Archive for the ‘ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

>Ήταν οι Παλαιολόγοι Έλληνες;

Φεβρουαρίου 8, 2011

>



Αποσπάσματα της ΙΣΤΟΡΙΑΣ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ,του Κ.Παπαρρηγόπουλου,στα οποία ο χριστιανός ιστορικός αναφέρει τα παρακάτω,που αν και θολά περί της πραγματικής φυλετικής καταγωγής πολλών προσώπων(λόγω της ιδιοφυούς εμπνεύσεώς τους να κρύβουν την πραγματική,αλλάζοντας τα ονόματά τους),γράφει σε ένα σημείο ότι,ο Μιχαήλ Ράλλης καταγόταν από τον οίκο των Ράλληδων,που κατ’αρχάς ονομάζονταν…Ραούλ!Όπως και ότι ένας Ιωάννης Ράλλης Παλαιολόγος,πήγε στη Ρωσία ακολουθώντας την Σοφία,κόρη του Θωμά Παλαιολόγου,που παντρεύτηκε τον μέγα Δούκα της Ρωσίας Ιωάννην Ι’ Βασιλειάδην!…Καλό…διάβασμα.


Παρατηρούμε πιο πάνω στο έγγραφο,την χρονολογία που καταγράφει ο Παπαρρηγόπουλος!Το 6970 μετράει από «κτίσεως κόσμου»,διότι και αλλού ο ίδιος καταγράφει άλλον αριθμό ετών(πάντα από κτίσεως κόσμου και μάλιστα το αναφέρει αυτολεξεί)!Αν εδώ αφαιρέσουμε το 1462 μ.χ.=5508 έτος…κτίσεως κόσμου από τον…Γιαχβέ!Διαβάζουμε τα άκρως κατατοπιστικά στη Βικιπαίδεια,περί χρονολόγησης επί Βυζαντίου,που είναι ένα ακόμα αποδεικτικό στοιχείο,ότι ο χριστιανισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αίρεση του ιουδαϊσμού!
[Ως Έτος Κόσμου ή έτος κτίσης κόσμου, προσδιορίζεται το έτος που έγινε αποδεκτό ως η αφετηρία του χρονολογικού συστήματος τουΒυζαντίου[1], το οποίο υιοθέτησε και διατήρησε και η Ορθόδοξη Εκκλησία από το 691 μ.Χ. μέχρι το 1728. Ονομάζεται και «χρονολογικό σύστημα Κωνσταντινουπόλεως» σε αντιδιαστολή με το «Αλεξανδρινό σύστημα» του 412 μ.Χ.[2].

Ιστορικό

Γνωρίζουμε ότι «με την εξάπλωση του Χριστιανισμού διαδόθηκε η χρονολόγηση ‘από κτίσεως κόσμου’ (anno mundi)»[3] και το Βυζάντιο αντίθετα από τη Δύση, υιοθέτησε το ημερολόγιο της χρονολογίας αυτής[4]. Επρόκειτο για «μια συμβατική χρονολογία»[5] αλλά όχι ίδια «παρά πάσι τοις χρονολόγοις και θεολόγοις, αλλά ποικίλη και παντοδαπή»[6], καθώς «οι μελετητές της Παλαιάς Διαθήκης προσπάθησαν να υπολογίσουν αυτή την ‘αρχή του κόσμου’ προτείνοντας διάφορες χρονολογίες, όπως το 5508 π.Χ και το 5493 π.Χ.»[7].

Ήταν διαπιστωμένο ότι «περί την χρονολογίαν…η εβραϊκή Γραφή διαφωνεί προς την ερμηνείαν των Ο’…προς δε ταύτας πάλιν εκατέρας τας Γραφάς διαφωνεί και το αρχαίον Σαμαρειτανόν, ιδίαν έχον χρονολογίαν.»[8]. Έτσι, με βάση υπολογισμού την Παλαιά Διαθήκη που η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδεχόταν, δηλ. τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η χρονολογία δημιουργίας του κόσμου που προσδιοριζόταν με την κατά γράμμα ερμηνεία των γενεαλογιών της Γενέσεως[9] τοποθετήθηκε στο 5.509/5.508 π.Χ.[10]. Έτσι, η «διαφόρως μεν κατ’ αρχάς υπό των χριστιανών χρονολόγων οριζομένη» χρονολογία[11] μετά την εμφάνισή της στον γ’ κανόνα της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδουπου κανονίζει τα περί γάμου των κληρικών, έγινε ευρύτερα αποδεκτή και το γεγονός αυτό, έμμεσα επικύρωνε και την αξία της «Μεταφράσεως των Ο'» η οποία τελικά «εξήλεγξε της εβραϊκής χρονολογίας τας ατοπίας»[12]. Εν τούτοις, η αλεξανδρινή χρονολόγηση που τοποθετούσε την κτίση του κόσμου το 5.492/3 δεν σταμάτησε να χρησιμοποιείται στο Βυζάντιο ακόμη και από μοναχούς, όπως βλέπουμε σε ιστορικά και λογοτεχνικά έργα του 8ου και 9ου αιώνα[13].] 

Οι Παλλαντιείς και ο Θεός Ηρακλής.

