Archive for the ‘ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

Ο Ορειβάσιος ο γιατρός του αυτοκράτορα Ιουλιανού και τα μνημεία της ελληνιστικής ιατρικής

Φεβρουαρίου 3, 2010



Ο Ορειβάσιος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους γιατρούς της Ύστερης Αρχαιότητας, αλλά και συγγραφέας που, με τα εγκυκλοπαιδικά κυρίως έργα του, διέσωσε σημαντικές ιατρικές γνώσεις από μια εποχή όπου η έρευνα εξακολουθούσε να είναι ελεύθερη, πριν από τις δεσμεύσεις που επέβαλε η θρησκεία. Αρκετά στοιχεία για τη ζωή του Ορειβασίου μάς δίνουν οι επιστολές του αυτοκράτορα Ιουλιανού. Τις περισσότερες πληροφορίες όμως τις αντλούμε από τον Ευνάπιο, ο οποίος του αφιέρωσε μεγάλο κεφάλαιο στους Βίους φιλοσόφων και σοφιστών του, συμπεριλαμβάνοντάς τον μεταξύ των μεγαλύτερων γιατρών. Τα έργα του δεν ήταν προορισμένα να αποτελέσουν μόνο ιατρικές πραγματείες, αλλά και μνημεία της ελληνιστικής ιατρικής.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Ορειβάσιος μεταξύ των άλλων εφαρμόζει τεχνική για τη χειρουργική των αρτηριακών ανευρυσμάτων, φλεβίτιδων, τραυμάτων, υποσπαδία, αποστήματος ήπατος και ιδιαίτερα μνημονεύει την θεραπευτική αγωγή για την επιληψία, τη νεφρίτιδα, των ιλίγγων και της αιμοπτύσεως.

Advertisements

Ιουλιανός ο Παραβάτης, "Αποστάτης", "Ειδωλιανός" αλλά και Μέγας Ιουλιανός

Φεβρουαρίου 3, 2010

κούσατε, λαο, φυλα, γλσσαι,

πν γένος νθρώπων, κα λικία πσα,

σοι τε νν στε, κα σοι γενήσεσθε· […]

πσα δύναμις τν ορανν, πάντες γγελοι,

ος ργον το τυράννου κατάλυσις,

ο τν Σην καθελοσι τν βασιλέα τν μοῤῥαίων,

οδ τν γ βασιλέα τς Βασν,

μικρος δυνάστας, κα μικρν μέρος τς οκουμένης κακοντας τν σραήλ·

λλ τν δράκοντα, τν ποστάτην,

τν νον τν μέγαν, τν σσύριον,

τν κοινν πάντων χθρν κα πολέμιον,

τν πολλ μν π γς μανέντα κα πειλήσαντα,

πολλν δ δικίαν ες τ ψος λαλήσαντά τε κα μελετήσαντα.

Έγραψε ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός,

Λόγος Κατά Ιουλιανού Βασιλέως/Στηλιτευτικός Πρώτος (35.532)

Ο Ιουλιανός (Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, Λατ. Flavius Claudius Julianus), γνωστός ως Ιουλιανός ο Παραβάτης ή Ιουλιανός ο Αποστάτης, αλλά και Μέγας Ιουλιανός, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Συμβασίλευσε, ως Καίσαρας, με τον Κωνστάντιο Β’ από το 355 ως το 360 και μόνος του, ως Αύγουστος, από το 361 ως το 363. Ο Ιουλιανός ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντίνειας δυναστείας και ο μοναδικός παγανιστής μετά τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Σύμφωνα με τον Cousin, ολόκληρος ο κόσμος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας τερματίσθηκε ουσιαστικά με τον θάνατο του Ιουλιανού. Όμως, πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τον Ιουλιανό ως ένα από τους ικανότερους αυτοκράτορες σε όλη την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρόλο που ουσιαστικά την κυβέρνησε επί μόλις δύο χρόνια.

