Archive for Νοέμβριος 2009

Από τον επίσκυρο στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Νοέμβριος 19, 2009

Άνδρας που δείχνει τεχνικές του παιχνιδιού επίσκυρος σε ένα παιδάκι. Έτος δημιουργίας: 500 π.Χ.

(+κλικ στην εικ. του ευρωπαΪκού κυπέλου)

Η Ελλάδα στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Την πρόκρισή της στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 της Νότιας Αφρικής πανηγυρίζει η εθνική Ελλάδας, για δεύτερη φορά στην ιστορία της μετά το 1994. Η «γαλανόλευκη» ομάδα νίκησε την Ουκρανία με 1-0 στο Ντόνετσκ, με «χρυσό» γκολ του Σαλπιγγίδη στο 31ο λεπτό (βίντεο), και άφησε εκτός τους Ουκρανούς, αφού το ματς του ΟΑΚΑ το περασμένο Σάββατο είχε λήξει 0-0. Η εθνική «πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα» την Ουκρανία, για τον αποκλεισμό της από το Μουντιάλ της Γερμανίας, το 2006.

Περισσότερα





Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σχετικό θέμα: Το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στην Αγγλία; Παίξτε μπάλα!

Advertisements

Τοιχογραφίες της αρχαίας Χαναάν.

Νοέμβριος 18, 2009

Τοιχογραφίες Μινωικού στιλ ανακαλύφθηκαν από ισραηλινούς ερευνητές σε ανασκαφές παλατιού της αρχαίας Χαναάν.*

Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Χάιφα, οι οποίοι πραγματοποιούν ανασκαφές στην πόλη Τελ Κάμπρι, ανακάλυψαν τις μοναδικές μέχρι σήμερα μινωικού τύπου τοιχογραφίες που έχουν βρεθεί στο Ισραήλ, οι οποίες είναι παρόμοιες σε στιλ με αυτές που βρέθηκαν στο Αιγαίο (Κρήτη και Σαντορίνη) και χρονολογούνται πριν από 3.600 χρόνια περίπου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ισραηλινών ερευνητών, υπό τον δρα Ασαφ Γιασούρ-Λαντάου, επρόκειτο για μια συνειδητή επιλογή των ηγεμόνων Χαναναίων εκείνης της εποχής, οι οποίοι ήθελαν να υιοθετήσουν την Μεσογειακή κουλτούρα της Δύσης και όχι εκείνη της Μεσοποταμίας και της Συρίας, όπως άλλες πόλεις στην περιοχή είχαν κάνει. «Οι Χαναναίοι ζούσαν στην ανατολική Μεσόγειο και ήθελαν να αισθάνονται Ευρωπαίοι», όπως δήλωσε ο δρ Γιασούρ-Λαντάου, ο οποίος διευθύνει τις ανασκαφές, σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού πανεπιστημίου.

Οι νέες τοιχογραφίες, σε τιρκουάζ-μπλε φόντο, ανακαλύφθηκαν κατά την πρόσφατη ανασκαφική περίοδο και έρχονται να προστεθούν σε άλλες παρόμοιες Αιγαιακού στιλ που έχουν βρεθεί στο Τελ Κάμπρι σε προηγούμενες ανασκαφές.

Η πόλη Τελ Κάμπρι των Χαναναίων,* η σημαντικότερη στη Δυτική Γαλιλαία εκείνη την περίοδο, άκμασε κατά την Μέση Εποχή του Χαλκού, μεταξύ 2.000 – 1.550 π.Χ. και το παλάτι των ηγεμόνων της βρισκόταν στο κέντρο του οικισμού. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1986 από τον αποθανόντα καθηγητή Αχαρόν Κεμπίνσκι, σταμάτησαν το 1993 και ξανάρχισαν τα τελευταία χρόνια από τον δρα Γιασούρ-Λαντάου και τον καθηγητή Έρικ Κλάιν του αμερικανικού πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσιγκτον.

Το Τελ Κάμπρι είναι μοναδικό, επειδή όταν η πόλη ερημώθηκε, δεν χτίστηκε άλλη από πάνω της, συνεπώς είναι η μόνη πόλη των Χαναναίων που μπορεί να ανασκαφεί στην ολότητά της, όπως και το παλάτι της.

Μέχρι τώρα -σε προηγούμενες ανασκαφές- είχε ανασκαφεί μια τοιχογραφία παρόμοια με αυτές του πολιτισμού του Ακρωτηρίου στη Σαντορίνη. Το ότι αυτό δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός, αποδεικνύεται πλέον, κατά τους ερευνητές, από το ότι η νέα ανασκαφή έφερε στο φως παρόμοιες τοιχογραφίες, που δείχνουν ότι η πόλη δεν είχε απλώς περιστασιακές εμπορικές σχέσεις με τον Αιγαιακό και Μινωικό κόσμο, αλλά προτιμούσε επίσης να «συγγενεύει» πολιτισμικά μαζί τους.

Αλλού στη βόρεια Γαλιλαία, όπως έδειξαν ανασκαφές στο Τελ Χαζόρ, τη μεγαλύτερη πόλη των Χαναναίων εκείνη την εποχή, ήρθαν στο φως πολυάριθμα ευρήματα που παραπέμπουν σε συριακή και μεσοποταμιακή επιρροή. «Αντίθετα, οι κάτοικοι του Τελ Κάμπρι συνειδητά επέλεξαν τη Μεσογειακή εναλλακτική λύση, να σχετιστούν με τις Αιγαιακές κουλτούρες, οι οποίες αναμφίβολα τους φαίνονταν πιο εξωτικές», όπως ανέφερε ο δρ Γιασούρ-Λαντάου.

Πηγή :www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, Ελευθεροτυπία.

*«Αλίμονό σας, Φιλισταίοι -γράφει ο προφήτης Σοφονίας-, εσείς που προέρχεστε από την Κρήτη και κατοικείτε κάτω στα παράλια! Ο Κύριος λέει εναντίον σας: Θα σε ερημώσω, Χαναάν, χώρα των Φιλισταίων! Δεν θα σου μείνει ούτε ένας κάτοικος. Και θα γίνει η Κρήτη βοσκοτόπι για ποίμνια και μάνδρα προβάτων» (2,5).

«Θα εκτείνω το χέρι μου -γράφει ο προφήτης Ιεζεκιήλ- εναντίον των Φιλισταίων και θα εξολοθρεύσω τους Κρήτες και θα αφανίσω τους υπολοίπους, όσοι κατοικούν την παραλία» (25,16).

«Θα εξεγείρω, Ιερουσαλήμ, τα τέκνα σου εναντίον των τέκνων των Ελλήνων» (Ζαχαρίας, 9,13).

…και ας μην ξεχνάμε:οι αρχαιολόγοι Μεταξία Τσιποπούλου και Κωστής Χρηστάκης προκαλούσαν την οργή των τοπικών φορέων (και όχι μόνο) της Κρήτης γιατί σε πρόσφατη «επιστημονική» εργασία τους, υποστήριξαν ότι οι Μινωίτες είχαν σημιτική καταγωγή.

Δελφοί: άβολες αλήθειες του ομφαλού της γης

Νοέμβριος 16, 2009





Άποψη της πρόσοψης και της οροφής και αποκατάσταση της εμπρόσθιας και της πλαϊνής όψης του δελφικού Θησαυρού των Αθηναίων. Φωτογραφία:ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Η προϊστορία των Δελφών

Οι Δελφοί ήταν ο ομφαλός της γης, όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα άκρα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου, και για πολλούς αιώνες αποτελούσαν το πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο και το σύμβολο της ενότητας του αρχαίου ελληνισμού. Η ιστορία των Δελφών χάνεται στην προϊστορία και στους μύθους των αρχαίων Ελλήνων. Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ αρχικά υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη γυναικεία θεότητα της Γης, και φύλακάς του ήταν ο φοβερός δράκοντας Πύθων. Ο Απόλλωνας σκότωσε τον Πύθωνα και το δικό του ιερό ιδρύθηκε από Κρήτες που έφθασαν στην Κίρρα, το επίνειο των Δελφών, με τη συνοδεία του θεού, μεταμορφωμένου σε δελφίνι. Ο μύθος αυτός σχετικά με την κυριαρχία του Απόλλωνα επιβίωσε σε εορταστικές αναπαραστάσεις που γίνονταν στους Δελφούς, τα Σεπτήρια, τα Δελφίνια, τα Θαργήλεια, τα Θεοφάνεια, και, βέβαια, τα περίφημα Πύθια, που τελούνταν για να θυμίζουν τη νίκη του θεού εναντίον του Πύθωνα και περιελάμβαναν μουσικούς διαγωνισμούς και γυμνικούς αγώνες.