Αύγουστος 2, 2010

[…
[4] φασὶ δὲ Ἀρκάδες ὡς Πελασγὸς γένοιτο ἐν τῇ γῇ ταύτῃ πρῶτος. εἰκὸς δὲ ἔχει τοῦ λόγου καὶ ἄλλους ὁμοῦ τῷ Πελασγῷ μηδὲ αὐτὸν Πελασγὸν γενέσθαι μόνον: ποίων γὰρ ἂν καὶ ἦρχεν ὁ Πελασγὸς ἀνθρώπων; μεγέθει μέντοι καὶ κατὰ ἀλκὴν καὶ κάλλος προεἶχεν ὁ Πελασγὸς καὶ γνώμην ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἦν, καὶ τούτων ἕνεκα αἱρεθῆναί μοι δοκεῖ βασιλεύειν ὑπ’ αὐτῶν. πεποίηται δὲ καὶ Ἀσίῳ τοιάδε ἐς αὐτόν:

Ἀντίθεον δὲ Πελασγὸν ἐν ὑψικόμοισιν ὄρεσσι
γαῖα μέλαιν’ ἀνέδωκεν, ἵνα θνητῶν γένος εἴη. (Άσιος άγνωστη θέση)

[5] Πελασγὸς δὲ βασιλεύσας τοῦτο μὲν ποιήσασθαι καλύβας ἐπενόησεν, ὡς μὴ ῥιγοῦν τε καὶ ὕεσθαι τοὺς ἀνθρώπους μηδὲ ὑπὸ τοῦ καύματος ταλαιπωρεῖν: τοῦτο δὲ τοὺς χιτῶνας τοὺς ἐκ τῶν δερμάτων τῶν οἰῶν, οἷς καὶ νῦν περί τε Εὔβοιαν ἔτι χρῶνται καὶ ἐν τῇ Φωκίδι ὁπόσοι βίου σπανίζουσιν, οὗτός ἐστιν ὁ ἐξευρών. καὶ δὴ καὶ τῶν φύλλων τὰ ἔτι χλωρὰ καὶ πόας τε καὶ ῥίζας οὐδὲ ἐδωδίμους, ἀλλὰ καὶ ὀλεθρίους ἐνίας
σιτουμένους τοὺς ἀνθρώπους τούτων μὲν ἔπαυσεν ὁ Πελασγός: [6] ὁ δὲ τὸν καρπὸν τῶν δρυῶν οὔτι που πασῶν, ἀλλὰ τὰς βαλάνους τῆς φηγοῦ τροφὴν ἐξεῦρεν εἶναι. παρέμεινέ τε ἐνίοις ἐς τοσοῦτο ἀπὸ Πελασγοῦ τούτου ἡ δίαιτα, ὡς καὶ τὴν Πυθίαν, ἡνίκα Λακεδαιμονίοις γῆς τῆς Ἀρκάδων ἀπηγόρευεν ἅπτεσθαι, καὶ τάδε εἰπεῖν τὰ ἔπη:

πολλοὶ ἐν Ἀρκαδίῃ βαλανηφάγοι ἄνδρες ἔασιν,
οἵ σ’ ἀποκωλύσουσιν: ἐγὼ δέ τοι οὔ τι μεγαίρω.

Πελασγοῦ δὲ βασιλεύοντος γενέσθαι καὶ τῇ χώρᾳ Πελασγίαν φασὶν ὄνομα.

ΙII. τρίτῃ δὲ ὕστερον γενεᾷ μετὰ Πελασγὸν ἔς τε πόλεων καὶ ἐς ἀνθρώπων πλῆθος ἐπέδωκεν ἡ χώρα. Νύκτιμος μὲν γὰρ πρεσβύτατός τε ἦν καὶ εἶχε τὸ πᾶν κράτος: οἱ δὲ ἄλλοι παῖδες τοῦ Λυκάονος πόλεις ἐνταῦθα ἔκτιζον ἔνθα ἑκάστῳ μάλιστα ἦν κατὰ γνώμην. Πάλλας μὲν καὶ Ὀρεσθεὺς καὶ Φίγαλος Παλλάντιον, Ὀρεσθεὺς δὲ Ὀρεσθάσιον, Φιγαλίαν δὲ οἰκίζει Φίγαλος.