Περισσότερα…

Ο ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ "BIG BANG" ΑΠ’ ΤΟΝ 5o π.Χ. αι. !!!

Ιανουαρίου 24, 2010


Είναι πέρα από κάθε κατανόηση το πως ο μέγας αυτός θεωρητικός (Λεύκιππος ο Αβδηρίτης) διέβλεψε από τότε με τέτοια ακρίβεια την μεγάλη κοσμογονική έκρηξη που σήμερα ειναι γνωστή ως BIG BANG!

BIG BANG TOY 5oυ Π.χ. αι. !!!
ΠΩΣ ΣΥΝΕΣΤΗΚΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΩΣ ΣΥΝΕΣΤΗΘΗ Ο ΚΟΣΜΟΣ

«Ο νυν κόσμος περικεκλασμένω σχήματι

O Κόσμος αυτός, σε (αυτή την) διασπαρμένη μορφή

εσχημάτισται τον τρόπο τούτον:

εσχηματίσθη με τον εξής τρόπο:

Των ατόμων σωμάτων απρονόητον

Τα σώματα των ατόμων, χωρίς αιτία

και τυχαίαν εχόντων την κίνησιν

και τυχαία έχοντας την κίνηση,

συνεχώς τε και τάχιστα κινουμένων,

κινούμενα συνεχώς και ταχύτατα,

εις ταυτό πολλά σώματα συνηθροίσθη,

πλήθος επί τον αυτό (τόπο) συγκεντρώθησαν…

[και] δια τούτο ποικιλίαν έχοντα

(και) σχημάτων και μεγεθών.

Αθροιζομένων δε εν ταυτώ,

Συναθροιζομένων στον ίδιο τόπο

τούτων τα μεν οσα μείζονα ην και βαρύτερα

εξ’ αυτών τα μεν όσα μείζονα και βαρύτερα,

πάντων υπεκάθιζεν,

υπό κάτω πάντων (στο κέντρο) εκάθιζαν,

όσα δε μικρά και περιφερή

όσα δε μικρά και περιφερόμενα,

και λεία και ευόλισθα ταύτα εξεθλίβετο,

λεία και ολισθηρά, επιέζοντο,

κατά την σύνοδον των ατόμων,

αυτά, κατά την συγκέντρωση των σωμάτων

εις τε το μετέωρον ανεφέρετο.

σχηματίζοντας μετέωρο, (ουράνιο φαινόμενο).

ώς δε ουν εξέλειπεν μεν,

η πληκτική δύναμις μετεωρίζουσα,

Όμως όταν εξέλιπε η πληκτική δύναμη

(πλήττω= βαρώ= βαρυτική!!!) που τα μετεώριζε

ουκέτι δε ήγεν η πληγή πρός το μετέωρον,

κι όταν έπαψε να οδηγεί (η βαρύτητα τα άτομα) προς το μετέωρο,

εκωλύετο δε ταύτα κάτω φέρεσθαι,

τους δυνάμενους δέξασθαι.

εμποδίζοντο (περεταίρω τα άτομα) να φτάσουν κάτω

επιέζετο [δε βιαίως] πρός τους τόπους

(δηλαδή στο κέντρο του φαινομένου),

βιαίως δε (με έκρηξη) αυτά εσπρώχθησαν

σε τόπους που μπορούσαν να τα δεχθούν.

Ουτοι δε ήσαν οι πέριξ και προς τούτοις

Αυτοί δε (οι τόποι) ήταν ο περιβάλλον χώρος

το πλήθος των σωμάτων περιεκλάτω:

περιπλεκόμενα δε αλλήλοις το πλήθος των σωμάτων διεσπάσθη.

κατά την περίκλασιν τον ουρανόν εγέννησε.

Περιπλεκόμενα δε μεταξύ τους και σ΄ αυτόν τον χώρο

κατά την διαίρεση τον ουρανό εγέννησαν!