Τα παλαιότερα ευρήματα στην περιοχή των Δελφών χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4000 π.Χ.) και προέρχονται από το Κωρύκειο Άντρο, σπήλαιο στον Παρνασσό, όπου τελούνταν οι πρώτες λατρείες. Εντός των ορίων του ιερού βρέθηκαν κατάλοιπα μυκηναϊκού οικισμού και νεκροταφείου. Τα ίχνη κατοίκησης είναι ελάχιστα και πολύ αποσπασματικά μέχρι τον 8ο αι. π.Χ., περίοδο κατά την οποία επικράτησε οριστικά η λατρεία του Απόλλωνα και άρχισε η ανάπτυξη του ιερού και του μαντείου. Προς το τέλος του 7ου αι. π.Χ. οικοδομήθηκαν οι πρώτοι λίθινοι ναοί, αφιερωμένοι ο ένας στον Απόλλωνα και ο άλλος στην Αθηνά, που επίσης λατρευόταν επίσημα, με την επωνυμία «Προναία› ή «Προνοία› και είχε δικό της τέμενος. Σύμφωνα με φιλολογικές μαρτυρίες και αρχαιολογικά ευρήματα, στους Δελφούς λατρεύονταν, ακόμη, η Άρτεμις, ο Ποσειδώνας, ο Διόνυσος, ο Ερμής, ο Ζευς Πολιεύς, η Υγεία και η Ειλείθυια.

Η περίοδος από τον 6ο έως τον 4ο αι. π.Χ. συμπίπτει με τη μεγάλη ακμή του δελφικού μαντείου. Οι χρησμοί του, που θεωρούνταν οι πιο αξιόπιστοι, εκφράζονταν από την Πυθία, ιέρεια του μαντείου, και ερμηνεύονταν από τους ιερείς του Απόλλωνα. Πόλεις, ηγεμόνες και απλοί άνθρωποι έσπευδαν να συμβουλευθούν το θεό και εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους με λαμπρά αναθήματα, που σταδιακά κατέκλυσαν το ιερό. Η φήμη του μαντείου έφθασε στα πέρατα του κόσμου και η έναρξη της λειτουργίας του χανόταν στα βάθη της αρχαιότητας και του μύθου. Πιστεύεται ότι το δελφικό μαντείο διατύπωσε καθοριστικές προβλέψεις σχετικά με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, την Αργοναυτική εκστρατεία και τον Τρωικό πόλεμο, ενώ βεβαιωμένος είναι ο σπουδαίος ρόλος της γνωμοδότησής του στην ίδρυση των ελληνικών αποικιών.

Όλα καλά μέχρι εδώ, όμως δεν άργησε το θρησκευτικό αυτό κέντρο να εξελιχτεί σε πολιτικό.

Η δελφική αμφικτυονία

Οι Δελφοί πολιτικά ανήκαν στην Κρίσσα της Φωκίδας. Το ιερατείο όμως, που ήθελε να απαλλαγεί από την εξάρτηση αυτή, έπεισε πολλές ελληνικές πόλεις, και ιδίως της Αμφικτιονίας των Θερμοπυλών, να κηρύξουν ιερό πόλεμο εναντίον της Κρίσσας (600 π.Χ.). Δέκα χρόνια κράτησε ο πόλεμος εκείνος. Οι Αμφικτίονες νίκησαν, κατέστρεψαν την πόλη και έκαναν το ιερατείο τους κυρίαρχο της περιοχής.* Συγχρόνως μεταφέρθηκε στους Δ. η έδρα της Αμφικτιονίας και έτσι άρχισε η πολιτική τους ιστορία. Το 548 π.Χ. κάηκε ο ναός του Απόλλωνα (το χτίσιμο του αποδιδόταν στους Τροφώνιο και Αγαμήδη) και με συμμετοχή πολλών ελληνικών πόλεων και ξένων βασιλέων άρχισε η ανοικοδόμηση μεγαλύτερου και λαμπρότερου ναού.

Πλούσιες είναι οι προσφορές που φτάνουν στο Ιερό, όχι μόνο από ελληνικές πόλεις αλλά και από τους βασιλείς της Λυδίας και από Ετρούσκους

*Στην πρώιμη αυτή περίοδο μια άλλη πόλη, γειτονική των Δελφών, εμφανίζει εξαιρετική ακμή, η Κρίσα (σημ. Χρισό). Ευνοημένη από τη θέση της, που από τη μια

μεριά, όντας οχυρή, την εξασφάλιζε από τους εχθρούς, ενώ απότην άλλη της έδινε εύκολη πρόσβαση στη μεγάλη εύφορη πεδιάδα, το Κρίσαίο πεδίο, αλλά και στη θάλασσα όπου είχε λιμάνι,την Κίρρα, απέκτησε μεγάλη δύναμη. Ανέπτυξε ισχυρό στόλο και κυριαρχούσε στη θάλασσα, που τότε έφερε το όνομα της, Κρισαίος κόλπος (αργότερα Κορινθιακός). Λόγω της θέσης της η Κρίσα έλεγχε σχεδόν όλους τους δρόμους που οδηγούσαν στο Ιερό των Δελφών -εκτός από εκείνον που ερχόταν από τη Βοιωτία-και επέβαλλε φόρους στους πιστούς που, στην πορεία τους για τους Δελφούς, περνούσαν από τα εδάφη της.

Ίσως αυτό το γεγονός, ίσως όμως και η δύναμη που είχε αποκτήσει η μικρή αυτή φωκική πόληπου εμπόδιζε την έξοδο των Θεσσαλών προς τη θάλασσα, έγιναν η αιτία για τον Α‘ Ιερό πόλεμο που κήρυξε η Αμφικτυονία στην Κρίσα και που σύμφωνα με την παράδοση κράτησε δέκα χρόνια (600-590π.Χ.). Η κατάληξη του πολέμου ήταν να εξαφανισθεί η Κρίσα «από προσώπου της γης». Οι κάτοικοι της εξανδραποδίστηκαν, η γη της έμεινε από τότε ακαλλιέργητη και αφιερώθηκε στο Ιερό των Δελφών. Το τέλος του πολέμου σήμανε την ορμητική είσοδο του Ιερού στην ελληνική ιστορία, την αύξηση της επιρροής του και την επιβεβαίωση της ανεξαρτησίας του κάτω από την προστασία τηςΑμφικτυονίας. Οι Δελφιώτες ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να μη διεκδικήσουν για τον εαυτό τους τα εύφορα εδάφη της Κρίσας, γεγονός που θα επέσυρε την εχθρότητα των κρατών που είχαν πάρει

μέρος στον Ιερό Πόλεμο. Με χρησμό της Πυθίας επικυρώθηκε η λύση, να αποτελέσει τα Κρισαίο Πεδίο ιερή γη του Απόλλωνα, που θα έμενε ακαλλιέργητη και θα έβοσκαν μόνο τα ιερά ποίμνια. Με την επιλογή αυτή οι Δελφιώτες έγιναν «το μόνο επίσημο σώμα επαγγελματιών ιερέων στην Ελλάδα», εξασφαλίζοντας, χωρίς ιδιαίτερο κόπο. ένα σταθερό εισόδημα (Με τον τρόπο αυτό ήταν εύκολο να καλούν την Αμφικτυονία σε βοήθεια οποτεδήποτε το Ιερό βρισκόταν σε κίνδυνο).

Η δελφική αμφικτυονία είχε τον έλεγχο της περιουσίας και λειτουργίας του ιερού, αφού όριζε τους ιερείς και τους άλλους αξιωματούχους, εκλέγοντάς τους πάντα από κατοίκους των Δελφών. Υπό την προστασία και τη διοίκησή της τον 6ο αι. π.Χ. το ιερό εδραίωσε την αυτονομία του έναντι των διεκδικητών του αύξησε την πανελλήνια θρησκευτική και πολιτική επιρροή του, μεγάλωσε σε έκταση και αναδιοργάνωσε τα Πύθια, τους δεύτερους σε σημασία πανελλήνιους αγώνες μετά τους Ολυμπιακούς, που τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια.

Πόλεμοι και χρήμα

Κατά τον ανταγωνισμό του Φιλίππου με τους άλλους Έλληνες, «εφιλίππιζε».

Κατά τους περσικούς πολέμους το μαντείο των Δ. κράτησε φιλοπερσική στάση, γι` αυτό και οι Πέρσες, ενώ πέρασαν από τους Δ., δεν έκαναν καμία καταστροφή.

