Archive for Φεβρουαρίου 2010

Η Ελλάδα στις μέρες μας : Επαίτης του κλώτσου και του μπάτσου.

Φεβρουαρίου 16, 2010

γράφει ο ΕΚΗΒΟΛΟΣ:

ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Η Ελλάδα στις μέρες μας : Επαίτης του κλώτσου και του μπάτσου.

Το ακούσαμε και αυτό. Η Ελλάδα έχει χάσει ένα μέρος της κυριαρχίας της. Το λέει κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός της χωράς! «απωλέσαμε εθνική κυριαρχία»! «…αφαιρείται και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας και είναι εγκληματικό και αυτό πρέπει να το ξαναπάρουμε πίσω»!

Σε άλλες εποχές τέτοιες εκφράσεις θα είχαν δραματικές συνέπειες. Το να δηλώνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας ότι αυτή έχει χάσει έστω και ένα μέρος της κυριαρχίας της θα είχε σοβαρότατες συνέπειες κατ’ αρχήν για τον ίδιο τον πρωθυπουργό που το δηλώνει αλλα και για όσους ευθύνονται γι’ αυτό. Αφού η κυριαρχία δεν χάνεται απο μονή της, δεν είναι καμία ξεμωραμένη απο αλτσχάιμερ γριά που παίρνει δρόμο ξεστρατίζει και εξαφανίζεται. Κάποιοι πολιτικοί ευθύνονται για την απώλεια. Όταν αυτό είχε συμβεί μετά τον αποτυχημένο Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και την πτώχευση που ακολούθησε, όταν και τότε μας επιβλήθηκε ο ΔΟΕ, ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος δηλαδή, συγκροτήθηκε ο «Δημοκρατικός Συναγερμός» τον πατριωτών ελλήνων αξιωματικών, ακολούθησε η επανάσταση στο Γουδί, η ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Ελευθέριο Βενιζέλο, η ανασυγκρότηση της χώρας, οι νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι, η απελευθέρωση της Βόρειας Ελλάδας, της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θράκης, των νησιών του Βορείου Αιγαίου. Η χώρα προχωρούσε με σφρίγος μπροστά και χρειάστηκε η Μικρασιατική Καταστροφή για να ανακοπεί η πορεία της.

Αλήθεια πότε την χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία; Πως με ποιο τρόπο και σε ποιο βαθμό την χάσαμε; Ποιοι την παρέδωσαν ή ποιοι ήταν οι υπαίτιοι; Απώλεια κυριαρχίας προϋποθέτει μια μακρά σειρά απο αδικήματα, απο τα βαρύτερα που προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα, και συνεπάγεται τον καταλογισμό τους. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να συγκαλύψει το έγκλημα και να υποθάλψει τους εγκληματίες. Το Σύνταγμα μας δεν προβλέπει απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Ουσιαστικά πρόκειται για προδοσία. Αυτοί που εμπνεύστηκαν, προκάλεσαν, συμμετείχαν στην τέλεση του αδικήματος της εκχώρησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνικού Κράτους θα πρέπει να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν έτσι ώστε να αδρανοποιηθούν και να μην μπορέσουν να ολοκληρώσουν την εκχώρηση της κυριαρχίας, αν μέχρι τώρα είναι μερική. Είναι επιβεβλημένο να καταδειχτούν οι εκχωρούντες την κυριαρχία, γιατί αν αφεθούν, θα συνεχίσουν το προδοτικό τους έργο μέχρι την ολοκληρωτική εκχώρηση, την κατάλυση δηλαδή του Ελληνικού Κράτους. Θέλω να πιστεύω ότι το Ελληνικό Κράτος μέχρι αυτήν την στιγμή είναι όντως κράτος και όχι κράτος-μαριονέττα.

Γιατί φτάσαμε στην κατάσταση αυτήν; Οι λόγοι είναι πάμπολλοι, εδώ θα αναφερθούμε μόνο στους οικονομικούς.

Τα κράτη ως «οντότητες που ασκούν εξουσία σε κοινωνίες ατόμων» (1), μετέρχονται οικονομικών πόρων (χρειάζονται χρήματα) για να μπορούν να ασκούν αυτήν την εξουσία. Τους οικονομικούς πόρους αποκτούν με εισπράξεις ή εισοδήματα (έσοδα) και διαθέτουν με δαπάνες (έξοδα)

Κρατικά έσοδα

Τα έσοδα του σύγχρονου κράτους προέρχονται απο της εξής πηγές:

Φορολογία (φόροι, δασμοί, τέλη κλπ)
Κρατική επιχειρηματικότητα
Δανεισμό (έκδοση ομολόγων)
Εθελοντικές Δωρεές και χορηγίες προς το κράτος.

Σκόπιμα θα αντιπαραβάλλω τις πηγές εσόδων του σύγχρονου κράτους με τις πηγές εσόδων στην αρχαία Ελλάδα:

Ποιοι ήταν οι τρόποι χρηματοδότησης των αρχαίων ελληνικών πόλεων – κρατών; αλλα και των κρατών των μετά- αλεξανδρινών διαδόχων;

Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία τα έσοδα προέρχονταν απο:
Φόρους (δεκάτη, χορηγίες)
Η φορολογία και μόνο η φορολογία, υπό την μορφή αμέσων φόρων, όπως η δεκάτη και ειδικών αναγκαστικών εισφορών των πλουσίων προς το κράτος, των χορηγιών, ήταν η μονή τακτική πηγή εσόδων της αθηναϊκής πολιτείας.
Επικουρικά υπήρχαν και κρατικά διαθέσιμα που προέρχονταν απο αναθήματα προς τα ιερά της πόλεως. Έχουμε για παράδειγμα το ανάθημα δυο χρυσών πλακών προς ιερό της Ακρόπολης απο τον Θουκυδίδη που αν και εξόριστος είχε στείλει τις πλάκες απο τα ορυχεία του της Σκαπτής Ύλης στην Μακεδονία που διέμενε. Τα αναθήματα τα εκποιούσαν μόνο σε έκτακτες κρίσιμες για την ύπαρξη του κράτους καταστάσεις.