Της δε αυτής εχόμεναι φύσεις αι άτομοι,

Της αυτής δε φύσεως άτομα,

ποικίλαι ούσαι… την των.

άστρων φύσιν απετέλουν»

που είναι ποικίλα αυτή των ατόμων…

την φύση των άστρων αποτελούν.

Λεύκιππος ο Αβδηρίτης Testimonia 24.2.
Φιλόσοφος του 5ου π.Χ αι.!
Βλ. Επίσης Ευσέβιος Ευαγγελική προπαρασκευή 15.32.1-5.t

Είναι πέρα από κάθε κατανόηση το πως ο μέγας αυτός θεωρητικός διέβλεψε από τότε με τέτοια ακρίβεια την μεγάλη έκρηξη την γνωστή σήμερα ως BIG BANG!
Ο ίδιος μεταξύ άλλων δήλωνε: «άπειρα είναι τα πάντα και εις άλληλα μεταβάλλονται».

Μ. Καλόπουλος 1995

Ο Θρασύβουλος, η Δημοκρατία και η υστεροφημία.

Ιανουαρίου 10, 2010

Μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ο Θρασύβουλος ηγήθηκε της δημοκρατικής αντίστασης ενάντια στη νέα ολιγαρχική κυβέρνηση, γνωστή ως οι Τριάκοντα Τύραννοι, την οποία οι νικητές του πολέμου, Σπαρτιάτες, είχαν επιβάλει στην Αθήνα. Το 404 π.Χ., οδήγησε μια μικρή δύναμη εξορίστων, εισέβαλλε στην Αττική και, μετά από μερικές μάχες, νίκησε αρχικά τη σπαρτιατική φρουρά και κατόπιν τις ολιγαρχικές δυνάμεις. Ο Θρασύβουλος και οι άνδρες του ήταν κατά πολύ λιγότεροι αριθμητικά (5 προς 1). Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι εξόριστοι έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους, ενώ θανάτωσαν και τον Κριτία, άτυπο αλλά ουσιαστικό αρχηγό των Τριάκοντα

Οι πλειοψηφία των σημαντικότερων αρχαίων ιστοριογράφων απέδωσαν στον Αλκιβιάδη τα εύσημα για τις μεγάλες νίκες του 411 π.Χ., αλλά ορισμένοι, όπως ο Κορνήλιος Νέπος, υπογράμμισαν το σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο Θρασύβουλος.

Όπως αναφέρει ο Κορνήλιος Νέπος:

Αυτή η ευγενική πράξη, τότε, ανήκει αποκλειστικά στο Θρασύβουλο. Επειδή όταν οι Τριάκοντα Τύραννοι, τους οποίους διόρισαν οι Λακεδαιμόνιοι, καταπίεζαν την Αθήνα σε μια κατάσταση δουλείας, και που εν μέρει έδιωξαν από τη χώρα τους, και εν μέρει θανάτωσαν, μεγάλο αριθμό πολιτών των οποίων την τύχη είχαν λυπηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, και είχαν μοιραστεί μεταξύ τους την περιουσία τους που είχε κατασχεθεί, δεν ήταν απλά ο πρώτος, αλλά και ο μοναδικός άνδρας που από την αρχή τους κήρυξε τον πόλεμο.

Ο Θρασύβουλος ήταν αναμφισβήτητα ικανός στρατηγός, με ιδιαίτερες επιτυχίες στο ναυτικό τομέα, και ικανός ομιλητής, αλλά συχνά επισκιαζόταν ή παραμεριζόταν από πιο χαρισματικούς ηγέτες ή από στρατιωτικούς που πέτυχαν θεαματικότερες νίκες. Κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών όπου πρωταγωνίστησε, είτε με είτε χωρίς εξουσία στα χέρια του, ο Θρασύβουλος παρέμεινε σταθερός υπερασπιστής της παραδοσιακής δημοκρατίας, και πέθανε αγωνιζόμενος για το ίδιο ιδεώδες το οποίο προάσπισε όταν εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή το 411.