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο το μαντείο των Δελφών «ελακώνιζε«. **

**Το α‘ τέταρτο του 4ου π.Χ. αιώνα, μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, η Σπάρτη κυριαρχεί στον ελληνικό κόσμο. Το Ιερό επωφελείται από την ηγεμονία

της, γιατί του προσφέρει πλούσια αφιερώματα. Το 371 π.Χ. όμως, στη μάχη των Λεύκτρων, τα πράγματα αλλάζουν: οι Σπαρτιάτες νικήθηκαν από τους Θηβαίους και υποχώρησαν στην Πελοπόννησο…αλλά το καλοκαίρι του 371 π.Χ. σε πανελλήνιο συνέδριο

συζητήθηκε η συμβολή όλων των Ελλήνων για την ανοικοδόμηση του ναού. Εξελέγη ένα σώμα «ναοποιών» για να διαχειρίζεται τα χρήματα που θα συγκεντρώνονταν. Περιέργως, όταν εισέβαλαν οι Πέρσες στην Ελλάδα δεν συζήτησαν την συμβολή όλων των Ελλήνων για την κατασκευή του αναγκαίου στόλου…

Το τέλος

Η παρακμή του μαντείου επήλθε πιθανώς με το φιλοσοφικό κίνημα του ορθολογισμού τον 3ο αι. π.Χ., ωστόσο, το τυπικό στη λειτουργία του έμεινε αναλλοίωτο έως το 2ο αι. μ.Χ., την εποχή του Αδριανού. Τότε το επισκέφθηκε ο περιηγητής Παυσανίας, ο οποίος κατέγραψε λεπτομερώς πάρα πολλά κατάλοιπα κτιρίων, επιγραφών και γλυπτών. Η διεξοδική περιγραφή του συνέβαλε σημαντικά στην ανασύνθεση του χώρου. Το 394 μ.Χ. δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του μαντείου με διάταγμα του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού οι Δελφοί έγιναν έδρα επισκοπής…

Το άρθρο αυτό δεν επιθυμεί να υποβαθμίσει το αναμφισβήτητα τεράστιο πνευματικό έργο των Δελφών, αλλά να κάνει κατανοητό ότι ο θεσμός της θρησκείας η καλύτερα των ιερατείων υπήρξε πολλές φορές από την αρχαία μέχρι και την σχετικά σύγχρονη ιστορία ανθελληνικός. Μήπως θα έπρεπε να διαχωριστούν;

Να σεβαστείς και ν’ αγαπήσεις το θεό σου’ να υπακούσεις στους νόμους της πατρίδας σου’ να πειθαρχήσεις στους άρχοντες σου – ναι! Όχι όμως γιατί σε υποχρεώνουν εκείνοι, όχι γιατί φοβάσαι την τιμωρία τους, όχι γιατί θέλεις να κολακέψεις την εύνοια τους. Μια μάζα ανθρώπων αξεχώριστων, που δουλεύει τυφλά και άβουλα στο θεό , στην πολιτεία και στους άρχοντες, ας είναι και για το καλό, αυτό για τον κλασικό ‘Ελληνα δεν ήταν οργάνωση ανθρώπων ελεύθερων. Για τον κλασικό Ελληνα η ελεύθερη πολιτεία προϋπόθετε και τον πολίτη ελεύθερο.

Πηγές:

Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού

http://www.livepedia.gr/

http://www.arxaiologia.gr/assets/media/PDF/migrated/943.pdf.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

www.eie.gr/…/Treasury_of_the_Athenians.aspx

Λύσιππος

Νοέμβριος 14, 2009

Σχετικό θέμα:

Ο Λύσιππος και το Άγαλμα της Ελευθερίας της Αμερικής

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΕΚΑΤΟΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΙΧΩΡ

Νοέμβριος 13, 2009



Ενδεικτικά:

Λεωνίδας: Ο Εσταυρωμένος των Ελλήνων, Νίκος Σάμιος

— Η Προϊστορία της Αθήνας, Παναγιώτης Καραθανάσης

— Δημόκριτος: Ο Πατέρας της Ατομικής Θεωρίας, Ελευθέριος Διαμαντάρας

Επίσης άρθρα-μόνιμες στήλες του Μιχάλη Καλόπουλου και του Γρηγόρη Κοσσυβάκ

Αποσπασματικά από το άρθρο «Λεωνίδας, ο εσταυρωμένος των Ελλήνων» του περιοδικού ΙΧΩΡ:

………………..

Η Αθήνα και η Σπάρτη συμβουλεύθηκαν το μαντείο των Δελφών και έλαβαν τρομακτικές , αποκαρδιωτικές απαντήσεις. Αλλά ο Θεμιστοκλής επαγρυπνεί: Οργανώνει τους έμπιστους του υπό την ηγεσία του Τίμωνος, και επιχειρεί κάτι πρωτάκουστον: συλλαμβάνει καθ οδόν τους απεσταλμένους των Αθηναίων στους Δελφούς και τους αναγκάζει να επιστρέψουν στους Δελφούς και δια απειλών ακόμη απαιτεί νέον χρησμόν!

Οι Αθηναίοι, επέστρεψαν και ανακονωσαν στους Δελφούς ότι δεν μπορούσαν να δεχθούν τον χρησμό «φύγετε στα πέρατα του κόσμου«, και είπαν στο μαντείο ότι θα παραμείνουν εκεί μέχρι να πεθάνουν, περιμένοντας ένα καλύτερο χρησμό.

Το μαντείο τότε τους έδωσε έναν καινούργιο χρησμό, ο οποίος έλεγε ότι «ένα ξύλινο τείχος θα επιζήσει από την καταστροφή της Αττικής» και «η θεϊκή Σαλαμίνα θα καταστρέψει τα παιδιά των γυναικών«.

………………………

Ο Ξέρξης (στην μάχη των Θερμοπυλών) παρακολουθεί τα γεγονότα και επίσημοι πρέσβεις του πηγαίνουν στον Λεωνίδα!

Ο μέγας πειρασμός του Λεωνίδα:

-Ο Μέγας Βασιλεύς θαυμάζει την ανδρεία σου Λεωνίδα, και χαρίζει την ζωή σε εσένα και τους γενναίους σου!

-Αγνοείται ότι δεν παραδίδουμε τα όπλα;

-Κανείς δεν σου ζητάει τέτοιο πράγμα. Ο Ξέρξης σας αφίνει την τιμή των όπλων.

-Δεν παραδιδόμεθα έστω και πάνοπλοι.

-Δεν σας ζητάμε παρόμοιο πράγμα. Ο Ξέρξης σου προσφέρει σε σένα μόνο ω Λεωνίδα την κυριαρχίαν ολοκλήρου της Ελλάδος.

Δια μέσου των αιώνων, ανά την Ιστορίαν, ανά τον κόσμον ολόκληρο αντιλαλεί η φωνή του Λεωνίδα την απάντηση του οποίου κάθε ελεύθερος και πολιτισμένος άνθρωπος του πλανήτη, πολύ καλά γνωρίζει:

-Είπατε εις τον κύριον σας ότι προτιμώ να πεθάνω υπέρ της πατρίδος μου παρά να την υποδουλώσω!

………………………………………………..

Στις 16 Ιανουαρίου 2010, ημέρα Σάββατο και ώρα 19:00, στο Ξενοδοχείο PRESIDENT, Κηφισίας 43 στην Αθήνα, θα πραγματοποιηθεί η μεγάλη εκδήλωση του ΙΧΩΡ. Η είσοδος θα είναι δωρεάν. Ελπίζω να βρεθούμε και από κοντά.

Νίκος Σάμιος

Θαργηλία: Πόρνη ή εταίρα;

Νοέμβριος 13, 2009



Η Θαργηλία διέθετε εξαιρετική ομορφιά, χάρη και ευστροφία. Συμβίωσε με πολλούς άνδρες, ενώ κατά μια εκδοχή παντρεύτηκε δεκατέσσερις φορές.1 Ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόταν με διάσημους άνδρες που διέθεταν δύναμη και επιρροή λέγεται ότι αποτέλεσε πρότυπο για την Ασπασία, την άλλη περίφημη Μιλήσια εταίρα και συμβία του Περικλή. Επιπλέον, θεωρείται ότι η Θαργηλία προώθησε την ιδέα του μηδισμού στις ελληνικές πόλεις-κράτη, καλλιεργώντας στους εραστές της συμπάθεια προς το βασιλιά των Περσών.2 Με τη λάμψη και την πολιτική σοφία της κατόρθωσε να ελέγχει δυνάστες και να καθορίζει την τύχη ολόκληρων πόλεων.3 Όπως και για την Ασπασία, μαρτυρείται, από αρκετά όψιμη πηγή, η ενασχόλησή της με τη φιλοσοφία.4

Ταξίδεψε στη Θεσσαλία επί βασιλείας Αντιόχου. O Αντίοχος ήταν βασιλιάς της Φαρσάλου, αλλά φαίνεται ότι κατά την άφιξη της Θαργηλίας είχε ήδη ανακηρυχθεί ταγός όλης της Θεσσαλίας. Η Θαργηλία παντρεύτηκε τον Αντίοχο, επέκτεινε τη φήμη και τη δύναμή της, πιθανώς συμβασίλευσε μαζί του και τελικά τον διαδέχτηκε στην εξουσία, μετά το θάνατό του.5 Η Θαργηλία χαρακτηρίζεται ρητά από κάποιες πηγές ως βασίλισσα της Θεσσαλίας. Αν και μάλλον διαδέχτηκε τον Αντίοχο στο θρόνο της Φαρσάλου, δε θα πρέπει να εννοηθεί ότι έγινε και ταγός. Η «βασιλεία» της στη Θεσσαλία δεν είχε κατά πάσα πιθανότητα τη μορφή της μοναρχικής διακυβέρνησης, αλλά της διατήρησης της σεβαστής και ισχυρής θέσης που η Θαργηλία κατείχε και πριν από το θάνατο του Αντιόχου, ως σύζυγος-βασίλισσα, υπό τους διαδόχους του πλέον στην ταγεία των Αλευαδών.