Αυτό που πρέπει να τονισθεί είναι ότι οι χορηγίες ήταν αναγκαστικές, δεν παρακαλούσαν τον πλούσιο αθηναίο να προσφέρει κάτι, του το επέβαλαν αναγκαστικά, κάνοντας χρήση της κρατικής εξουσίας. Στην σύγχρονη Ελλάδα είχαμε χορηγίες αλλα ήταν εθελούσιες, και δίνονταν συνήθως μετά απο παράκληση, (πχ ο εθνικός ευεργέτης Αβέρωφ πρόσφερε εθελοντικά απο πατριωτισμό το ποσό που χρειαζόταν για να αγοραστεί το ομώνυμο θωρηκτό, η ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου στις νικηφόρες αναμετρήσεις με τους τούρκους). Λέγεται ότι στην αρχαία Αθήνα, αν αυτός που του ζητούσαν να προσφέρει για να ναυπηγηθεί μια τριήρη, πρόβαλε αντιρρήσεις, λέγοντας ότι ο τάδε είναι πλουσιότερος απο αυτόν τους επέβαλαν να ανταλλάξουν τις περιουσίες, αυτό γινόταν σπάνια αφού αυτός που του είχε επιβληθεί η χορηγία δεχόταν τελικά να αναλάβει την κατασκευή της τριήρης, αφού η ανταλλαγή των περιουσιών δεν τον συνέφερε. Φαίνεται ότι οι εφοριακοί και οι ορκωτοί λογιστές της αρχαίας Αθήνας εκτός απο τιμιότητα διέθεταν και επαρκή γνώση της οικονομικής κατάστασης των φορολογουμένων, κάτι που δύσκολα συναντάμε σήμερα στους εφοριακούς της Γραικυλικής Ψωροκώσταινας. (Ζητώ συγγνώμη απο τους αναγνώστες μου, αλλα σεμνυνόμενος την Αρχαία Ελλάδα, αντιμετωπίζω φοβερή δυσκολία να αποκαλώ Ελλάδα αυτό το «κράτος – πράγμα» του οποίου σήμερα είμαι υπήκοος).

Στο σημείο αυτό μπαίνω στον πυρήνα της άποψης που διατυπώνω με αυτό το άρθρο:

Στην αρχαία Ελλάδα το κράτος δεν δανειζόταν, εισέπραττε εξουσιαστικά φορολογώντας. ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΟ απο καμιά «αγορά» απο κανένα «χρηματοπιστωτικό σύστημα» απο κανέναν «κερδοσκόπο». Και παρά την συσκότιση και την σύγχυση των εννοιών που συνεχώς και αδιάλειπτα γίνεται στις μέρες μας πρέπει να γνωρίζεις αγαπητέ αναγνώστη ότι δεν υπάρχει αγορά ή χρηματοπιστωτικό σύστημα χωρίς κερδοσκόπους αφού προϋπόθεση και σκοπός της λειτουργίας των «θεσμών» αυτών είναι το κέρδος. Και οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να υπάρξουν πουθενά αλλού έξω απο την αγορά και το χρηματοπιστωτικό σύστημα (την αγορά χρήματος δηλαδή). Όμως σκόπιμα συσκοτίζουν τα πράγματα αφού, όπως λέει ο Θουκυδίδης (Γ, 82), «ακόμα και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων ως προς τις πράξεις την αλλάζουν αυθαίρετα…).

Τα σύγχρονα κράτη χρησιμοποιούν λοιπόν κατ’ εξοχήν τον δανεισμό για την χρηματοδότηση τους χωρίς βέβαια να αναφέρουν ότι ο δανεισμός γίνεται συνήθως υπό καθεστώς κερδοσκοπικών πιέσεων και εκβιασμών, ούτε φυσικά έχουν προβλέψει για να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις λες και ο δανεισμός γίνεται για χάρη και μόνο για χάρη των κερδοσκόπων δανειστών, έτσι ώστε αυτοί να έχουν υπέρογκα κέρδη. Αφού σε τελευταία ανάλυση το κράτος θα εξοφλήσει κάποτε τους δανειστές του εισπράττοντας απο τους φορολογούμενους και θα πληρώσει τα δανεισμένα ποσά επιβαρυμένα με τους υπερβολικούς τόκους, τόκους υπερημερίας, σπρεντ και δεν συμμαζεύεται.

Όμως γιατί να επιβαρύνεται ο τελικός και εν κατακλείδι πληρωτής δηλαδή ο φορολογούμενος πολίτης αυτά τα επιπλέον κέρδη των κερδοσκόπων απο τον δανεισμό, ενώ αν γινόταν άμεση φορολόγηση εξ αρχής θα είχαν αποφευχθεί;;; Γιατί δεν γίνεται όπως στο αρχαίο αθηναϊκό κράτος;;;

Η απάντηση είναι απλή!
ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΧΥΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ! Του οποίου τα σύγχρονα κράτη είναι απλοί υπηρέτες.

Κατά το πέρασμα απο το φεουδαλικό σύστημα στην αστική οικονομία με την ανάπτυξη των πόλεων στην Ευρώπη και την ανάπτυξη του εμπορίου εμφανιστήκαν και οι πρώτες μορφές δανεισμού και πιστωτικής χρηματοδότησης. Αρχικά λογω της επικινδυνότητας των χερσαίων αλλα και των θαλάσσιων μεταφορών απο ληστές και πειρατές αναλάμβαναν κάποιοι (οι πρώτοι τραπεζίτες) να καταβάλουν στον τόπο αγοράς το αντίτιμο των προϊόντων, απαλλάσσοντας έτσι τους εμπόρους απο τους κινδύνους της μεταφοράς χρημάτων, οι έμποροι εν τω μεταξύ είχαν καταβάλλει το αντίτιμο των εμπορευμάτων που αγόραζαν σε συνεργαζόμενους τραπεζίτες που λειτουργούσαν εκεί που είχαν την έδρα των εμπορικών τους δραστηριοτήτων. Αργότερα οι πιστωτικές και δανειοδοτικές εξυπηρετήσεις επεκτάθηκαν και σε άλλες δραστηριότητες με ταυτόχρονη την ανάπτυξη της κατάθεσης στις τράπεζες των κερδών απο το εμπόριο. Παράλληλα με το τραπεζικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αναπτυσσόταν και το σύστημα των ασφαλειών που ξεκίνησαν αρχικά σαν στοιχήματα για τον ασφαλή κατάπλου των πλοίων με τα εμπορεύματα στα λιμάνια προορισμού.