Για τις πράξεις του, ο Θρασύβουλος στεφανώθηκε με ένα στεφάνι ελιάς από τους συμπατριώτες του.

Υστεροφημία: Στις ημέρες μας, σε ανάμνηση του Θρασύβουλου υπάρχει ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που φέρει το όνομά του…

Διαβάστε περισσότερα για τον Θρασύβουλο

Επεξεργασία κειμένου από τη Βικιπαίδεια

Το μυστήριο Θουκυδίδης ή Θουκιδίδειο Ζήτημα

Δεκέμβριος 31, 2009



Luciano Canfora: Το μυστήριο Θουκυδίδης

ή

Θουκιδίδειο Ζήτημα

(σύνοψη κριτικής παρουσίασης)

Ο συγγραφέας Luciano Canfora ασχολείται στην ομώνυμη μονογραφία του με το «μυστήριο Θουκυδίδης», το αμφιλεγόμενο, λόγω της έλλειψης επαρκών ή της ύπαρξης διαστρεβλωμένων ιστορικών πηγών, θέμα, του αν ο Θουκυδίδης είχε εξοριστεί και ήταν εξόριστος κατά τα έτη 424 π.Χ. έως και 404 π.Χ. Ένα θέμα που έχει ονομασθεί «Θουκιδίδειο Ζήτημα» ή ζήτημα ClassenSteup από τους ερευνητές που ασχολήθηκαν διεξοδικά με αυτό.

Αφού παραθέσει τις διάφορες απόψεις που προτάθηκαν από τους αρχαίους και τους σύγχρονους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με το θέμα, ο Canfora καταλήγει στο τελευταίο κεφάλαιο, παρά τον ερωτηματικό τίτλο του κεφαλαίου αυτού, στην άποψη και διατυπώνει την θέση του, ότι ο εξόριστος που αναφέρεται στην φερόμενη ως Θουκιδίδεια παράγραφο είναι ο Ξενοφώντας. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει αφού πρώτα αφαιρέσει από το φερόμενο ως θουκιδίδειο κείμενο της παραγράφου 5.26) τις λέξεις «στην Αμφίπολη» και στη συνεχεία το αποδώσει στον Ξενοφώντα. Βλέπε σελίδες 103-105 του βιβλίου.

Θα λέγαμε ότι η θέση αυτή διατυπώνεται κάπως απροσδόκητα, υπό την έννοια ότι ενώ με διεξοδικότητα ο Luciano Canfora παραθέτει όλα τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν κατά καιρούς για το αν και το γιατί είναι ή δεν είναι ο Θουκυδίδης εξόριστος κατά τα έτη 424 –404 π.Χ. κάνοντας έτσι μια ενδελεχή διερεύνηση από την πλευρά του Θουκυδίδη δεν αναφέρει κανένα ιστορικό τεκμήριο που να απαντά στο θέμα του αν ο Ξενοφώντας υπήρξε εξόριστος. Έτσι η θέση του συγγραφέα τουλάχιστον από την άποψη της ποσότητας επιχειρημάτων δίνει την εντύπωση μιας κάποιας μονομέρειας. Το ερώτημα βέβαια είναι: υπάρχουν ιστορικές πήγες για το αν ο Ξενοφώντας ήταν εξόριστος, που θα μπορούσαν να παρατεθούν εδώ ως στοιχεία διασταύρωσης και επίρρωσης του επιχειρήματος-θέσης του συγγραφέα; Ή μήπως θα πρέπει να αρκεσθούμε στην «απόδειξη» του Luciano Canfora όπως αυτή αναπτύσσεται.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά το πώς παραθέτει τα στοιχεία και πως με την άρση των λέξεων «στην Αμφίπολη» καταλήγει στην θέση ότι το επίμαχο κείμενο δεν το έγραψε ο Θουκυδίδης αλλά ο Ξενοφώντας και ως εκ τούτου ο Ξενοφώντας είναι ο εξόριστος που αναφέρεται σ’ αυτό.