Η Θαργηλία αναφέρεται ότι παρέμεινε στην εξουσία τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του Αντιόχου.6 Ο αριθμός μπορεί να είναι πλασματικός, καθώς και σε άλλες διηγήσεις για βασίλισσες διαπιστώνεται η τάση να τους αποδίδεται μακρά περίοδος βασιλείας. Τα χρονικά όρια της ζωής και της βασιλείας του Αντιόχου είναι αβέβαια.7 Οι προτάσεις των μελετητών ωστόσο συγκλίνουν στη χρονολόγηση του θανάτου του γύρω στο 520-10 π.Χ.

Στα χρόνια της βασιλείας της η Θαργηλία φαίνεται ότι άσκησε φιλοπερσική πολιτική. Η πολιτική της αυτή πρέπει μάλλον να ιδωθεί σε συνάρτηση με τη γενικότερη τάση μηδισμού που χαρακτήριζε τους Θεσσαλούς ταγούς τα χρόνια εκείνα. Σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι, όταν ο Ξέρξης εκστράτευσε στην Ελλάδα, η Θαργηλία τον υποδέχτηκε φιλικά και πέτυχε να μείνει το βασίλειό της αλώβητο.8 Η χρονολογία της υποδοχής, το 480 π.Χ., είναι και η μόνη βέβαιη σε ό,τι αφορά τη δράση της. Αν όντως βρέθηκε αρκετά χρόνια πριν από το γύρισμα του αιώνα στη Θεσσαλία και διαδέχτηκε το βασιλιά Αντίοχο γύρω στο 510 π.Χ., τα παραδιδόμενα τριάντα χρόνια βασιλείας της μας φέρνουν ακριβώς στο 480 π.Χ. Η Θαργηλία λέγεται πως βρήκε βίαιο θάνατο από κάποιον Αργείο, τον οποίο είχε κάποτε στείλει στη φυλακή.9


1. Αθήν. 608-9. Αντλεί από τη Συναγωγή του Ιππία (5ος αι. π.Χ.)*· Diels, H., Die Fragmente der Vorsokratiker 2 (Zürich 1985), σελ. 331-4.2. Πλούτ., Περ. 24.2. Πηγή του φαίνεται ότι ήταν η Ασπασία του Αισχίνη του Σωκρατικού· Dittmar, H., Aischines von Sphettos. Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker. Untersuchungen und Fragmente (Philologische Untersuchungen 21, Berlin 1912), σελ. 26, σημ. 101. Υπάρχει και η ερμηνεία ότι πρόκειται για τις πόλεις της Θεσσαλίας όπου δραστηριοποιήθηκε πολιτικά η Θαργηλία. Βλ. Ehlers, B., Eine vorplatonische Deutung des sokratischen Eros: der Dialog Aspasia des Sokratikers Aischines (München 1966), σελ. 54-5.3. Ησ., βλ. λ. «Θαργηλία».4. Λουκ., Ευν. 7.5. Φιλόστρ., Επιστ. 73· Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Αντλούν και οι δύο (όπως και ο Πλούταρχος) από την Ασπασία του Αισχίνη του Σωκρατικού, βλ. Krauss, H., Aeschinis Socratici Reliquiae (Leipzig 1911), σελ. 44-5· Dittmar, H., Aischines von Sphettos. Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker. Untersuchungen und Fragmente (Philologische Untersuchungen 21, Berlin 1912), σελ. 27.6. Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Πηγή του ο Αισχίνης ο Σωκρατικός.7. Ehlers, B., Eine vorplatonische Deutung des sokratischen Eros: der Dialog Aspasia des Sokratikers Aischines (München 1966), σελ. 53, σημ. 66.8. Anonymus, de mulieribus 11 (Westermann). Πηγή του ο Αισχίνης ο Σωκρατικός.9. Σούδ., βλ. λ. «Θαργηλία».

Πηγή…

*Ι Π Π Ι Ο Υ ΕΛΕΓΕΙΑ

4 . ATHEN. XIII, 608f

π κλλει δ … διαβητοι γεγνασι γυνακες Θαργηλα Μιλησα, τις κα τεσσαρεσκαδεκα νδρσιν γαμθη, οσα κα τ εδος πνυ καλ κα σοφ, ς φησιν ππας σοφιστς ν τι πιγραφομνωι Συναγωγ.

HESYCH. s.v. Θαργηλα

στιν Θαργηλα Μιλησα μν τ γνος, επρεπς δ τν ψιν κα τλλα σοφ, στε στρατηγεν πλεις κα δυνστας. Δι κα πλεστοις γματο τν διασημοττων.

Ένας εκρηκτικός ωκεανός…

Νοέμβριος 12, 2009



Ένας νέος ωκεανός (ξανα)γεννιέται στη μέση της Αιθιοπίας!!

Η ξαφνική εμφάνιση μιας γιγάντιας τάφρου το 2005 στην Αιθιοπία, εκεί όπου οι υποκείμενες τεκτονικές πλάκες απομακρύνονται η μία από την άλλη, σηματοδότησε την αρχή της γέννησης ενός νέου ωκεανού, επιβεβαιώνει διεθνής ομάδα γεωλόγων.

Στις 26 Σεπτέμβριου του 2005, έπειτα από μέρες σεισμικών δονήσεων, το ηφαίστειο Νταμπάχου (Erta Al) στην έρημο της κεντρο-δυτικής Αιθιοπίας εξερράγη για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία. Μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες, το μάγμα που ανέβηκε μέχρι την επιφάνεια δημιούργησε μια νέα τάφρο προς τα νότια, σαν να άνοιγε φερμουάρ.

Το ρήγμα, μέσου πλάτους επτά μέτρων, επεκτάθηκε σε μήκος 80 χιλιομέτρων.

Εξαρχής, οι γεωλόγοι υποψιάστηκαν ότι το ρήγμα θα συνεχίσει να διευρύνεται μέχρι να δημιουργήσει μια νέα θάλασσα -στο μακρινό μέλλον, η Αιθιοπία και το γειτονικό Τζιμπούτι θα μετατραπούν σε νησί.

Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι η σεισμική δραστηριότητα ανάμεσα στην Αφρικανική και την Αραβική τεκτονική πλάκα, στην ίδια περιοχή, γέννησε στο παρελθόν και την Ερυθρά Θάλασσα, η οποία πιστεύεται ότι κάποτε θα γίνει ένα με το νέο ωκεανό.

Έπειτα από χρόνια μελετών και συνεχών μετρήσεων της σεισμικής δραστηριότητας, οι επιστήμονες βεβαιώθηκαν ότι ο μηχανισμός που γέννησε τη
νέα είναι ίδιος με τη διαδικασία που δημιουργεί τις λεκάνες των ωκεανών, όταν οι υποθαλάσσιες τεκτονικές πλάκες αποκλίνουν και αφήνουν μια νέα λωρίδα πυθμένα να στερεοποιηθεί ανάμεσά τους.

«Το ζητούμενο αυτής της μελέτης ήταν να μάθουμε κατά πόσο αυτό που συμβαίνει στην Αιθιοπία μοιάζει με αυτό που συμβαίνει στον πυθμένα των ωκεανών, όπου είναι σχεδόν αδύνατο να φτάσουμε» εξηγεί η Σίντι Έμπινγκερ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρόσεστερ και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

«Γνωρίζαμε ότι, αν μπορούσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι αυτό ισχύει, η Αιθιοπία θα ήταν ουσιαστικά ένα μοναδικό εργαστήριο για τη μελέτη της μεσοωκεάνιας ράχης», δηλαδή της οροσειράς που περικλείει τη μεσοωκεάνια τάφρο.

«Οι ράχες στον πυθμένα αποτελούνται από τμήματα, το καθένα από τα οποία μπορεί να έχε
ι μήκος εκατοντάδων μιλίων. Χάρη σε αυτή τη μελέτη, γνωρίζουμε πλέον ότι καθένα από αυτά τα τμήματα μπορεί να ανοίξει σε διάστημα λίγων ημερών», επισημαίνει.

Η πρωτοποριακή μελέτη δημοσιεύεται στ
ο Geophysical Research Letters.

thenewsbus





Αριστερά: Η καλδέρα Erta Al (Αιθιοπία, 2002). Το ασπιδόμορφο ηφαίστειο Erta Al βρίσκεται στη ζώνη ηπειρωτικής διάρρηξης Danakil στη βόρεια Αιθιοπία. Photo: Fulle M.

Δεξιά:Αεροφωτογραφία της Σαντορίνης. Photo: Schreiber B.

Η προ-Μινωική μορφή της Σαντορίνης (με κίτρινο).