XLIII. ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς τὸ μετὰ τοῦτο ὁ λόγος τό τε Παλλάντιον, εἰ δή τι αὐτόθι ἐστὶν ἐς μνήμην, καὶ καθ’ ἥντινα βασιλεὺς αἰτίαν Ἀντωνῖνος ὁ πρότερος πόλιν τε ἀντὶ κώμης ἐποίησε Παλλάντιον καί σφισιν ἐλευθερίαν καὶ ἀτέλειαν ἔδωκεν εἶναι φόρων. [2] φασὶ δὴ γενέσθαι καὶ γνώμην καὶ τὰ ἐς πόλεμον ἄριστον τῶν Ἀρκάδων ὄνομα Εὔανδρον, παῖδα δὲ αὐτὸν νύμφης τε εἶναι, θυγατρὸς τοῦ Λάδωνος, καὶ Ἑρμοῦ. σταλέντα δὲ ἐς ἀποικίαν καὶ ἄγοντα Ἀρκάδων τῶν ἐκ Παλλαντίου στρατιάν, παρὰ τῷ ποταμῷ πόλιν τῷ Θύβριδι οἰκίσαι: καὶ Ῥωμαίων μέρος τῆς καθ’ ἡμᾶς πόλεως, ὃ ᾠκεῖτο ὑπὸ τοῦ Εὐάνδρου καὶ Ἀρκάδων τῶν συνακολουθησάντων, ὄνομα ἔσχε Παλλάντιον κατὰ μνήμην τῆς ἐν Ἀρκαδίᾳ: χρόνῳ δὲ ὕστερον μετέπεσε τὸ ὄνομα ἐν ἀναιρέσει γραμμάτων τοῦ τε λ καὶ τοῦ ν. τούτων μὲν τῶν λελεγμένων ἕνεκα Παλλαντιεῦσιν ἐκ βασιλέως ἐγένοντο δωρεαί: [3] ὁ δὲ Ἀντωνῖνος, ὅτῳ καὶ ἐς Παλλαντιεῖς ἐστιν εὐεργετήματα, πόλεμον μὲν Ῥωμαίοις ἐθελοντὴς ἐπηγάγετο οὐδένα, πολέμου δὲ ἄρξαντας Μαύρους, Λιβύων τῶν αὐτονόμων τὴν μεγίστην μοῖραν, νομάδας τε ὄντας καὶ τοσῷδε ἔτι δυσμαχωτέρους τοῦ Σκυθικοῦ γένους ὅσῳ μὴ ἐπὶ ἁμαξῶν, ἐπὶ ἵππων δὲ αὐτοί τε καὶ αἱ γυναῖκες ἠλῶντο, τούτους μὲν ἐξ ἁπάσης ἐλαύνων τῆς χώρας ἐς τὰ ἔσχατα ἠνάγκασεν ἀναφυγεῖν Λιβύης, ἐπί τε Ἄτλαντα τὸ ὄρος καὶ ἐς τοὺς πρὸς τῷ Ἄτλαντι ἀνθρώπους: [4] ἀπετέμετο δὲ καὶ τῶν ἐν Βριττανίᾳ Βριγάντων τὴν πολλήν, ὅτι ἐπεσβαίνειν καὶ οὗτοι σὺν ὅπλοις ἦρξαν ἐς τὴν Γενουνίαν μοῖραν, ὑπηκόους Ῥωμαίων. Λυκίων δὲ καὶ Καρῶν τὰς πόλεις Κῶν τε καὶ Ῥόδον ἀνέτρεψε μὲν βίαιος ἐς αὐτὰς κατασκήψας σεισμός: βασιλεὺς δὲ Ἀντωνῖνος καὶ ταύτας ἀνεσώσατο δαπανημάτων τε ὑπερβολῇ καὶ ἐς τὸν ἀνοικισμὸν προθυμίᾳ. χρημάτων δὲ ἐπιδόσεις ὁπόσας καὶ Ἕλλησι καὶ τοῦ βαρβαρικοῦ τοῖς δεηθεῖσι, καὶ ἔργων κατασκευὰς ἔν τε τῇ Ἑλλάδι καὶ περὶ Ἰωνίαν καὶ περὶ Καρχηδόνα τε καὶ ἐν γῇ τῇ Σύρων, τάδε μὲν ἄλλοι ἔγραψαν ἐς τὸ ἀκριβέστατον: [5] ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπελίπετο οὗτος καὶ ἄλλο τοιόνδε ἐς μνήμην. ὅσοις τῶν ὑπηκόων πολίταις ὑπῆρχεν εἶναι Ῥωμαίων, οἱ δὲ παῖδες ἐτέλουν σφίσιν ἐς τὸ Ἑλληνικόν, τούτοις ἐλείπετο ἢ κατανεῖμαι τὰ χρήματα ἐς οὐ προσήκοντας ἢ ἐπαυξῆσαι τὸν βασιλέως πλοῦτον κατὰ νόμον δή τινα: Ἀντωνῖνος δὲ ἐφῆκε καὶ τούτοις διδόναι σφᾶς παισὶ τὸν κλῆρον, [ὁ] προτιμήσας φανῆναι φιλάνθρωπος ἢ ὠφέλιμον ἐς χρήματα φυλάξαι νόμον. τοῦτον Εὐσεβῆ τὸν βασιλέα ἐκάλεσαν οἱ Ῥωμαῖοι, διότι τῇ ἐς τὸ θεῖον τιμῇ μάλιστα ἐφαίνετο χρώμενος: [6] δόξῃ δὲ ἐμῇ καὶ τὸ ὄνομα τὸ Κύρου φέροιτο ἂν τοῦ πρεσβυτέρου, πατὴρ ἀνθρώπων καλούμενος. ἀπέλιπε δὲ καὶ ἐπὶ τῇ βασιλείᾳ παῖδα ὁμώνυμον: ὁ δὲ Ἀντωνῖνος οὗτος ὁ δεύτερος καὶ τούς τε Γερμανούς, μαχιμωτάτους καὶ πλείστους τῶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ βαρβάρων, καὶ ἔθνος τὸ Σαυροματῶν, πολέμου καὶ ἀδικίας ἄρξαντας, τιμωρούμενος ἐπεξῆλθε.