Ο Θουκυδίδης είναι νικητής στρατηγός στην άμυνα της Ηιόνας επινείου λιμένα της Αμφίπολης της οποίας την ευθύνη άμυνας είχε ο στρατηγός Ευκλής.

Παρ’ όλα αυτά από το κείμενο,

«Έζησα τον πόλεμο αυτό σε όλη την διάρκεια του σε μια ηλικία που είχα την ωριμότητα να κρίνω […]. Μου συνέβη να βρεθώ εξόριστος από την πατρίδα μου επί είκοσι έτη, ύστερα από την στρατηγία μου στην Αμφίπολη, και να παρακολουθήσω τα πράγματα και των δυο πλευρών, και ιδιαίτερα των Πελοποννησίων [δηλαδή των Σπαρτιατών], λόγω της εξορίας μου εκεί, γεγονός που μου έδωσε την ευκαιρία να αντιληφθώ καλύτερα τα γεγονότα»,

που κατά την αλεξανδρινή διαίρεση της Θουκιδίδου Ξυγγραφής βρίσκεται στο πέμπτο βιβλίο (5.26), ορισμένοι συγγραφείς συνάγουν το συμπέρασμα ότι ο Θουκυδίδης είναι εξόριστος κατά τα έτη 424 π.Χ. – 404 π.Χ. ενώ άλλοι φαίνεται να αγνοούν αυτό το γεγονός.

Στην πρώτη ομάδα συγγραφέων συγκαταλέγονται συγγραφείς που ανήκουν στην Αλεξανδρινή Σχολή ενώ στην δεύτερη συγκαταλέγονται περιπατητικοί και ο Αριστοτέλης. Ο συγγραφέας δέχεται την «βιογραφία» του Θουκυδίδη των περιπατητικών και βέβαια του Αριστοτέλη που δεν κάνει καμία αναφορά για εξορία του Θουκυδίδη θεωρώντας την βάσιμη και αξιόπιστη (σελ 77 του βιβλίου), ενώ απορρίπτει την άποψη που προέρχεται από την αλεξανδρινή διαίρεση και τις μαρτυρίες των ιστορικών, αρχαίων ή σύγχρονων, που την ακολούθησαν. Σημειωτέον ότι η βιογραφική άποψη των περιπατητικών είναι χρονολογικά πρότερη και η «αλεξανδρινή» βιογραφία καθιερώθηκε μεταγενέστερα.

Για να επικρατήσει και να διατηρηθεί η «αλεξανδρινή» άποψη έγιναν από αυτούς που την υποστήριξαν, αρχαίους ή σύγχρονους, ορισμένες αυθαίρετες αλλαγές και παραλήψεις (σελίδα 101 του βιβλίου). Το πέρασμα από την μια στην άλλη άποψη έγινε με την ευθύνη κυρίως του Ερμίππου που είχε μαθητεύσει και στις δυο σχολές και που όταν ανέπτυξε βιβλιογραφική δραστηριότητα ήταν πια από κάθε άποψη αλεξανδρινός. Κατά τον Μαρκελλίνο ο Έρμιππος στην αδυναμία του να εξηγήσει το γιατί ο Θουκυδίδης αν και φέρεται να είναι εξόριστος δεν συμπεριλαμβάνεται στην αμνηστία του 413 για τους εξόριστους εισήγαγε την εικασία ότι «ο Θουκυδίδης καταγόταν από τους τυράννους Πεισιστρατίδες» και εξαιρέθηκε για τον λόγο αυτό από την γενική αμνηστία που δόθηκε για τους εξόριστους. Όμως επειδή τελικά ο Θουκυδίδης παύει να είναι εξόριστος κατασκευάστηκε και η θεωρία μιας ad personam διάταξης μιας απόφασης δηλαδή που αφορούσε προσωπικά τον Θουκυδίδη και που παραχωρούσε αμνηστία ειδικά για το πρόσωπο του (σελίδες 83-85 και 94 του βιβλίου). Με τον τρόπο αυτόν η «αλεξανδρινή» άποψη αντικατέστησε την «περιπατητική».