Κάθε ομοιότητα με την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης είναι τυχαία…(;)

Και οι Ελληνες;

Η Αιθιοπία είναι μια από τις πανάρχαιες χώρες της Αφρικής και ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες, γιατί αναφέρεται σε έργα του Όμηρου και του Ησίοδου. Η ονομασία του κατοίκου της χώρας αυτής «αιθίοψ» είναι ελληνική λέξη και σημαίνει άνθρωπος με καμένη (ή ηλιοψημένη) όψη. Η Αιθιοπία στο παρελθόν ονομαζόταν Αβησσυνία, η οποία παραπέμπει στην λέξη άβησσος,…

Περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή της χώρας αυτής κατά την αρχαϊκή περίοδο μας δίνει ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος. Αναφέρει ότι στην αρχή οι Αιθίοπες ήταν νομάδες και σχεδόν σε ημιάγρια κατάσταση, ύστερα όμως ήρθαν σε επιμειξία με τους Αιγυπτίους, υιοθέτησαν τα Αιγυπτιακά ήθη και σαν αποτέλεσμα

εξημερώθηκαν. Κάποιος αρχαίος θρύλος αναφέρει ότι εκτός από τους Αιγυπτίους ήρθαν σε επιμειξία και με τους Εβραίους. Εκτός όμως από αυτούς τους λαούς σημαντική επίδραση είχε στους Αιθίοπες και ο ελληνικός πολιτισμός, που είχε φτάσει ως εκεί, όπως προκύπτει, από μελέτες επιγραφών και νομισμάτων, που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές. Αυτό το μαρτυράει και μια παράδοση στους Αβησσυνούς που σύμφωνα μ’ αυτήν είχε πάει στη χώρα αυτή ο Μέγας Αλέξανδρος. Η ελληνική επιρροή φαίνεται εξ άλλου και από το αλφάβητο τους:

Η Γλώσσα Amharic: είναι αρχαία με διάφορες τροποποιήσεις με την πάροδο των αιώνων. Παρακάτω παραθέτουμε τα στοιχεία της αλφαβήτου ρε, βρε έχει και φωνήεντα…),και μερικά αριθμητικά στοιχεία.

2=

3=

10=

Ν. Σάμιος

Πηγές :

http://apolitistosteki.blogspot.com/2009/11/blogpost_8521.html

http://www.scea.gr/Pages/0600GR.htm

http://www.livepedia.gr/

Βικιπαίδεια

Σχετικό θέμα: Η ελληνική Ατλαντίδα της άμμου

Άγνωστες εμφύλιες διαμάχες!

Νοέμβριος 12, 2009


Δείτε πως ο Μιαούλης αν και αρχηγός του Στόλου τον πυρπολεί!

Στου Όθωνα τα χρόνια…

Διαβάστε για την άγνωστη ναυμαχία της Σαλαμίνος το…1909!

Πριν από έναν ακριβώς αιώνα, στα νερά της Σαλαμίνας, διαδραματιζόταν μια εμφύλια τραγωδία, που σκεπάζει ακόμη η σκόνη της Ιστορίας. Ελληνες ναυμαχούσαν όχι εναντίον Περσών, αλλά Ελλήνων! Ελληνικά θωρηκτά έστρεψαν τα πυροβόλα εναντίον αντιτορπιλικών και αντιστρόφως. Ο στόλος, ο ναύσταθμος και η ευρύτερη περιοχή απειλήθηκαν με αφανισμό. Τα γεγονότα της 16ης Οκτωβρίου 1909 έχουν περάσει στην Ιστορία ως ανταρσία, στάση, αντεπανάσταση, αντικίνημα ή απλώς κίνημα στο ναυτικό. Στον καιρό τους συγκλόνισαν το πανελλήνιο και με μακροϊστορικούς όρους ήταν το προοίμιο των εμφύλιων συρράξεων του 20ού αιώνα.

Ο πρωθυπουργός Κ. Μαυρομιχάλης στο βήμα της Βουλής τις μέρες της ανταρσίας. Η κυβέρνησή του, που στηριζόταν από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο και προσωπικά τον αρχηγό Ν. Ζορμπά, θα πέσει λίγο αργότερα.

Ο πρωθυπουργός Κ. Μαυρομιχάλης στο βήμα της Βουλής τις μέρες της ανταρσίας. Η κυβέρνησή του, που στηριζόταν από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο και προσωπικά τον αρχηγό Ν. Ζορμπά, θα πέσει λίγο αργότερα.

Εκείνη τη μέρα 25 κατώτεροι αξιωματικοί του ναυτικού και μέλη του Στρατιωτικού Συνδέσμου, με αρχηγό τον υποπλοίαρχο Κ. Τυπάλδο, κατέλαβαν τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας και το νησί. Με δύναμη δυο-τριών εκατοντάδων ναυτών, ελέγχοντας το σύνολο των αντιτορπιλικών πλοίων και τορπιλακάτων, όπως και τη Λέρο όπου βρισκόταν οι αποθήκες πυρομαχικών, επεδίωξαν «να προωθήσουν το έργο της επανάστασης της 15ης Αυγούστου στο Γουδί». Τουλάχιστον, αυτός ήταν ο διακηρυγμένος στόχος, μ’ αιχμή την κατάσταση στο ναυτικό. Η απάντηση του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο «κίνημα Τυπάλδου» ήταν αστραπιαία και σκληρή.

Η αντίδραση

Πριν ακόμη εκδηλωθεί έσπευσαν τα θωρηκτά του στόλου (Υδρα, Σπέτσαι, Ψαρά) ν’ αποκλείσουν τον ναύσταθμο και να εμποδίσουν την έξοδο των στασιαστών. Το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς των Αθηνών πήρε θέσεις στις ακτές από το Π. Φάληρο μέχρι την Ελευσίνα, ώστε ν’ αποκλειστεί κάθε επικοινωνία με την ξηρά. Η αστυνομία έλεγχε τις προσβάσεις στον Πειραιά, για να εμποδιστεί η προσέλευση «αντικινηματιών». Ο ίδιος ο αρχηγός του Στρατιωτικού Συνδέσμου, Ν. Ζορμπάς, είχε τον συντονισμό της επιχείρησης, με διοικητή του στόλου τον Ι. Μιαούλη, ενώ οι στασιαστές καταζητούνταν για «εσχάτη προδοσία» από το προηγούμενο βράδυ.

Το απόγευμα της 15ης Οκτωβρίου αντιτορπιλικά των στασιαστών προσπάθησαν να περάσουν το στενό μεταξύ Κερατσινίου και Σαλαμίνας Η πρώτη ναυμαχία που ακολούθησε κράτησε 20 λεπτά. Οι κινηματίες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στον ναύσταθμο. Νέα απόπειρα διαπεραίωσής τους στην Αττική θα επαναληφθεί το βράδυ, με το ίδιο αποτέλεσμα.

Ηδη, μετά την πρώτη απόπειρα αρκετοί ναύτες εγκατέλειψαν τον Τυπάλδο, όταν κατάλαβαν ότι καλούνταν να πολεμήσουν συναδέλφους τους. Μετά τη δεύτερη αποτυχημένη επιχείρηση οι περισσότεροι στασιαστές αξιωματικοί παραδόθηκαν. Ο αρχηγός, με τους υπόλοιπους, κατάφεραν να διαφύγουν στην ξηρά κοντά στην Ελευσίνα. Κρύφτηκαν για μία βδομάδα, πιάστηκαν στην Αθήνα και φυλακίστηκαν (παραπέμφθηκαν αργότερα, με την κατηγορία της ανταρσίας σε ποινικό δικαστήριο, αλλά αμνηστεύτηκαν πριν γίνει η δίκη τους). Το αποτέλεσμα της «νέας μάχης της Σαλαμίνας», όπως χαρακτηρίστηκε τότε, ήταν 7-8 νεκροί, αρκετοί τραυματίες, ζημιές σε πέντε πλοία.

Ο Γ. Σουρής αποτύπωσε τα γεγονότα με θλίψη: «Κλαίω, κλαίω και στενάζω/ καραβάκια μας φωνάζω/ που σας βλέπουν βουρκωμένα/ τόσα μάτια σκλαβωμένα/ τι σας ήτανε γραμμένα/ καραβάκια μας πτωχά, να πιασθήτε μοναχά/ και να γίνει μεταξύ σας/ νέας ναυμαχίας θρήνος/ στα στενά της Σαλαμίνος…».

Η ναυμαχία γρήγορα ξεχάστηκε και έμεινε μόνο στις…συνέχεια στην πηγή…

Διαβάστε και για τον βομβαρδισμό του θωρηκτού ΑΒΕΡΩΦ από την Πολεμική Αεροπορία το 1932!