XLIV. τὰ δὲ [δὴ] ἐπίλοιπα ἡμῖν τοῦ Ἀρκαδικοῦ λόγου ἔστιν ἐκ Μεγάλης πόλεως ἐς Παλλάντιον ὁδὸς καὶ ἐς Τεγέαν, ἄγουσα αὕτη μέχρι τοῦ καλουμένου Χώματος. κατὰ ταύτην τὴν ὁδὸν Λαδόκειά σφισιν ὠνόμασται τὰ πρὸ τοῦ ἄστεως ἀπὸ Λαδόκου τοῦ Ἐχέμου, καὶ μετὰ ταῦτα Αἱμονιαὶ πόλις ἦσαν τὸ ἀρχαῖον: οἰκιστὴς δὲ Αἵμων ἐγένετο αὐταῖς ὁ Λυκάονος, διαμεμένηκε δὲ καὶ ἐς τόδε Αἱμονιὰς τὸ χωρίον τοῦτο ὀνομάζεσθαι. [2] μετὰ δὲ Αἱμονιὰς ἐν δεξιᾷ τῆς ὁδοῦ πόλεώς ἐστιν Ὀρεσθασίου καὶ ἄλλα ὑπολειπόμενα ἐς μνήμην καὶ Ἀρτέμιδος ἱεροῦ κίονες ἔτι: ἐπίκλησις δὲ Ἱέρεια τῇ Ἀρτέμιδί ἐστι. τὴν δὲ εὐθεῖαν ἰόντι ἐξ Αἱμονιῶν Ἀφροδίσιόν τέ ἐστιν ὀνομαζόμενον καὶ μετ’ αὐτὸ ἄλλο χωρίον τὸ Ἀθήναιον: τούτου δὲ ἐν ἀριστερᾷ ναός ἐστιν Ἀθηνᾶς καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ λίθου. [3] τοῦ Ἀθηναίου δὲ μάλιστα εἴκοσιν ἀπωτέρω σταδίοις ἐρείπια Ἀσέας ἐστί, καὶ ὁ λόφος ἀκρόπολις τότε οὖσα τείχους σημεῖα ἔχει καὶ ἐς τόδε. σταδίους δὲ ὅσον πέντε ἀπὸ Ἀσέας τοῦ Ἀλφειοῦ μὲν ὀλίγον ἄπο τῆς ὁδοῦ, τοῦ δὲ Εὐρώτα παρ’ αὐτήν ἐστιν ἡ πηγὴ τὴν ὁδόν: πρός τε τοῦ Ἀλφειοῦ τῇ πηγῇ ναός τε Μητρὸς θεῶν ἐστιν οὐκ ἔχων ὄροφον καὶ λέοντες λίθου δύο πεποιημένοι. [4] τοῦ δὲ Εὐρώτα τὸ ὕδωρ ἀνακεράννυταί τε πρὸς τὸν Ἀλφειὸν καὶ ὅσον ἐπὶ εἴκοσι σταδίους κοινῷ προί̈ασι τῷ ῥεύματι: κατελθόντες δὲ ἐς χάσμα ὁ μὲν αὐτῶν ἄνεισιν αὖθις ἐν τῇ γῇ τῇ Λακεδαιμονίων ὁ Εὐρώτας, ὁ δὲ Ἀλφειὸς ἐν Πηγαῖς τῆς Μεγαλοπολίτιδος. ἔστι δὲ ἄνοδος ἐξ Ἀσέας ἐς τὸ ὄρος τὸ Βόρειον καλούμενον, καὶ ἐπὶ τῇ ἄκρᾳ τοῦ ὄρους σημεῖά ἐστιν ἱεροῦ: ποιῆσαι δὲ τὸ ἱερὸν Ἀθηνᾷ τε Σωτείρᾳ καὶ Ποσειδῶνι Ὀδυσσέα ἐλέγετο ἀνακομισθέντα ἐξ Ἰλίου.
[5] τὸ δὲ ὀνομαζόμενον Χῶμα ὅροι Μεγαλοπολίταις τῆς γῆς πρὸς Τεγεάτας καὶ Παλλαντιεῖς εἰσι: καὶ τὸ Παλλαντικὸν πεδίον ἐστὶν ἐκτραπεῖσιν ἐς ἀριστερὰν ἀπὸ τοῦ Χώματος. ἐν δὲ Παλλαντίῳ ναός τε καὶ ἀγάλματα λίθου Πάλλαντος, τὸ δὲ ἕτερόν ἐστιν Εὐάνδρου: καὶ Κόρης τε τῆς Δήμητρος ἱερὸν καὶ οὐ πολὺ ἀπωτέρω Πολυβίου σφίσιν ἀνδριάς ἐστι. τῷ λόφῳ δὲ τῷ ὑπὲρ τῆς πόλεως ὅσα ἀκροπόλει τὸ ἀρχαῖον ἐχρῶντο: λείπεται δὲ καὶ ἐς ἡμᾶς ἔτι ἐπὶ κορυφῇ τοῦ λόφου θεῶν ἱερόν. [6] ἐπίκλησις μὲν δή ἐστιν αὐτοῖς Καθαροί, περὶ μεγίστων δὲ αὐτόθι καθεστήκασιν οἱ ὅρκοι: καὶ ὀνόματα μὲν τῶν θεῶν οὐκ ἴσασιν ἢ καὶ εἰδότες οὐ θέλουσιν ἐξαγορεύειν, Καθαροὺς δὲ ἐπὶ τοιῷδε ἄν τις κληθῆναι τεκμαίροιτο, ὅτι αὐτοῖς οὐ κατὰ ταὐτὰ ὁ Πάλλας ἔθυσε καθὰ καὶ ὁ πατήρ οἱ τῷ Λυκαίῳ Διί.
[7] τοῦ δὲ καλουμένου Χώματος ἐν δεξιᾷ πεδίον ἐστὶ τὸ Μανθουρικόν: ἔστι δὲ ἐν ὅροις ἤδη Τεγεατῶν τὸ πεδίον, ὂν σταδίων που πεντήκοντα μάλιστα ἄχρι Τεγέας. ἔστι δὲ ὄρος οὐ μέγα ἐν δεξιᾷ τῆς ὁδοῦ καλούμενον Κρήσιον: ἐν δὲ αὐτῷ τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀφνειοῦ πεποίηται. Ἀερόπῃ γὰρ Κηφέως τοῦ Ἀλέου συνεγένετο Ἄρης, καθὰ οἱ Τεγεᾶται λέγουσι: καὶ ἡ μὲν ἀφίησιν ἐν ταῖς ὠδῖσι τὴν ψυχήν, ὁ δὲ παῖς καὶ τεθνηκυίας [8] εἴχετο ἔτι τῆς μητρὸς καὶ ἐκ τῶν μαστῶν εἷλκεν αὐτῆς γάλα πολὺ καὶ ἄφθονον, καὶ–ἦν γὰρ τοῦ Ἄρεως γνώμῃ τὰ γινόμενα–τούτων ἕνεκα Ἀφνειὸν τὸν θεὸν ὀνομάζουσι: τῷ δὲ παιδίῳ ὄνομα τεθῆναί φασιν Ἀέροπον. ἔστι δὲ κατὰ τὴν ἐς Τεγέαν ὁδὸν Λευκώνιος καλουμένη κρήνη: θυγατέρα δὲ Ἀφείδαντος λέγουσιν εἶναι τὴν Λευκώνην, καὶ οὐ πόῤῥω τοῦ Τεγεατῶν οἱ ἄστεως μνῆμά ἐστιν….]
Ελλάδος περιήγησις/Αρκαδικά