Οι ευγενείς ανίκανοι να παρακολουθήσουν αυτήν την εξέλιξη, εξ αίτιας της κοινωνικής «χαρακτηροδομής» τους, δηλαδή των συνηθειών, των προλήψεων και των πεποιθήσεων και της υπεροψίας που τους διακατείχαν, πτώχευαν, κατέφευγαν στον δανεισμό και έχαναν τις περιουσίες τους που τις έπαιρναν οι έμποροι και οι χρηματιστές. Μάλιστα οι μεγαλοαστοί έμποροι και χρηματιστές απαιτούσαν να σπουδάζουν τα παιδιά τους στα πανεπιστήμια που μέχρι τότε προορίζονταν αποκλειστικά για τους ευγενείς, προσφέροντας συνάμα και σημαντικά ποσά. Τότε λέγεται ότι προκλήθηκε το εξής μικρό πρόβλημα: Στα βιβλία εγγραφής των πανεπιστημίων της Αγγλίας (Κέιμπριτζ) οι νεαροί γόνοι των ευγενών εγγράφονταν με αναφορά στους τίτλους ευγενείας που κατείχαν οι γονείς τους. Τα παιδιά των αστών δεν είχαν τίτλους ευγενείας, έτσι στην αντίστοιχη στήλη εγγραφής αναγράφονταν οι λέξεις: sine nobilitas (άνευ τίτλου), ακρωνύμιο των δυο αυτών λέξεων είναι η λέξη snob που σημαίνει τον κομπλεξικό, αυτόν που προσπαθεί να ξεπεράσει το αίσθημα κατωτερότητας που τον διακατέχει κάνοντας τον σπουδαίο, φερόμενος αλαζονικά.

Συνέπειες αυτής της εξέλιξης ήταν η ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας έναντι των φεουδαρχών, συρρίκνωση των φέουδων λογω της καταχρέωσης τους, η ανάπτυξη των εμπορικών αρχικά και στην συνεχεία και βιομηχανικών πόλεων με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, αλλα όπως είπαμε και η γιγάντωση αυτού που μας απασχολεί εδώ: του τραπεζιτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος που διψώντας για περισσότερα και μεγαλύτερα κέρδη επεξέτεινε τις δραστηριότητες του όπου αυτό ήταν δυνατό, έτσι οι τραπεζίτες άρχισαν να δανείζουν και τα κράτη, ας μην ξεχνάμε ότι και τα φέουδα που γρήγορα κατατροπώθηκαν απο τον δανεισμό ήταν κρατικές οντότητες. Τώρα όμως δανείζονταν και οι κεντρικοί εξουσιαστές, οι βασιλιάδες και αυτοκράτορες της Ευρώπης. Ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής για τα έξοδα της εκστρατείας του κατά της Ουγγαρίας και της πολιορκίας για την κατάληψη της Βουδαπέστης (2) δανείστηκε απο εβραίους χρηματιστές οι όποιοι του ζήτησαν και πήραν ως αντίτιμο την Θεσσαλονίκη. Υπάρχει και τέτοιο σουλτανικό φερμάνι, έτσι για να ξέρουν οι αξιότιμοι κκ. δικαστές μας, που με βάση τα σουλτανικά φιρμάνια χαρίζουν εκτάσεις στις διάφορες μονές αρπακτικών καλογέρων.

Μια και μιλήσαμε για τους εβραίους θα πρέπει εδώ να αναφερθεί ότι η χριστιανική θρησκεία απαγόρευε στους χριστιανούς να δανείζουν με τόκο, ενώ αντίθετα η Παλαιά Διαθήκη (3) συνιστούσε στους εβραίους να δανείζουν αλλα να μην δανείζονται. Λογω αυτών των θεηλάτων υποδείξεων, σε μια θεοκρατούμενη Ευρώπη που έβγαινε απο τα βαθιά σκοτάδια του μεσαίωνα που την είχε βυθίσει ο χριστιανισμός, οι εβραίοι κυριάρχησαν γρήγορα στο τραπεζικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι μεγάλες εβραϊκές οικογένειες τραπεζιτών, χρηματιστών και κοσμηματοπωλών, αίρουν απο τότε την καταγωγή τους. Σκεφτείτε ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για τους πολύτιμους λίθους, τα κοσμήματα και το κοσμηματοπωλείο είναι jewelry και jeweler’s, το εμπόρευμα δηλαδή και το μαγαζί του εβραίου

Η εξάρτηση αυτή των κρατών απο το τραπεζικό σύστημα ισχύει με μεγαλύτερο ακόμα βαθμό στις μέρες μας με τον σύγχρονο καπιταλισμό. Η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στα κράτη αλλα στο σύστημα αυτό. Αυτό παίρνει τις αποφάσεις για τις κηρύξεις πόλεμων, για τις επεμβάσεις, για τις μορφές ενέργειας που θα χρησιμοποιηθούν, για τα οπλικά συστήματα που θα παραχθούν, προκαλεί πτωχεύσεις χωρών και παγκόσμια κραχ, αδίστακτο, απάνθρωπο μη έχοντας να προσφέρει στην ανθρωπότητα τίποτα άλλο παρά προοπτικές δυστυχίας.

Σημειώσεις
(1) Ορισμός του κράτους που δίνεται απο την σχολή της θετικής πολιτειολογίας με εκφραστές τους Jelinek και Labant, με εδώ εκπρόσωπο της τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Βεζανή.
(2) Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής νίκησε τον βασιλιά Λουδοβίκο τον ΙΙ της Ουγγαρίας και της Βοημίας στην μάχη του Μοχάκ στις 29 Αυγούστου 1526
(3) «Διότι Κύριος ο Θεός σου θέλει σε ευλογήσει καθώς υπεσχέθη εις σε και θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι, και θέλεις βασιλεύσει επί πολλά έθνη» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄ 6).