Οι πρώτοι 11 «ΙΚΑΡΟΙ» εισάγονται στην νεοσυσταθείσα Σχολή ΙΚΑΡΩΝ στις 2/12/1931. Τα στελέχη του νέου αυτού Σώματος θα αναζητηθούν ανάμεσα στους εμπείρους και εκπαιδευμένους αξιωματικούς των Αεροποριών του Στρατού και του Ναυτικού. Μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι από αυτό το σημείο ξεκινά η χιονοστιβάδα μιας άνευ προηγουμένου καταστροφής της Αεροπορίας. Η καταστροφή ξεκινά όταν το Υπουργείο Στρατιωτικών αρνείται να μετατάξη Αξιωματικούς στην Αεροπορία. Σαν λογικό επακόλουθο το Υπουργείο Αεροπορίας επανδρώνει τις κενές θέσεις με Αξιωματικούς του Ναυτικού τους οποίους διέθεσε πρόθυμα το Υπουργείο Ναυτικών. Η πλειοψηφία των ναυτικής προελεύσεως αξιωματικών δημιουργεί στους μειοψηφούντες εκ στρατού αεροπόρους ανασφάλεια με αποτέλεσμα «συνωμοτική» κομματική δράση, «φάγωμα» του Υπουργού Αεροπορίας και έτσι τον Νοέμβριο του 1932, όταν εξελέγη ο Τσαλδάρης εις βάρους του Βενιζέλου, έφτασε η αεροπορία στο παρά-πέντε της διαλύσεως. Οι στρατιωτικοί και οι ναυτικοί κτυπούν με κάθε τρόπο την αεροπορία αλλά ο Τσαλδάρης επείσθη τελικώς για το Εθνικό ασύμφορο της καταργήσεώς της και την έσωσε κυριολεκτικά την ύστατη στιγμή. Η χώρα διέρχεται τεράστια πολιτική κρίση η οποία κορυφώνεται με την απόπειρα δολοφονίας κατά του Βενιζέλου στις 6/6/1933. Εξη μήνες μετά αποδεικνύεται ότι σε αυτήν συμμετείχαν και αεροπόροι. Η άνευ προηγουμένου αναστάτωση έχει σαν αποτέλεσμα την μετάταξη σε στρατό και ναυτικό των 77 απο τους 98 αξιωματικούς της Αεροπορίας, σημειώνοντας ουσιαστικά την διάλυσή της. Μόνο η Σχολή Ικάρων δεν διελύθη αν και η τρίτη σειρά εισήχθη μόλις τον Ιανουάριο του 1934. Οι μεθοδεύσεις προς διάλυση ακόμα και της Σχολής θα συνεχισθούν με απόφαση να παρθούν τα εκπαιδευτικά α/φ απο την διοίκηση της Σχολής και να υπαχθή το προσωπικό της κάτω απο την διοίκηση του στρατοπέδου Τατοΐου. Μετά απο σκληρούς αγώνες λίγων αξιωματικών, η μεθόδευση πέφτει στο κενό. Το εκπαιδευτικό έργο της Σχολής βρίσκει εμπόδια και περιορίζεται στο ελάχιστο. Οι μαζικές αποστρατείες του 1933 αποστερούν απο την Αεροπορία την πλειονότητα των εναπομεινάντων ικανών αξιωματικών και προκαλούν απότομη καθίζηση στο Σώμα. Την ίδια χρονιά περνά στην Αεροπορία η 4η Μοίρα Στρατιωτικής Συνεργασίας με α/φ Potez 25 T.O.E. και με έδρα το Αεροδρόμιο ΣΕΔΕΣ. Η πολιτική αναστάτωση αποστερεί απο την Αεροπορία το δικαίωμά της να ανανεώση τον πεπαλαιωμένο αεροστόλο της. Χρησιμοποιούνται αεροσκάφη του 1920 και 1922 τα οποία είναι σε οικτρή κατάσταση, καθώς και λίγο νεώτερα που πλέον έχουν καταστεί επικίνδυνα. Απο το 1932 μέχρι και το 1934 μεσολάβησαν 10 υπουργοί Αεροπορίας με χρόνο θητείας που δεν επέτρεπε την υλοποίηση κανενός προγράμματος. Η τέταρτη σειρά Ικάρων εισάγεται στη σχολή το 1934. Η χρονιά αυτή όμως πρόκειται να οδηγήση την Αεροπορία στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας της. Γενική αποδιοργάνωση, αποστρατείες, αποτάξεις, μετατάξεις, παραιτήσεις, υπονομεύσεις και κάθε είδους ελλείψεις σε υλικά, δίνουν την εικόνα της Αεροπορίας. Πολεμική εκπαίδευση δεν εγένετο λόγω ελλείψεως μαχητικών α/φ. Τα πολιτικά προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν και την 1/3/1935 αρχίζει το κίνημα του Βενιζέλου έχοντας τον Στόλο μαζί του. Η Αεροπορία αναλαμβάνει δράση εναντίον του Στόλου χωρίς σχεδόν κανένα αποτέλεσμα. Μετά τις αποτυχίες, στις 8/3/1935 αποφασίζεται η άμεση (εντός της σήμερον) αγορά 5 καταδιωκτικών τύπου Avia BH.33E από την Γιουγκοσλαβία. Επίσης αποφασίζεται η προμήθεια 1300 βομβών, αλεξιπτώτων και φυσιγγίων. Με την λήξη του κινήματος ακολουθούν μαζικές αποστρατείες στην Αεροπορία όλων όσων είχαν χαρακτηρισθεί «Βενιζελικοί». Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό οι 3 Σμήναρχοι της Αεροπορίας προάγονται σε Υποστρατήγους (26-3-35). ‘Ετσι η Ελλάς διέθετε τότε περί τα 40 α/φ για 3 Στρατηγούς αλλά μαχητική ικανότητα μηδέν. Οι Στρατηγοί διεμαρτυρήθησαν στον πρωθυπουργό ότι ΔΕΝ υπάρχει Αεροπορία ούτε πρόγραμμα προμήθειας υλικού. Καταθέτουν προϋπολογισμό 600 εκατομμυρίων αλλά ενεκρίθησαν μόνο τα 250. Τελικά εδώθησαν μόνο τα 125. Με αυτά τα χρήματα αγοράσθηκαν 18-20 νέα εκπαιδευτικά α/φ Avro 621 Tutor, διότι το εκπαιδευτικό έργο της σχολής Ικάρων χαροπάλευε. Απο το 1932 μέχρι το 1940 αγοράθηκαν επίσης και 22 α/φ προκεχωρημένης εκπαίδευσης Avro 626 / Prefect. Ετσι με σχετικά ομαλές συνθήκες εισάγεται η νέα σειρά Ικάρων τον Οκτώβριο του 1935. Η πολιτική αστάθεια συνεχίζει μέχρι την 4η Αυγούστου 1936. Στις 18 Αυγούστου 1936 δωρίσθηκαν από τον ομογενή κ. Κουταρέλη 2 Avia B.534-III. Μετά την ηρεμία που ακολουθεί, εμφανίζεται η αλήθεια για το στράτευμα. Πλήρης αταξία και ακαταλληλότης του υλικού. ‘Απο τα μέσα Απριλίου ήδη ο Μεταξάς εμπεδώνει την πειθαρχία και αρχίζει τους πολεμικούς σχεδιασμούς. Δημιουργούνται νέα προγράμματα εκπαιδεύσεως, προγραμματίζεται η προμήθεια πτητικού υλικού και εξοπλισμού εδάφους. Ουσιαστικά οι ‘Ικαροι του 1936-1937 ακολουθούν την πλήρη εφαρμογή του αναθεωρηθέντος και εκμοντερνισθέντος προγράμματος. Το 1937 δημιουργείται στο ΣΕΔΕΣ, Μοίρα Διώξεως με α/φ PZL P.24F/G. Ο Μεταξάς δημιουργεί επιτροπή εράνου για Αεροπορία. Το 1937 ο Αιγυπτιώτης ομογενής Στυλιανός Σαρπάκης, προσφέρει 2 μαχητικά α/φ Gloster SS.37 Gladiator Mk I, τα καλύτερα της εποχής. Η άνευ προηγουμένου επιτυχία του εράνου δίνει το δικαίωμα για αισιόδοξες σκέψεις. Η Αεροπορία ενισχύεται με 36 Πολωνικά PZL P.24F/G, 9 Γαλλικά Bloch MB.151, 10 Γαλλικά Potez 633 GREC, 10 Βρεττανικά Bristol Blenheim Mk IV, 12 Βρεττανικά Fairey Battle, 9 Βρεττανικά Avro 652A Anson Mk I, 12 Γερμανικά Dornier Do 22kg, 16 Γερμανικά Henschel Hs 126A-1. Με αυτά τα α/φ εξοπλίζονται οι μοίρες Διώξεως και Βομβαρδισμού καθώς και η Αεροπορία Ναυτικού. Με αυτά τα α/φ η Αεροπορία μπόρεσε να ανταπεξέλθη του πολέμου του 1940.

http://www.hellasarmy.gr/frame.php?id=haf

Το δαχτυλίδι του Γύγη. Δικαιοσύνη και αδικία από την αρχαιότητα στην επικαιρότητα

Νοέμβριος 10, 2009



ΠΡΟΣΟΧΗ! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΕΙ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΣΑΣ!