[…Ο Διόδωρος,εξιστορών την εκ της Ερυθείας μέχρι την Τίρυνθα πορείαν του Ηρακλέους περιγράφει αυτήν μετά πολλών λεπτομερειών.Μεταξύ αυτών αναφέρει την δια των Άλπεων και της Γαλατίας οδοιπορίαν μέχρι την πεδιάδα της Λιγυστικής(Νότιας Γαλλίας και Βόρειας Ιταλίας),όπου εις τας 
κατ, αυτήν διελθούσας περιοχάς:
«τους βαρβάρους και τους ηγέτας αυτών εφόνευσε,καταστήσας,δια τους μεταγενεστέρους ασφαλή την εκ των περιοχών αυτών των Γαλατών,Κιλίκων και Λιγύων διέλευσιν…Διελθών δε ο Ηρακλής την χώραν των Λιγύων και Τυρρηνών έφθασεν εις τον Τίβεριν ποταμόν όπου και εστρατοπέδευσεν εις την νυν ονομαζομένην «Ρώμη.Αύτη δε πολλάς γενεάς υστερότερον εκτίσθη υπό του Ρωμύλου του Άρεως.Τότε δε,όταν έφθασεν εις αυτήν ο Ηρακλής,μερικοί των εγχωρίων κατώκουν εις το και τώρα αποκαλούμενον Παλλάντιον.Οι δε επιφανείς άνδρες,όπως οι Κάκιος και Πινάριος εφιλοξένησαν αυτόν προσφέροντάς του αξιόλογα δώρα».
 Περιγράφων,εν συνεχεία,ο Διόδωρος την του Ηρακλέους ευχαρίστησιν,δια την φιλοξενίαν την οποίαν επεφύλαξαν εις αυτόν και εις «την υπ αυτόν στρατιάν των Αρκάδων Πελασγών» και «των εξ όλης της Ελλάδος αρίστων εθελοντών» οι κάτοικοι του Παλλαντίου(της μετέπειτα και νυν Ρώμης),σημειοί και ότι:
«Αποδεχόμενος ο Ηρακλής την προς αυτόν εύνοιαν των κατοίκων του Παλλαντίου πρωτοείπεν εις αυτούς ότι μετά την εαυτού μετάβασιν εις τους Θεούς,θα είναι ευκολώτερον να συμβή ο εκ της ουσίας αυτού δεκαπλασιασμός του βίου των(=του πλούτου των,του εκ της αυξήσεως των παραγομένων προϊόντων αποκτωμένου),καταστάντων αυτών των ευδαιμονεστέρων,όπως συνέβη,κατά τας μεταγενεστέρας περιόδους,διατηρούμενος μέχρι των ιδικών μας χρόνων(των χρόνων όπου έζησε και έγραψε ο Διόδωρος).Πολλοί δε από τους Ρωμαίους όχι μόνον απέκτησαν μετρημένους(«συμμέτρους ουσίας κεκτημένων» γράφει ο Διόδωρος) καρπούς,αλλά και αυτών των πολύ πλουσίων ο Ηρακλής τους εδεκαπλασίασε.Δι αυτόν τον λόγον εγένοντο ευδαίμονες δεκαπλασιάζοντες την αξίαν των ταλάντων των.Ο πλουσιώτερος των Ρωμαίων Λεύκολλος διατιμήσας την αξίαν του βίου του κατέθεσεν εις τον Θεόν(=τον Ηρακλέα) όλην την δεκάτην.Οι δε Ρωμαίοι κατεσκεύασαν εις τον Τίβεριν αξιόλογον ιερόν εις τον Θεόν τούτον(=τον Ηρακλέα),ο οποίος,όπως νομίζουν,συντελεί εις τας εκ της δεκάτης θυσίας των».
… 
Οι Παλλαντιείς ήσαν Πελασγοί,Αρκάδες και κατήγοντο εκ της ομωνύμου πόλεως της Αρκαδίας.Αύτη ευρίσκετο δυτικώς της Τεγέας.Πρώτος οικιστής της αρκαδικής ταύτης πόλεως ήτο ο υιός του Λυκάονος και εγγονός του Πελασγού Πάλλας.Ο δε ΠάλλαςΟ δε Εύανδρος ήτο υιός του Εχέμου,ο δε Έχεμος του Τεγέως και ο Τεγεύς υιός του Λυκάονος και αδελφός του Πάλλαντος.Οικιστής δε της εις την κοιλάδα του Τίβερι πόλεως Παλλάντιον ή Παλάτιον ήτο ο υιός του Εχέμου Εύανδρος.
΅ο οποίος ηγούμενος πολλών συμπολιτών του μετέβη εις Ιταλίαν,όπου εις την αριστεράν όχθην του Τίβερι έκτισε πόλιν ομώνυμον της πατρίδος του,η οποία μετωνομάσθη κατόπιν Παλάτιον και εξ αυτής ο λόφος επί του οποίου εκτίσθη αργότερον η Ρώμη απεκλήθη Παλατίνος.Ως εκ τούτου από μερικούς Ρωμαίους η Αρκαδική πόλις Παλλάντιον εθεωρήθη ως μητρόπολις της Ρώνης και δια τούτο ο αυτοκράτωρ Αντωνίνος(138 έως 161 μ.χ.χ.) την ανεκήρυξεν ελευθέραν,απαλλάξας τους κατοίκους της από την καταβολήν φόρων(βλ.ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΛΙΟΥ,τομ. ΙΖ,σελ.486,λήμμα Παλλάντιον).