Συνεχίζεται …

Στο επόμενο η άλλη ιουδαϊκής εμπνεύσεως δυστυχία που επιβλήθηκε σε ένα μέρος της ανθρωπότητας: ο μαρξιστικός κρατικός καπιταλισμός

Εκηβόλος

Advertisements

Οι τακτικές της Γουώλ Στρητ

Φεβρουαρίου 16, 2010

«Η Γουώλ Στρητ βοήθησε στην κάλυψη του χρέους, τροφοδοτώντας την κρίση της Ευρώπης«.

Οι τακτικές της Γουώλ Στρητ, ίδιες με εκείνες που ενθάρρυναν τις υποθήκες subprime (υψηλού κινδύνου) στην Αμερική έχουν επιδεινώσει την οικονομική κρίση που ταρακουνά την Ελλάδα και που υπονομεύει το ευρώ, διευκολύνοντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κρύψουν τα ολοένα αυξανόμενα χρέη τους.

Καθώς οι ανησυχίες σχετικά με την Ελλάδα ταράζουν τις παγκόσμιες αγορές, τα αρχεία και οι συνεντεύξεις δείχνουν ότι με τη βοήθεια της Γουώλ Στρητ, η χώρα συμμετείχε σε μια δεκαετή προσπάθεια να οριοθετηθούν τα ευρωπαϊκά χρέη. Μια διαπραγμάτευση που δημιουργήθηκε από τη Goldman Sachs βοήθησε να συσκοτιστούν χρέη δισεκατομμυρίων από τον προϋπολογισμών των Βρυξελών.

Ακόμη και την ώρα που η κρίση πλησίαζε στο σημείο ανάφλεξης, οι τράπεζες έψαχναν τρόπους να ενισχυθεί η Ελλάδα και να ματαιωθεί η ημέρα του προϋπολογισμού. Στις αρχές Νοεμβρίου — τρεις μήνες πριν γίνει η Αθήνα το επίκεντρο της σφαιρικής οικονομικής ανησυχίας — μια ομάδα από τη Goldman Sachs έφθασε στην αρχαία πόλη με μια πολύ σύγχρονη πρόταση για την κυβέρνηση που αγωνίζονταν να πληρώσει τους λογαριασμούς της, σύμφωνα με δύο ανθρώπους που ενημερώθηκαν σε αυτήν την συνεδρίαση.

Οι τραπεζίτες, υπό την ηγεσία του Πρόεδρου της Goldman, Gary D. Cohn πρότειναν ένα χρηματοδοτικό πλάνο που θα είχε ωθήσει το χρέος από το υγειονομικό σύστημα της Ελλάδας μακριά στο μέλλον, κατά τον ίδιο τρόπο που οι παγιδευμένοι ιδιοκτήτες σπιτιών βάζουν μια δεύτερη υποθήκη για να ξεπληρώσουν τις πιστωτικές κάρτες τους.

Είχε λειτουργήσει στο παρελθόν. Το 2001, αμέσως μόλις η Ελλάδα έγινε δεκτή στην νομισματική ένωση, η Goldman βοήθησε την κυβέρνηση να δανειστεί δισεκατομμύρια ήσυχα, όπως λένε άνθρωποι εξοικειωμένοι με την εν λόγω συναλλαγή. Εκείνη η διαπραγμάτευση, η οποία έγινε κρυφά από την κοινή θέα επειδή αντιμετωπίστηκε σαν εμπόριο νομίσματος και όχι σαν δάνειο, βοήθησε την Αθήνα να ικανοποιήσει τους κανόνες ελλείμματος της Ευρώπης, ενώ συνέχιζε να ξοδεύει πέρα από τις ικανότητές της.

Η Αθήνα δεν ακολούθησε την τελευταία πρόταση της Goldman, αλλά με την Ελλάδα να βογγά κάτω από το βάρος των χρεών της και με τους πλουσιότερους γείτονές της να ορκίζονται πως θα έρθουν προς ενίσχυσή της, οι συμφωνίες κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας δημιουργούν ερωτηματικά για το ρόλο τη Γουώλ Στρητ στο πρόσφατο παγκόσμιο οικονομικό δράμα.

Όπως και στην Αμερικανική κρίση των subprime και την κατάρρευση της American International Group, τα οικονομικά παράγωγα διαδραμάτισαν σοβαρό ρόλο στην προπαρασκευαστική περίοδο του ελληνικού χρέους. Τα πλάνα που αναπτύχθηκαν από τους Goldman Sachs, JPMorgan Chase και ένα ευρύ φάσμα άλλων τραπεζών επέτρεψαν στους πολιτικούς να καλύψουν τον πρόσθετο δανεισμό στην Ελλάδα, την Ιταλία και ενδεχομένως αλλού.

Στις δεκάδες διαπραγματεύσεις πέρα από την ήπειρο, οι τράπεζες παρείχαν τα μετρητά μπροστά, με αντάλλαγμα τις κυβερνητικές πληρωμές στο μέλλον, ενώ τα στοιχεία του παθητικού έμειναν έξω από τα βιβλία. Η Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, αντάλλαξε τα δικαιώματα των φόρων αερολιμένων και τις εισπράξεις των λαχειοφόρων αγορών για τα επόμενα χρόνια.

Οι κριτικοί λένε ότι τέτοιες διαπραγματεύσεις, επειδή δεν καταγράφονται ως δάνεια, παραπλανούν τους επενδυτές και τους ρυθμιστές σχετικά με τα στοιχεία του παθητικού μιας χώρας.

Κάποιες από τις ελληνικές διαπραγματεύσεις πήραν το όνομά τους από πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας. Για παράδειγμα, μία από αυτές ονομάστηκε Αίολος, όπως ο Θεός των ανέμων.