Τον Πλάτωνα απασχολούσαν πάντοτε τα διττά – αντικρουόμενα ζεύγη καλού – κακού, ευτυχίας -; δυστυχίας, γνώσης -άγνοιας, δικαιοσύνης – αδικίας, γενναιότητας -δειλίας, κοινωνικής προσφοράς – απραγίας, αρμονίας -δυσαρμονίας και οραματιζόταν την κυριαρχία του αγαθού σε ένα «φωτεινό», δηλαδή ευτυχισμένο και αρμονικό κόσμο.

Ο ευρηματικός φιλόσοφος, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του αδελφού του Πλάτωνα Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Ο Γύγης το πήρε και ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια. Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά. Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά – συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.

Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί η κοινή λογική ενός ανθρώπου λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον και είναι ανασταλτικός παράγοντας, τις περισσότερες φορές, για τα οποιασδήποτε ποιότητας κέρδη μας. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικειν η αδικεισθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.

Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται η φυλακή μιας συνείδησης, ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

Αναλυτικότερα:

Καταρχήν, θεμελιώνεται ανθρωπολογικά η αξία της αδικίας και ερμηνεύεται ιστορικοκοινωνικά η προέλευση της δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος επιθυμεί εκ φύσεως την αδικία, για τα οφέλη που αυτή του προσφέρει· επειδή όμως σε μια κατάσταση γενικευμένης αδικίας είναι αδύνατο να δρέπει κανείς τους καρπούς της αδικίας του, χωρίς ταυτοχρόνως να υφίσταται τη βλάβη από την αδικία των συνανθρώπων του, η ανθρωπότητα προχώρησε σ’ έναν συμβιβασμό, ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου, που ορίζει πως κανείς δεν θα αδικεί, ούτε θα αδικείται. Κατά συνέπεια, η αδικία αποτελεί στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, ενώ αντιθέτως η δικαιοσύνη εντάσσεται στην περιοχή των ανθρώπινων συμβάσεων.

Από την παραπάνω παραδοχή του συμβατικού χαρακτήρα της δικαιοσύνης απορρέει αναγκαστικά το συμπέρασμα του Γλαύκωνα: κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, επειδή αναγνωρίζει την αξία της δικαιοσύνης, αλλά από ανάγκη, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα να αδικεί χωρίς να αδικείται. Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ο Γλαύκωνας, καλεί τους συνομιλητές του να κάνουν ένα διανοητικό πείραμα. Προτείνει να παραχωρήσουν σ’ έναν δίκαιο κι έναν άδικο απεριόριστη εξουσία, ώστε να μπορούν να κάνουν ό,τι επιθυμούν, και στη συνέχεια να παρακολουθήσουν τη συμπεριφορά τους. Θα διαπίστωναν λοιπόν τότε πως και οι δύο θα έπαιρναν τον ίδιο δρόμο προς την αδικία, γιατί η ανθρώπινη φύση επιδιώκει την πλεονεξία (ο όρος δεν δηλώνει μόνο την απληστία, αλλά γενικότερα την επιθυμία για εξουσία, υπεροχή έναντι των άλλων ανθρώπων), και μόνο βίᾳ εξαναγκάζεται να παραδεχθεί την ισοτιμία όλων των ανθρώπων (παργεται π τν το σου τιμν). Το διανοητικό πείραμα αποσαφηνίζεται στη συνέχεια με τον μύθο του Γύγη.

Όπως στον Πρωταγόρα, έτσι και στον λόγο του Γλαύκωνα ο μύθος χρησιμοποιείται παράλληλα με τον λόγο και έχει την ίδια λειτουργία: επεξηγεί ευχάριστα τη σοφιστική διδασκαλία, προσθέτοντας κι ένα στοιχείο εντυπωσιασμού. Η ιστορία του Γύγη, που παραδίδεται και από τον Ηρόδοτο (I.7-13), διασώζεται στον Πλάτωνα σε μια λαϊκότερη εκδοχή, καθώς τα τυπικά χαρακτηριστικά της την εντάσσουν στην περιοχή του μαγικού παραμυθιού: (α) ανωνυμία των ηρώων· (β) έντονη παρουσία του μαγικού και υπερφυσικού στοιχείου, που συνδράμει τον ήρωα στην αποστολή του και προαναγγέλλει το ένδοξο μέλλον του (στον Ηρόδοτο, αντιθέτως, η ιστορία παίρνει τη μορφή ρεαλιστικής νουβέλας, στην οποία κεντρική θέση έχει η παθολογία των ερωτικών και εξουσιαστικών σχέσεων). Η σοφιστική πηγή του Πλάτωνα πάντως ή ο ίδιος ο Πλάτωνας προσάρμοσε τον μύθο στις ανάγκες της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας, όπως είχε κάνει και ο Πρωταγόρας με τον δικό του μύθο. Αυτό γίνεται φανερό, αν προσέξουμε τη δυσανάλογα μεγάλη επιμονή της αφήγησης στην παρουσίαση των μαγικών ικανοτήτων του δακτυλιδιού, καθώς και το απότομο και βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας, αφού οι λεπτομέρειες της κατάληψης της εξουσίας από τον Γύγη δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την επιχειρηματολογία.

Ο Γλαύκωνας προτείνει στους ακροατές του να φανταστούν πως ο δίκαιος και ο άδικος του πειράματός τους κατέχουν ένα δακτυλίδι σαν εκείνο του Γύγη και να αναρωτηθούν πώς θα συμπεριφερόντουσαν. Η πιθανότερη εκδοχή είναι πως κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στους πειρασμούς της αδικίας και να αποφύγει να ενεργεί σαν θεός, εκπληρώνοντας οποιαδήποτε επιθυμία του (η σύγκριση του άδικου με τον θεό στο σημείο αυτό ασφαλώς ειρωνική). Κατά συνέπεια, το διανοητικό πείραμα επιβεβαιώνει πλήρως τη θέση που μεταφέρει ο Γλαύκωνας, χωρίς να την αποδέχεται (όπως φροντίζει να μας υπενθυμίσει: μγα τοτο τεκμριον ν φαη τις, ς φσει περ το τοιοτου λγου λγων), πως κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, αλλά από ανάγκη (οδες κν δκαιος, σαφής η αντίθεση με το σωκρατικό δόγμα οδες κν κακς). Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας θεωρεί την αδικία ωφελιμότερη από τη δικαιοσύνη σε ατομικό επίπεδο. Ακόμη κι αν υπήρχε ένας τόσο παράξενος άνθρωπος, που δεν θα χρησιμοποιούσε για άδικους σκοπούς την απεριόριστη δύναμή του, η συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων απέναντί του θα επιβεβαίωνε την άποψη που εκθέτει ο Γλαύκωνας: οι συνάνθρωποί του θα τον θεωρούσαν τελείως ανόητο και αξιολύπητο, έστω κι αν μπροστά του θα τον επαινούσαν, από φόβο μήπως τους αδικήσει.

Στο τρίτο μέρος της επιχειρηματολογίας του, ο Γλαύκωνας προχωρά σ’ ένα νέο συμπέρασμα με βάση τα προηγούμενα: σημασία δεν έχει το να είναι κανείς πραγματικά δίκαιος, αλλά το να φαίνεται· κι απ’ αυτή την άποψη ο απόλυτα άδικος θα βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από τον απόλυτα δίκαιο. Γιατί, ο απόλυτα δίκαιος θα πρέπει να τιμά τη δικαιοσύνη για την αξία της καθεαυτήν και όχι για τις τιμές ή την εκτίμηση που αυτή του προσφέρει· κατά συνέπεια η δικαιοσύνη του θα είναι απόλυτη, αν ακριβώς στερείται της εκτίμησης των συνανθρώπων του και η αρετή του συνεχώς δοκιμάζεται. Αντιθέτως, ο απόλυτα άδικος, επειδή θα προσποιείται τον δίκαιο και θα έχει τελειοποιήσει την αδικία του, ώστε να μην συλληφθεί, πέρα από την ευημερία του θα κερδίσει και την εκτίμηση των συνανθρώπων του, και ίσως, όπως ειρωνικά τονίζεται, και την εύνοια των θεών, αφού θα μπορεί να τους προσφέρει πλουσιότερες θυσίες.