Ο Πλούταρχος γράφει:
Οι συγγραφείς δεν συμφωνούν περί του από ποίον και δια τίνα αιτίαν εδόθη εις την Ρώμην το μέγα όνομα αυτής,που εδοξάσθη τόσον πολύ μεταξύ των ανθρώπων.Και άλλοι μεν λέγουν ότι οι Πελασγοί περιπλανηθέντες εις τα πλείστα της οικουμένης μέρη και εξουσιάσαντες πολλών ανθρώπων,κατώκησαν και εκεί και ωνόμασαν τοιουτοτρόπως την πόλιν λόγω της μεγάλης των ρώμης εις τα όπλα…(βλ. ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ,ΡΩΜΥΛΟΣ Α.α)

Όπως διαβάσαμε,ο Διόδωρος αποτυπώνει και διατυπώνει ότι οι Αρκάδες Πελασγοί,Παλλάντιοι οι κατοικούντες τον έβδομον λόφον(τον Παλατίνον),είναι οι πρώτοι στους οποίους απεκάλυψε ο Ηρακλής την θεϊκήν του υπόστασιν και την επί του Πλανήτου μας αποστολήν του.Εις αυτούς μόνο ωμολόγησεν ότι είναι Θεός και τους ανεκοίνωσε πως όταν μεταβή εις τους Θεούς «θα συμβή ο εκ της ουσίας του δεκαπλασιασμός του βίου των».

Η πληροφορία αυτή,πλην του γεγονότος ότι είναι σαφής και ευκολονόητος,επιβεβαιούται,εμμέσως πλην σαφώς και από τους εις Αίγυπτον Ιερείς του Ναού του Ηφαίστου.Ούτοι κατά τα μέσα της τελευταίας π.χ.χ. χιλιετίας είπαν εις τον Ηρόδοτον:
«Εις περίοδον ένδεκα χιλιάδων τριακοσίων σαράντα ετών δεν παρουσιάσθη κανένας Θεός με ανθρωπίνη μορφήν.Σε όλο δε το διάστημα τούτο ο ήλιος ανέτειλε τέσσερεις φορές αντίθετα από την συνηθισμένην θέσιν του,δηλαδή,από εκεί που δύει ανέτειλε δύο φορές και από εκεί που ανατέλει έδυσε δύο φορές…»
 …
Κατά την πληροφορίαν αυτήν,λοιπόν,όταν δώδεκα περίπου χιλιετίας π.χ.χ.,επραγματοποιήθη και η από τον Πλάτωνα αναφερομένη τελευταία τροπή του Ηλίου,ευρίσκετο ακόμα,επί του Πλανήτου μας,ο με ανθρωπίνη μορφήν νεώτερος των Θεών.Ότι ο Θεός ούτος ήτο(είναι) αυτός ο Ηρακλής επιβεβαιούται και από την του Διοδώρου ως άνω πληροφορίαν,δια της οποίας ιχνογραφείται ούτος,η δε ιχνογράφησίς του αύτη γίνεται ευδιακριτωτέρα και δια των γραμμών της εις αυτόν αποδιδομένης φράσεως:
«…μετά την εις τους Θεούς μετάβασίν μου θα είναι ευκολώτερον να συμβή ο εκ της ουσίας μου δεκαπλασιασμός του βίου σας…».

Η τροπή αύτη του Ηλίου επραγματοποιήθη την δωδεκάτην π.χ.χ. χιλιετίαν.Κατ αυτήν δε την χιλιετίαν Εγενέθη,εις όλην την Οικουμένην επορεύθη και εις τους Θεούς μετέβη ο Ηρακλής.
 
Κατά τον Διόδωρον «τας μεταγενεστέρας περιόδους» εδεκαπλασιάσθη ο βίος των οικούντων το Παλλάντιον Πελασγών,οι οποίοι εν τω μεταξύ είχον επονομασθή Ρωμαίοι.Διατιμήσαντες ούτοι την αξίαν του,κατέθετον «εις τον Θεόν όλην την δεκάτην».Δηλαδή προσέφερον,εις τον Ναόν του Θεού,το έν δέκατον των προϊόντων των.
Ο ΔΕΚΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ δε του βίου των,δια τον οποίον ο Ηρακλής τους είπεν ότι «θα συμβή όταν μεταβή εις τους Θεούς»,επραγματοποιήθη μετά την οριστικήν αλλαγήν,εναρμόνισιν και σταθεροποίησιν των μετεωρολογικών,κλιματολογικών και περιβαλλοντικών συνθηκών,των προκληθεισών και διαμορφωθεισών εκ της τελευταίας του Ηλίου τροπής και της έκτοτε σταθεράς του πορείας.
Κατά τον Διόδωρον λοιπόν,οι και την δωδεκάτην π.χ.χ. χιλιετίαν οικούντες το Παλλάντιον(=Ρώμην) Πελασγοί εξ Αρκαδίας προσέφερον εις τον Θεόν το εις αυτόν οφειλούμενον δέκατον των προϊόντων των(=βιός των).Η προσφορά δε αύτη,κυρίως η έκτοτε καθιέρωσίς της,έχει αναμφιβόλως θρησκευτικήν σημασίαν.Πλην όμως της θρησκευτικής έχει και ΙΣΤΟΡΙΚΗΝ.Η δευτέρα σημαντικωτέρα της πρώτης…]

(Μείξις-ανακύκλησις Μυ-θολογίας-ιστορίας,Γιάννη Φουράκη,εκδόσεις ΤΑΛΩΣ).


Παρατηρούμε ότι η ιστορία με τους Παλλαντιείς διαδραματίζεται πριν από δέκα τέσσερεις χιλιάδες χρόνια!Βεβαιούται ότι ενώ πραγματοποιήτο η τροπή του Ηλίου,οι άνθρωποι συνέχιζαν να υπάρχουν.
Και όχι μόνον αυτό,αλλά ο Διόδωρος μας δίνει και ονόματα κατοίκων του Παλλαντίου οι οποίοι φιλοξένησαν τον Θεόν Ηρακλήν!Κάκιος και Πινάριος…!
Αλλά έστω ότι όλα αυτά είναι απλά…μυθολογήματα!Τότε από που και πως προήλθαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα όλα τα ονόματα των τοποθεσιών και στην Αρκαδία και στην Ιταλία;
Ποιός ο λόγος να συντηρείται ακόμα και σήμερα το έθιμο της δεκάτης;Αυτό που σήμερα κλαπέν υπό των ιουδαιοχριστιανών ονομάζεται…»πρόσφορον»;


Σχετικό θέμα:

Οι Παλλαντιείς πρόγονοι των Ρωμαίων!Η λίμνη Τάκα της Αρκαδίας και η λίμνη Τιτικάκα του Περού!