Η κρίση στην Ελλάδα θέτει τη σημαντικότερη πρόκληση στο κοινό νόμισμα της Ευρώπης, το ευρώ, και το στόχο της ηπείρου για οικονομική ενότητα. Η χώρα είναι, στην αργκό των τραπεζών, πολύ μεγάλη για να της δοθεί η άδεια να αποτύχει. Η Ελλάδα οφείλει στον κόσμο $300 δισεκατομμύρια, και σημαντικές τράπεζες είναι υπεύθυνες για ένα μεγάλο μέρος εκείνου του χρέους. Μια αθέτηση πληρωμής θα αντηχούσε σε όλη την υδρόγειο.

Μια εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου οικονομικών είπε ότι η κυβέρνηση είχε συναντηθεί με πολλές τράπεζες κατά τους τελευταίους μήνες και δεν είχε δεσμευτεί με τις προσφορές καμίας. Όλες οι χρηματοδοτήσεις για το χρέος «διευθύνονται σε μια προσπάθεια διαφάνειας» είπε. Η Goldman και η JPMorgan αρνήθηκαν να σχολιάσουν.

Ενώ δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη δουλειά της Γουώλ Στρητ στην Ευρώπη από αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού, έχει επικριθεί αισθητά στην Ελλάδα και σε περιοδικά όπως το Der Spiegel στη Γερμανία.

«Οι πολιτικοί θέλουν να πετάξουν αλλού το μπαλάκι και εάν ένας τραπεζίτης μπορεί να τους παρουσιάσει κάποιον τρόπο να περάσουν ένα πρόβλημα στο μέλλον, θα το δεχτούν», λέει ο Γκίκας Χαρδούβελης, οικονομολόγος και πρώην ανώτερος κυβερνητικός υπάλληλος που βοήθησε να γραφτεί μια πρόσφατη έκθεση σχετικά με την οικονομική πολιτική της Ελλάδας.

Η Γουώλ Στρητ δεν δημιούργησε το πρόβλημα χρέους της Ευρώπης. Αλλά οι τραπεζίτες επέτρεψαν στην Ελλάδα και άλλες χώρες να δανειστούν περισσότερα από όσο άντεχαν, μέσα από συμφωνίες που ήταν απόλυτα νόμιμες. Λίγοι κανόνες ορίζουν με ποιόν τρόπο οι χώρες μπορούν να δανειστούν τα χρήματα που χρειάζονται για δαπάνες όπως ο στρατιωτικός τομέας και η υγειονομική περίθαλψη. Η αγορά για το κυρίαρχο χρέος – ο όρος της Γουώλ Στρητ για τα δάνεια στις κυβερνήσεις – είναι τόσο αδέσμευτη όσο και απέραντη.

«Εάν μια κυβέρνηση θέλει να εξαπατήσει, μπορεί να εξαπατήσει,» λέει ο Garry Schinasi, ένας βετεράνος της μονάδας επιτήρησης κεφαλαιαγορών του διεθνούς νομισματικού Ταμείου, η οποία ελέγχει την ευπάθεια στις μεγάλες παγκόσμιες κεφαλαιαγορές.

Οι τράπεζες εκμεταλλεύτηκαν ανυπόμονα αυτό που ήταν για εκείνες μια ιδιαίτερα προσοδοφόρα συμβίωση με τις κυβερνήσεις που ξόδευαν ελεύθερα. Ενώ η Ελλάδα δεν εκμεταλλεύτηκε την πρόταση της Goldman τον Νοέμβριο του 2009, είχε πληρώσει στην τράπεζα $300 εκατομμύρια σαν αποζημίωση για την τακτοποίηση της συναλλαγής του 2001, σύμφωνα με διάφορους τραπεζίτες εξοικειωμένους με τη διαπραγμάτευση.

Τέτοια παράγωγα, που δεν είναι ανοιχτά τεκμηριωμένα ή γνωστοποιημένα, προσθέτουν στην αβεβαιότητα για το πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματα στην Ελλάδα και ποιές άλλες κυβερνήσεις μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες μεθόδους ελλιπούς ισοζυγίου.

Η παλίρροια του φόβου παρασέρνει τώρα και άλλες οικονομικά προβληματισμένες χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης, καθιστώντας τον δανεισμό ακριβότερο για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία

Παρά τα οφέλη της ένωσης της Ευρώπης κάτω από ένα νόμισμα, η γέννηση του ευρώ ήρθε με ένα προπατορικό αμάρτημα: χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα εισήλθαν στη νομισματική ένωση με μεγαλύτερα ελλείμματα από εκείνα που επιτρέπονταν στο πλαίσιο της συνθήκης δημιουργίας του νομίσματος. Ενώ θα έπρεπε να αυξηθούν οι φόροι ή να μειωθούν τα έξοδα, οι κυβερνήσεις μείωσαν τεχνητά τα ελλείμματά τους μέσω των οικονομικών παραγώγων.

Τα παράγωγα δεν είναι απαραιτήτως απειλητικά. Η συναλλαγή του 2001 περιέλαβε έναν τύπο παραγώγου γνωστό σαν ανταλλαγή. Ένα τέτοιο μέσο, γνωστό σαν ανταλλαγή επιτοκίου, μπορεί να βοηθήσει τις επιχειρήσεις και τις χώρες να αντιμετωπίσουν την ταλάντευση στα επιτόκια δανεισμού τους, ανταλλάσοντας τις πληρωμές σταθερού επιτοκίου με άλλες κυμαινόμενου, ή αντιστρόφως. Ένα άλλο είδος, η ανταλλαγή νομίσματος, μπορεί να ελαχιστοποιήσει το αντίκτυπο της ευμετάβλητης ισοτιμίας συναλλάγματος.

Αλλά με τη βοήθεια της JPMorgan, η Ιταλία ήταν σε θέση να κάνει περισσότερα από αυτά. Παρά τα υψηλά ελλείμματα, ένα παράγωγο του 1996 βοήθησε την Ιταλία να εναρμονίσει τον προϋπολογισμό της, ανταλλάσοντας το νόμισμά της με την JPMorgan σε μια ευνοϊκή συναλλαγματική ισοτιμία, βάζοντας έτσι περισσότερα χρήματα στα κυβερνητικά χέρια. Σε αντάλλαγμα, η Ιταλία δεσμεύτηκε για μελλοντικές πληρωμές οι οποίες δεν κατεγράφησαν ως στοιχεία του παθητικού.