Η θέση την οποία εκθέτει στην Πολιτεία ο Γλαύκωνας επιχειρεί να συνθέσει σε μια ενιαία θεωρία τις αντίθετες αρχές της φύσης και του νόμου ως ρυθμιστών της ανθρώπινης πράξης. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ο άνθρωπος ακολουθεί τη φύση του και προτιμά την αδικία, όταν δεν υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί, και αντιθέτως υποτάσσεται υποχρεωτικά στους κανόνες της δικαιοσύνης, που υπαγορεύουν τον αμοιβαίο σεβασμό, όποτε η συμπεριφορά του γίνεται αντιληπτή. Ο διπλός αυτός καθορισμός της ανθρώπινης πράξης είναι αναγκαστικός· οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ο W.K.C. Guthrie συσχετίζει την παραπάνω θεωρία με τη ρεαλιστική άποψη του Θουκυδίδη για την ανθρώπινη ιστορία, και θεωρεί πως αυτή δεν έχει κανονιστικό, αλλά αυστηρά περιγραφικό χαρακτήρα. Όπως ο Θουκυδίδης, έτσι και ο Γλαύκωνας δεν εισηγείται μια ηθική θεωρία, παρά μόνο περιγράφει τους παράγοντες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Στη συνέχεια της Πολιτείας ο Σωκράτης θα κληθεί να ανασκευάσει τη θεωρία που παρουσίασε ο Γλαύκωνας και να αποδείξει πως η αξία της δικαιοσύνης δεν απορρέει μόνο από τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και από την ίδια την ανθρώπινη φύση, ότι ταιριάζει στη φύση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται δίκαια. Ο Σωκράτης θα πετύχει να θεμελιώσει ανθρωπολογικά τη δικαιοσύνη με τη θεωρία του για την τριμερή διαίρεση της ανθρώπινης ψυχής, που τις σχέσεις των μορίων της θα πρέπει να τις διέπει η δικαιοσύνη. Θα εισηγηθεί, συνεπώς, μια περιγραφή της ανθρώπινης φύσης εντελώς αντίθετη από εκείνη του Γλαύκωνα. Σε ανταπόκριση προς αυτή την πλατωνική ψυχολογία θα οικοδομηθεί στη συνέχεια η δίκαιη πλατωνική πολιτεία.

Με πιο απλά λόγια εξηγεί την παραβολή του βοσκού Γύγη ο κ. Νεκτάριος Κατσιλιώτης (Ιστορικός-Εκδότης):

Το ερώτημα που θέτει ο Αθηναίος φιλόσοφος (στον μύθο του Γύγη) κατά πόσο οι θεσμοί μπορούν να δαμάσουν την εγωκεντρική απληστία του ατόμου, είναι επίκαιρο γιατί η βιομηχανική και ηλεκτρονική επανάσταση,παρά τα οφέλη τους, τελευταία τέθηκαν στις υπηρεσίες αδίστακτων ανθρώπων και διεθνών λεσχών με αποτέλεσμα οι εύποροι να υπονομεύσουν τους θεσμούς και να δημιουργήσουν τρομερές ανισότητες στο μικρόκοσμο της πόλης και στο μακρόκοσμο της παγκόσμιας κοινότητας των εθνών-κρατών.Η μόνη δυνατή απάντηση είναι οτι για να υπάρξει κράτος και διεθνή κοινότητα δικαίου που να μπορεί να επιβάλει την νομοθεσία της, πρέπει η πολιτεία και ο τύπος να γαλουχούν από μικρό παιδί το άτομο με τέτοιο τρόπο ώστε να σέβεται το περιβάλλον, τους συνανθρώπους του και να βλέπει την πατρίδα ως την πνευματική του μητέρα.

Πηγές:

http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/education/translation/support_practice/page_003.html

http://cloudconnected2008.wordpress.com/2008/08/13/%CE%B7-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CF%8D/

http://www.nectos.gr/?q=node/897

Αλέξανδρος Καραθεοδωρής.Ο Γραμματεύς της Υψηλής Πύλης.

Νοέμβριος 10, 2009

Καταγραφή της επιστολής Κωνσταντίνου προς Αλέξανδρο Καραθεοδωρή στις 08/03/1897

Ν. Λυγερός


Σάββατον τη 8/20 Μαρτίου 1897

Σεβαστέ μοι αδελφέ,

Η υπόθεσις του ατυχούς Κοτάρη και πάλιν
κυμαίνεται έμπροσθεν του συμβουλίου του κράτους.

Οι υποκινούντες την οργήν του γαμβρού της
Α.Υψ. λόγοι γνωστότατοι……και τοις Ιουδαίοις
τραπεζίταις.

Επίσης ο Ελ Ζιά πασσά, φίλος στενός του Ελ *[ ]
εφέντη, κατέρχεται εις τον αγώνα άλλα σκεπτόμενος
και επιθυμών να φανή ευχάριστος ανδρί πεφιλημένω.

Τα αίτια τα υποκινούντα τον Σακίζ εφέντην
άγνωστά μοι.

Ανάγκη λοιπόν η ση *[πετινυμένη] διάνοια να αντε-
πεξέλθη κατά της καταπατήσεως του δικαίου ου ο θρίαμβος
έσται μάθημα καλόν διά τους εν Σμύρνη Αγγλολε-
βαντίνους.

Ο ευπειθής αδελφός σου
Κωνστ. Στ. Καραθεοδωry [=Καραθεοδωρή]
ιδιαιτέρα
και προσωπική


Ανάλυση εγγράφου Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή

Ν. Λυγερός

Στα αρχεία του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή βρίσκουμε ένα έγγραφο (βλέπε opus 1917) που επιβεβαιώνει όχι μόνο την αξία του ημερολογίου του αλλά και τον ρόλο σε αυτήν τη διαπραγμάτευση μεταξύ Αυστρίας- Ουγγαρίας, Ρωσίας και Υψηλής Πύλης. Το έγγραφο εμπεριέχει την ημερομηνία 10 Νοεμβρίου 1903, η οποία είναι η ημερομηνία της παραλαβής από την Υψηλή Πύλη του κειμένου των πρεσβειών της Αυστρίας-Ουγγαρίας και Ρωσίας. Το έγγραφο αποτελεί την επίσημη απάντηση της Υψηλής Πύλης. Ο Αλέξανδρος Καραθεοδωρή αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι είναι από τις γαλλικές εφημερίδες στις 27 Νοεμβρίου 1903 που θα δοθεί. Συνεπώς, το έγγραφο είναι μια προετοιμασία αυτής της απάντησης. Το ύφος του κειμένου είναι ενδεικτικό της τότε διπλωματίας εφόσον χρησιμοποιεί ένα μείγμα ευγένιας και αδιαλλαξίας. Το δεύτερο στοιχείο αναδεικνύεται μέσω της διαφοροποίησης των δύο πρώτων σημείων από τα εννέα που εμπεριέχει το κείμενο των πρεσβευτών της Αυστρίας-Ουγγαρίας και της Ρωσίας. Όπως αυτό το κείμενο στάλθηκε στον Σουλτάνο, κατανοούμε ότι η θέση του Καραθεοδωρή είναι ουσιαστική εφόσον έχει άμεση επαφή με αυτόν, όπως το αντιλαμβανόμαστε από την αναφορά του ημερολογίου για το θέμα της επιστολής που δεν έλαβε από τον βεζύρη. Το διπλωματικό ύφος το βρίσκουμε στη διευκρίνιση της εφαρμογής από τον Φεβρουάριο του 1903 των προτεινόμενων μέτρων των δύο κυβερνήσεων. Η αδιαλλαξία επανέρχεται όμως με το θέμα της προσωρινότητας των δύο ετών. Το όλο κείμενο δίνει έμφαση στο statu quo που αναφέρεται δύο φορές μέσα σε αυτές τις ελάχιστες γραμμές. Ο συνδυασμός των σημειώσεων του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή και του ημερολογίου του, μας επιτρέπουν να αναλύσουμε δυναμικά και όχι στατικά τη γεωπολιτική της εποχής. Δεν εξετάζουμε πια μόνο και μόνο τα αποτελέσματα, αλλά και τη μεθοδολογία που ακολούθησαν η Αυστρία-Ουγγαρία, η Ρωσία και βέβαια η Υψηλή Πύλη. Η ακρίβεια του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή που θυμίζει τη μαθηματική μάς δίνει πρόσβαση σε πληροφορίες σπάνιες και ουσιαστικές για την εξέλιξη της γεωπολιτικής οντότητας που ονομάζουμε Ελλάδα. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό διότι εκείνη την εποχή 1832, 1864, 1881, η μορφή της Ελλάδας αλλάζει ριζικά και θα αλλάξει ριζοσπαστικά έως την Συνθήκη της Λωζάννης το 1923. Οι έρευνες της μικρής ιστορίας των Καραθεοδωρήδων συμπίπτουν με εκείνες της μεγάλης ιστορίας. Τα έγγραφα του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή αναφέρονται στο ιστορικό υπόβαθρο μιας εποχής που καθορίζει ακόμα και τώρα το μέλλον της Θράκης και όχι μόνο της Ανατολικής, την απουσία μέλλοντος της Ίμβρου και της Τενέδου, τους κινδύνους της Κύπρου. Η ύπαρξη ενός Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή εκείνη την εποχή σε αυτήν την ουσιαστική θέση που είχε στην Υψηλή Πύλη δεν έχει εκτιμηθεί ακόμα με όλη της την αξία για τα ελληνικά δεδομένα. Πρέπει να αντιληφθούμε μέσα στη μιζέρια της πολιτικής της πραγματικότητας, τη γνωστική εμβέλεια του Αλεξάνδρου Καραθεοδωρή για να επινοήσουμε το παρελθόν μας δίχως τα κατορθώματά του.

http://www.lygeros.org/