Σελεύκεια η επί τον Τίγριν.Η πόλις-αετός!

Ιουλίου 29, 2010
Σέλευκος Α' Νικάτωρ

21.jpg

Σέλευκος Α’ Νικάτωρ
Ο Σέλευκος, συνομήλικος του Μ. Αλεξάνδρου, γεννήθηκε, μεταξύ των ετών 354 – 358π. Χ., στη μακεδονική πόλη Εύροπο και ακολούθησε τον φίλο του στην Μ. Ασία ως Υπασπιστής ( επικεφαλής της βασιλικής φρουράς).Ήταν γυιός του Αντίοχου,στρατηγού του Φιλίππου Β’.Είχε διαπρέψει στις μάχες,ειδικά στον Υδάσπη ως ηγεμών των παίδων.Ήταν άνδρας τολμηρός,αλλά και καρτερικός,με εξαίσια ‘ρώμη αλλά και συνετός.Στη μεγάλη πανήγυρη που τελέσθηκε στα Σούσα,ο Μέγας Αλέξανδρος του έδωσε ως σύζυγο την Απάμα Α’,κόρη του ηγεμόνος της Βακτρίας Σπιταμένους.

    

Μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και σε ηλικία τριάντα ετών του δόθηκε από τον Περδίκκα το αξίωμα του Χιλίαρχου.Το 321 π.χ.χ. έγινε Σατράπης της Βαβυλώνος και λόγω του χαρακτήρα του κατάφερε να γίνει αγαπητός στους βάρβαρους.Κατά τους πολέμους των Διαδόχων του,σ’ αυτή τη λυσσαλέα αδελφοκτόνο πάλη μέχρι εξοντώσεως(ίδιον των αδελφών φύλων του Ελληνικού Έθνους),πολεμώντας κατά καιρούς είτε τους μεν είτε τους δε, πέτυχε να επικρατήσει έναντι των υπολοίπων, και έγινε κύριος της πρώην Περσικής Αυτοκρατορίας.Ειδικά μετά την μάχη στην Ίψον της Φρυγίας το 301 π. χ.χ., ο Σέλευκος έλαβε την κεντρική Ασία ( από την Φρυγία μέχρι τον Ινδό ποταμό) και την Συρία  ( από τον κόλπο της Ισσού έως την Αίγυπτο). 

    

Το 281 π.χ.χ. συγκρούστηκε με τον πρώην σύμμαχό του Λυσίμαχο,με τον οποίον είχαν μαζί νικήσει τον Αντίγονο και τον γυιό του Δημήτριο στην Ίψον κι αφού απέκτησε την επικυριαρχία και στο βασίλειο του Λυσιμάχου, δηλαδή ολόκληρη την εντεύθεν του Ταύρου Ασία και έφθασε έως τα παράλια της Δυτικής Μ. Ασίας,πέρασε τον Ελλήσποντο και αναγορεύθηκε βασιλεύς της Μακεδονίας.Δολοφονήθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στην πόλη Λυσιμάχεια, σε ηλικία 75 ετών από τον Πτολεμαίο Κεραυνό, επειδή δεν του παρεχώρησε την Αίγυπτο όπως του είχε υποσχεθεί.Τάφηκε από τον βασιλέα Φιλέταιρο της Περγάμου στην  Σελεύκεια επί του Ορόντου ποταμού στη Συρία.
  

Το κράτος του Σελεύκου απέβη το μεγαλύτερο των Διαδόχων και το αποτελούσαν διαφορετικά έθνη με όλα τα συνεπακόλουθα ( άλλη νοοτροπία, πνευματικό, οικονομικό, πολιτιστικό επίπεδο, άλλες θρησκείες, άλλες συνήθειες), με αποτέλεσμα την δυσκολία της διοίκησης.Η κατάσταση αυτή αντεμετωπίστηκε με την δημιουργία πολυάνθρωπων πόλεων.