«Τα παράγωγα είναι ένα πολύ χρήσιμο όργανο», λέει ο Gustavo Piga, ένας καθηγητής οικονομικών που έγραψε μια έκθεση για το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων σχετικά με την ιταλική συναλλαγή. «Γίνονται άσχημα εάν χρησιμοποιηθούν για να διακοσμήσουν ισολογισμούς». Στην Ελλάδα, η οικονομική ταχυδακτυλουργία πήγε ακόμα πιο πέρα. Σε μια κίνηση που αποδείχτηκε ένα ξεπούλημα μεταχειρισμένων ειδών σε εθνική κλίμακα, οι Έλληνες πολιτικοί υποθήκευσαν ουσιαστικά τους αερολιμένες και τις εθνικές οδούς της χώρας για να συγκεντρώσουν τα αναγκαία χρήματα.

Το πρόγραμμα Αίολος, ένας νόμιμος φορέας που δημιουργήθηκε το 2001, βοήθησε την Ελλάδα να μειώσει το χρέος στον ισολογισμό της εκείνο το έτος. Ως μέρος της διαπραγμάτευσης, η Ελλάδα πήρε τα μετρητά μπροστά με αντάλλαγμα τη δέσμευση των μελλοντικών φόρων προσγείωσης στους αερολιμένες της χώρας. Μια παρόμοια διαπραγμάτευση το 2000 αποκαλούμενη Αριάδνη καταβρόχθισε το εισόδημα που η κυβέρνηση συνέλεξε από την εθνική λαχειοφόρο αγορά της. Η Ελλάδα, εντούτοις, ταξινόμησε εκείνες τις συναλλαγές ως πωλήσεις, όχι δάνεια, παρά τις αμφιβολίες από πολλούς κριτικούς.

Αυτά τα είδη διαπραγματεύσεων προκαλούν συγκρούσεις μέσα στους κυβερνητικούς κύκλους εδώ και χρόνια. Μέχρι το 2000, οι ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών διαφωνούσαν έντονα εάν οι συμφωνίες παραγώγων που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργική λογιστική πρέπει να αποκαλυφθούν.

Η απάντηση ήταν «Όχι». Αλλά το 2002, η λογιστική κοινοποίηση απαιτήθηκε για πολλούς φορείς όπως ο Αίολος και η Αριάδνη που δεν εμφανίστηκαν στους ισολογισμούς της χώρας, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να επαναδιατυπώσουν τέτοιες διαπραγματεύσεις σαν δάνεια και όχι πωλήσεις.

Επίσης, μόλις το 2008, η Eurostat, η υπηρεσία στατιστικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέφερε ότι «σε διάφορες περιπτώσεις, οι παρατηρημένες διαδικασίες τιτλοποίησης φαίνονται να έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να επιτύχουν ένα δεδομένο αποτέλεσμα λογιστικής, ανεξάρτητα από την οικονομική αξία της λειτουργίας».

Ενώ τέτοια τεχνάσματα λογιστικής μπορούν να είναι ευεργετικά στο κοντινό μέλλον, με την πάροδο του χρόνου μπορούν να αποδειχθούν καταστρεπτικά.

Ο Γιώργος Αλογοσκούφης που έγινε υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας σε μια αλλαγή πολιτικών κομμάτων μετά τη διαπραγμάτευση με την Goldman, επέκρινε τη συναλλαγή στο Κοινοβούλιο το 2005. Η διαπραγμάτευση, υποστήριξε ο κ. Αλογοσκούφης, θα επιβάρυνε την κυβέρνηση με μεγάλες πληρωμές προς την Goldman μέχρι το 2019.

Ο κ. Αλογοσκούφης, που παραιτήθηκε ένα χρόνο πριν, είπε σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου την προηγούμενη εβδομάδα ότι η Goldman συμφώνησε αργότερα να μετατρέψει τη διαπραγμάτευση «για να αποκαταστήσει την καλή της σχέση με τη χώρα». Είπε ότι το νέο σχέδιο ήταν καλύτερο για την Ελλάδα από το παλαιότερο.

Το 2005, η Goldman πούλησε την ανταλλαγή επιτοκίου στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, την μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, σύμφωνα με δύο ανθρώπους που ενημερώθηκαν στη συναλλαγή.

Το 2008, η Goldman βοήθησε την τράπεζα να περάσει την ανταλλαγή σε μια νόμιμη οντότητα αποκαλούμενη Τίτλος. Αλλά η τράπεζα εξακολούθησε να κρατά τα έντοκα γραμμάτια που εξέδιδε ο Τίτλος, σύμφωνα με την Dealogic, μια οικονομική ερευνητική εταιρία, για να τα χρησιμοποιήσει σαν εγγύηση και να δανειστεί ακόμα περισσότερο από τη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ο Edward Manchester, ένας ανώτερος αντιπρόεδρος της yphres;iaw αξιολόγησης φερεγγυότητας στη Moody, είπε ότι η διαπραγμάτευση θα κατέληγε τελικά σε απώλεια χρημάτων για την Ελλάδα λόγω των μακροπρόθεσμων υποχρεώσεων πληρωμής.

Αναφερόμενος στην ανταλλαγή του Τίτλος με την κυβέρνηση της Ελλάδας, είπε: «Αυτή η ανταλλαγή πάντα θα είναι ασύμφορη για την ελληνική κυβέρνηση.»

http://www.nytimes.com/2010/02/14/business/global/14debt.html

Μετάφραση: hellinis

λύρα

Φεβρουαρίου 7, 2010

(Σε ηλικία 15 χρονών, ο Αρχίλοχος εστάλθει από τον πατέρα του στην αγορά με μια αγελάδα για να την πουλήσει.
Στον δρόμο συνάντησε ΕΝΝΕΑ γυναίκες οι οποίες προθυμοποιήθηκαν να αγοράσουν την αγελάδα σε καλή τιμή. )

Όταν ο Αρχίλοχος συμφώνησε αυτές και η αγελάδα εξαφανίστηκαν και του άφησαν μία λύρα.
Στον τάφο του ένα επιτύμβιο επίγραμμα ανέφερε ότι οι Μούσες τον άφησαν να βρει τον Ίαμβο επειδή υπήρχε φόβος να ξεπεράσει τον Όμηρο στο εξάμετρο.

ΕΝΝΕΑ γυναίκες

Φεβρουαρίου 7, 2010

Στον δρόμο συνάντησε ΕΝΝΕΑ γυναίκες οι οποίες προθυμοποιήθηκαν να αγοράσουν την αγελάδα σε καλή τιμή.

αγελάδα

Φεβρουαρίου 7, 2010

Σε ηλικία 15 χρονών, ο Αρχίλοχος εστάλθει από τον πατέρα του στην αγορά με μια αγελάδα για να την πουλήσει.

Χρησμός α

Φεβρουαρίου 7, 2010

Πριν την γέννηση του Αρχίλοχου ο πατέρας του επισκέφτηκε το μαντείο των Δελφών όπου και πήρε από τον Απόλλωνα τον εξής χρησμό:

«Ένας αθάνατος υιός θα σου γεννηθεί».

Ο Ενυάλιος

Φεβρουαρίου 7, 2010

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ

Είμαι στη δούλεψη εγώ του Ενυάλιου τ’ αφέντη, μα ακόμα

και των Μουσών τ’ ακριβό δώρο το ξέρω καλά.

(Μετάφραση: Θρ. Σταύρου

Ο Ενυάλιος (νυάλιος) είναι αρχαίος θεός της Ελληνικής μυθολογίας. Συχνά ταυτίζεται με τον Άρη, ενώ εμφανίζεται και ιδιαίτερα ως ξεχωριστός θεός.

Ήταν θεός της πολεμικής μάχης και του σπαθιού. Σύμφωνα με τον μύθο ήταν γιος του Άρη και της Αφροδίτης, και αδελφός του Έρωτα. Κατά άλλες πηγές ήταν γιος του Άρη και της Αλειθίνας. Αδελφή του ήταν η Ένυώ.

έκλειψη ηλίου

Φεβρουαρίου 7, 2010

Ο Αρχίλοχος ανέφερε για την ολική έκλειψη ηλίου της 6ης Απριλίου του 648 π.Χ., από όπου και αντλούμε πληροφορίες για την χρονολογία της δράσεως του.

Ο Θαλής προείπε την έκλειψη ηλίου το 585 π.Χ., και έγραψε επικούς στίχους για τα ουράνια σώματα.

Ο Θαλής, από πολλούς ακαδημαϊκούς στον διεθνή χώρο θεωρείται ο πατέρας της φιλοσοφίας γενικά. Αλλά και ο Αρχίλοχος, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι ο θεμελιωτής της πρακτικής φιλοσοφίας, καθώς εγκαταλείπει τις συμβολικές αξίες και περνάει στις χρηστικές. Οπως και να έχει, η έκλειψη ηλίου είναι σημαντικός παράγοντας και των δύο αυτών γιγαντιαίων μορφών.

Ανθρώπινα δικαιώματα για την αιωνιότητα.

Φεβρουαρίου 5, 2010

«…χωρίς κόπο την αναζήτηση της αλήθειας κάνουν, και με τα έτοιμα τρέφονται»

Θουκυδίδης*

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαβάζουμε συνήθως ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι «βασικά δικαιώματα και θεμελιώδεις ελευθερίες που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι», τα οποία περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται, επίσης, κοινωνικά, πολιτιστικά και οικονομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα της συμμετοχής στον πολιτισμό, το δικαίωμα στην τροφή, την εργασία και την εκπαίδευση…

…Αξιοσημείωτη θέση στο ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει ο Κύλινδρος του Κύρου του 539 Π.Κ.Χ., ο οποίος έχει περιγραφεί ως «η πρώτη διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων» της ιστορίας. (μπορείτε να τον διαβάσετε μεταφρασμένο στα ελληνικά »εδώ)

Μήπως όμως Κύρος ήταν επηρεασμένος από την Ασπασία της Φωκαϊδας και υπάρχει κάτι ελληνικό, προγενέστερο;

Πριν τον Κύρο, ο Σόλων μίλησε για τον αγώνα των τάξεων και θέσπισε νόμους οι οποίοι ήταν κατ

ά κάποιο τρόπο διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι νόμοι του δημοσιεύτηκαν το 592/1 Π.Κ.Χ. και ήταν καταγραμμένοι σε ξύλινες τετράγωνες στήλες, οι οποίες στένευαν προς τα πάνω και στρέφονταν γύρω από άξονα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν «άξονες» ή «κύρβεις».

Αργότερα, όταν ήταν ανεβασμένος στη φωτιά ο Κροίσος και ετοιμαζόταν να πεθάνει, θυμήθηκε τον Σόλωνα και φώναξε τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ο Κύρος, που τον άκουσε, χάρισε στον Κροίσο τη ζωή. Διότι απλά ο Κύρος κατάλαβε ότι ο Κροίσος επικαλέστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Του Σόλωνος.