Μία από τις πολλές πόλεις που ίδρυσε και οργάνωσε,ήταν και η Σελεύκεια η επί τον Τίγρην ποταμόν.
Συμβουλευόμενος τους Χαλδαίους περί της κατασκευής της,έκτισε την πιο επίσημη από όλες τις πόλεις που ίδρυσε,η οποία έγινε πρωτεύουσα του Αντίοχου Α¨.
Η πόλις οικοδομήθηκε στη δυτική όχθη του ποταμού απέχουσα περίπου οκτώ ώρες από την αρχαία Βαβυλώνα,της οποίας οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στη Σελεύκεια και έτσι αυτή η ονομαστή πόλις εξαφανίζεται έκτοτε από την ιστορία.Οι Βαβυλώνιοι αυτοί,οι οποίοι αποτέλεσαν μαζί με άλλους εγχώριους τους πρώτους κατοίκους της Σελεύκειας,πολύ λίγο συγχωνεύθηκαν με τους Έλληνες που μετοίκησε ο Σέλευκος στη νέα πόλιν.Και σε αυτή τη νέα πόλιν διατήρησαν τα ίδια χαρακτηριστικά που είχαν και πριν.Από την αρχή δόθηκε στους πολίτες της το δικαίωμα της αυτοδιοικήσεως,αυτό δε το ελληνικόν πολίτευμα συνετέλεσε κατά πολύ στην ακμή της πόλεως,όπως και των άλλων ελληνίδων πόλεων της Ασίας.Διότι για να προαχθούν οι πόλεις,όπως και τα έθνη,πρέπει να έχουν ίδια στοιχεία ζωής και ενέργειας.Όταν λείπουν αυτά τα στοιχεία,μπορούν μεν οι πόλεις να ευδοκιμούν μέχρι ενός σημείου κάτω από την προστασία κάποιου μεγαλοφυούς κυριάρχου,αλλά επειδή τέτοιοι κυρίαρχοι είναι σπάνιοι,άμα λείπουν τέτοιοι,οι πόλεις που ευνοούνται αλλοτρίως σιγά σιγά μαραίνονται.
Η ιδέα της πολιτείας πάντα ταυτιζόταν από τους Έλληνες με την ιδέα της πόλεως,ώστε μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός πολιτείαν ονομάζει την πόλιν,ενώ απεναντίας στην Ανατολή ακόμα και αυτές οι μέγιστες πόλεις δεν ήσαν τίποτε άλλο από κωμοπόλεις αχανείς χωρίς να έχουν κανέναν ίδιον ρυθμόν και βίον.Έτσι οι αρχαιότερες πόλεις ακόμα και αυτές οι μέγιστες και λαμπρότατες,η Νίνος,η Βαβυλών,η Περσέπολις,εξαφανίσθηκαν σαν ιστός αράχνης,άμα έλειψαν οι βασιλείες που τις ίδρυσαν και τις προστάτευαν,ενώ τα ελληνικά κτίσματα όχι μόνο δεν έσβησαν μαζί με τους ιδρυτές τους,αλλά εξακολούθησαν να ακμάζουν και πολλές φορές επέβαλλαν τον χαρακτήρα τους στους νέους βάρβαρους κυρίαρχους.Τότε μόνο εξαφανίσθηκαν,όταν εγκατέλειψαν τον ελληνικό τρόπο ζωής και ενέργειας,ασπαζόμενες επί ποινή θανάτου,την ιουδαιοχριστιανική λαίλαπα.
Η Σελεύκεια,λοιπόν,δεν έπαυσε να προάγεται και μετά την έκπτωσιν του κράτους των Σελευκιδών,επί της κυριαρχίας των Πάρθων,διατελούσε ενάμιλλος της Ρώμης και της Αλεξανδρείας.
Ήταν δε οικοδομημένη σε σχήμα αετού έχοντος ανοιγμένες τις πτέρυγες!
Πιστή εικόνα της αετώδους φυλής η οποία εξόρμησε από την Ελλάδα,από τις αρχαίες της εστίες κι αφού διαπέρασε τον Ελλήσποντον και διέσχισε τον Ταύρον,ήρθε να καθήσει περί τον Τίγρην ποταμόν,απλώνοντας την μεγάλην της σκιά μέχρι του Ινδού και του Ιαξάρτη.
Και είχε η Σελεύκεια αυτή περί τους εξακόσιες χιλιάδες κατοίκους,αρχίζοντας να παρακμάζει και πάλι προς όφελος ελληνίδος πόλεως,της Κτησιφώντος,η οποία κτίσθηκε       συγχρόνως με αυτήν στην Ανατολική πλευρά του ποταμού ακριβώς απέναντι.Και άρχισε να παρακμάζει όταν αργότερα η Κτησιφών έγινε η χειμερινή πρωτεύουσα των Πάρθων βασιλέων και κληρονόμησε έτσι το αξίωμα της γείτονος Σελεύκειας.
Η Σελεύκεια ήταν το σημαντικότατο κέντρο του εμπορίου.Εκεί έφερναν οι Αρμένιοι τα εμπορεύματά* τους,καταπλέοντας τον Ευφράτην και τον Τίγριν,μέχρι εκεί μπορούσαν να αναπλέουν τα πλοία τον πολύ δυνατό Τίγριν,από εκεί μετέφεραν ειδικά οι Αρμένιοι τα εμπορεύματα στην αγορά των Κομάνων,πάνω από τον Καύκασο,πέρα από τον οποίο οι Άορσοι,οι παροικούντες τον Τάναϊν ποταμόν {ενεπορεύοντο καμήλοις τον ινδικόν φόρτον και τον βαβυλώνιον,όπως γράφει ο Στράβων,παρά τε Αρμενίων και Μήδων διαδεχόμενοι,εχρυσοφόρουν δε δια την ευπορίαν}.
Επίσης στη Σελεύκεια έρχονταν τα καραβάνια από την άνω Περσία και την Αραβία και είναι αναμφίβολον ότι τα ινδικά εμπορεύματα που καταναλώνονταν στις πολυάριθμες και πολυτελείς πόλεις της Συριακής παραλίας και της μεσημβρινής Μικράς Ασίας,από την Σελεύκεια προέρχονταν,όχι από την Αλεξάνδρεια.
* Οι Αρμένιοι ως οξυδερκείς και εμπορικότατοι,είχαν εφεύρει έναν διπλά ωφέλιμο τρόπο να μεταφέρουν τα εμπορεύματα από τα μέρη τους στη Σελεύκεια.Κατασκεύαζαν με ξύλα και δέρματα στρογγυλές κατασκευές,ας τις πούμε βάρκες,πάνω στις οποίες φόρτωναν τα εμπορεύματα,αλλά και τα ζώα τους(συνήθως γαϊδούρια),ανέβαιναν και οι ίδιοι και κατέβαιναν το ρεύμα του Ευφράτη και του Τίγρη!Όταν έφταναν στη Σελεύκεια,διέλυαν τις κατασκευές τους πουλώντας την ξυλεία και τα δέρματα,όπως και τα εμπορεύματα, φόρτωναν στα ζώα τη νέα πραμάτεια που είχαν αγοράσει και ξεκινούσαν πεζή μέχρι πέρα από τον Καύκασο!!!