Νίκος Σάμιος

* ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ

ΘΟΥΚ 1.20.1–1.22.4

Μτφρ. Ε.Κ. Βενιζέλος. [1940] 1960. Θουκυδίδου Ιστορίαι. Ι–ΙΙ. 2η έκδ. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας. (1η έκδ. Οξφόρδη: Οxford University Press):

„…Τόσον απρόθυμοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι να υποβάλλωνται εις κόπον προς αναζήτησιν της αληθείας και τρέπονται μάλλον προς ό,τι ευρίσκουν έτοιμον.“

Ο Κύλινδρος του Κύρου

Φεβρουαρίου 5, 2010

Είμαι ο Κύρος, βασιλιάς του κόσμου, μεγάλος βασιλιάς, δυνατός βασιλιάς, βασιλιάς της Βαβυλώνας, βασιλιάς των Σουμέριων και των Ακκάδων, βασιλιάς των τεσσάρων τετάρτων

γιος του Καμβύση, μεγάλου βασιλιά, βασιλιά του Ανσάν, εγγονός του Κύρου, μεγάλου βασιλιά, βασιλιά του Ανσάν, απόγονος του Τεΐσπη, μεγάλου βασιλιά, βασιλιά του Ανσάν,

από μια αιώνια γραμμή μοναρχών, των οποίων την ηγεσία αγάπησαν ο Μπελ και ο Ναμπού, των οποίων την μοναρχία επιθυμούν για να ευφρανθεί η καρδιά τους. Όταν εισήλθα στην Βαβυλώνα με ειρηνικό τρόπο,
Ο πρίγκιπας της ειρήνης
ανέλαβα την κατοικία μου στο βασιλικό παλάτι μέσα σε χαρά και ευτυχία. Ο Μαρδούκ, ο μεγάλος Κύριος, καθιέρωσε ως μοίρα για εμένα μια μεγαλόψυχη καρδιά κάποιου που αγαπά την Βαβυλώνα, και ανταποκρίνομαι καθημερινά στη λατρεία του.

Ο απέραντος στρατός μου βάδισε στη Βαβυλώνα εν ειρήνη. Δεν επέτρεψα σε καθέναν να εκφοβίσει τους ανθρώπους της Σουμερίας και της Ακκαδίας.

Επιδίωξα την ευημερία της πόλης της Βαβυλώνας και όλων των ιερών κέντρων της. Όσον αφορά στους πολίτες της Βαβυλώνας, επάνω στους οποίους εκείνος [δηλ., ο Ναβονίδης] επέβαλε καταναγκαστική εργασία που δεν ήταν επιθυμία των θεών και δεν άρμοζε σε εκείνους,

Ανακούφισα την κούρασή τους και τους ελευθέρωσα από την υπηρεσία τους. Ο Μαρδούκ, ο μεγάλος Κύριος, χάρηκε για [τις αγαθές μου] πράξεις.
Θρησκευτικά μέτρα
και εν την ειρήνη, ενώπιον του, εμείς κινηθήκαμε με φιλία. [Από την δικιά του] θεϊκή [λέξη], όλοι οι βασιλιάδες που κάθονται επάνω στους θρόνους

σε όλο τον κόσμο, από την Ανώτερη Θάλασσα μέχρι την Χαμηλότερη Θάλασσα, που ζουν σε περιοχές [μακρινές], οι βασιλιάδες της δύσης, οι οποίοι κατοικούν στις σκηνές, όλοι τους,

έφεραν το βαρύ φόρο τους ενώπιόν μου και στη Βαβυλώνα φίλησαν τα πόδια μου. Από [την Βαβυλώνα] στην Ασσούρ και (από) τα Σούσα,

την Αγάδη, την Εσνούνα, την Ζάμπια, το Μέτερνο, την Δερ, μέχρι την περιοχή των Γκούτιων, τα ιερά κέντρα στην άλλη πλευρά του Τίγρη, οι ναοί των οποίων ήταν εγκαταλειμμένοι για πολύ,

επέστρεψα τις εικόνες των Θεών, που είχαν κατοικήσει εκεί [δηλ., στη Βαβυλώνα], στις θέσεις τους και τις άφησα να κατοικήσουν αιώνια. Συγκέντρωσα όλους τους κατοίκους τους και τους επέστρεψα στις κατοικίες τους.

Επιπλέον, κατ’ εντολή του Μαρδούκ, του μεγάλου Κυρίου, εγκατέστησα στις κατοικίες τους, σαν ευχάριστους οιωνούς, τους Θεούς των Σουμέριων και των Ακκάδων, τους οποίους ο Ναβονίδης, θυμώνοντας τον Κύριο των Θεών, είχε φέρει στη Βαβυλώνα.
Η προσευχή του Κύρου
Είθε όλοι οι Θεοί που εγκατέστησα στα ιερά κέντρα να ζητούν καθημερινά

από τον Μπελ και τον Ναμπού να είναι η ζωή μου μεγάλη και να μπορούν αυτοί να παρέμβουν για την ευημερία μου. Μακάρι να λένε στον Μαρδούκ, Κύριέ μου: » Όσον αφορά στον Κύρο, τον βασιλιά που σέβεται εσένα, και τον Καμβύση, τον γιο του,

[τέλος της προσευχής].
» Οι άνθρωποι της Βαβυλώνας ευλόγησαν τη βασιλεία μου, και εγκατέστησα όλα τα εδάφη σε ειρηνικές κατοικίες.
Οικοδομικές δραστηριότητες
Εγώ [καθημερινά αύξανα τον αριθμό των προσφορών σε Ν] χήνες, δύο πάπιες, και δέκα τρυγόνια πάνω από τις προηγούμενες προσφορές σε χήνες, πάπιες, και τρυγόνια.

…] το Τείχος Imgur-Enlil/ Αγαπημένο του Ενλίλ, το μεγάλο Τείχος της Βαβυλώνας, την άμυνά του, επιδίωξα να ενισχύσω

[…] Το λίθινο τοίχος στην αποβάθρα, που ένας προηγούμενος βασιλιάς είχε χτίσει, αλλά δεν είχε ολοκληρώσει την κατασκευή του,

[… ο οποίος δεν είχε περιβάλει την πόλη] απέξω, που κανένας προηγούμενος βασιλιάς δεν είχε φτιάξει, (που) μια στρατολόγηση εργατών [(ή στρατιωτών) είχε οδηγηθεί] στη Βαβυλώνα,

[… με πίσσα] και τούβλα, έχτισα εκ νέου [και ολοκλήρωσα την εργασία τους].

[… θαυμάσιες πύλες από κέδρο] με μπρούντζινη επικάλυψη, κατώφλια και κουφώματα [βουτηγμένα στο χαλκό, έφτιαξα σε όλες] τους [πόρτες].

[x x x] μια επιγραφή με το όνομα Ασεναφάρ, ενός βασιλέα που είχε προηγηθεί [εμού] είδα [στη μέση του].

[…]

[…] για την αιωνιότητα