Εκτός όμως από τις αυθαίρετες αλλαγές που έκαναν οι αρχαίοι υπάρχουν και οι επεμβάσεις των σύγχρονων ερευνητών.

Συμπεράσματα Ο Luciano Canfora δεν χρησιμοποιεί κάποια νέα ιστορική πηγή ή τεκμήριο. Απλώς επαναξιολογεί και επανατοποθετεί τις μέχρι τώρα γνωστές πήγες και δεν διστάζει για να θεμελιώσει την άποψη του να διαπράξει το ίδιο αμάρτημα που διέπραξαν πολλοί από τους προηγούμενους ιστορικούς τους οποίους κριτικάρει, να αφαιρέσει δηλαδή λέξεις από παλαιότερο κείμενο. Η θέση του για το ότι εξόριστος ήταν ο Ξενοφώντας και όχι ο Θουκυδίδης θα ήταν κυριολεκτικά απρόσβλητη αν, όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή της κριτικής μας, είχε παρουσιάσει και κάποια πρόσθετα επιχειρήματα που να αναφέρονται και να τεκμηριώνουν την εξορία του Ξενοφώντα. Πάντως και έτσι παρά την μονομέρεια της έρευνας είναι αρκετά πειστική.

Εκηβόλος

(Γιάννης Αλεξάκης)

Το μυστικό της Χανουκα.

Δεκέμβριος 30, 2009

Ο Ιουδαίος ιερέας μεταμφιεσμένος σε Έλληνα φύλακα του ναού εκτελεί τις διαταγές του Ιερατείου.

Κάθε χρόνο εορτάζεται η σφαγή των Ελλήνων, αλλά και της εβραϊκής ελίτ που έγινε στην Ιερουσαλήμ με αρχηγούς τους Μακκαβαίους (ιουδαίοι ιερείς- μαχαιροβγάλτες, όχι κάποιοι απλοί πολίτες…) μετο Χανουκά, που γιορτάζεται για οκτώ ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ανάβουν σταδιακά τα κεριά της εννιάφωτης λυχνίας, επειδή όταν βεβήλωσαν και λεηλάτησαν τον Ναό του Διός και ο Ιούδας Μακαβαίος αναστηλώνει τον ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ τα κεριά έκαιγαν μια μέρα παραπάνω. Κάθε βράδυ, με εξαίρεση την Παρασκευή που η τελετή γίνεται το μεσημέρι, ανάβει ένα λυχνάρι της λυχνίας. Το ένατο λυχνάρι χρησιμεύει για το άναμμα των άλλων. Το Χανουκά, που σημαίνει «αφιέρωση», είναι γιορτή προς τιμήν των Μακκαβαίων (φανατικοί Ιουδαίοι ιερείς- μαχαιροβγάλτες, το όνομα παράγεται από την λέξη μακάβ που σημαίνει μαχαίρι), που εξεγέρθηκαν εναντίον του Έλληνα Αντίοχου των Σελευκιδών.

Σχετικό θέμα: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΟΥΔΑΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ

Μήπως θα δοθεί νόμπελ ειρήνης και για την σφαγή στο Γούντεντ Νι;

Δεκέμβριος 29, 2009

Η Μάχη στο Γούντεντ Νι (Wounded Knee).

Συνέβη στις 29 Δεκεμβρίου 1890 στην τοποθεσία Γούντεντ Νι Κρικ (Wounded Knee Creek) της Νότιας Ντακότας και θεωρείται η τελευταία μεγάλη ένοπλη σύρραξη μεταξύ των Ινδιάνων και του Αμερικανικού Στρατού.
Στις αρχές του 1890 οι διακρίσεις σε βάρος των Ινδιάνων στις ΗΠΑ βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, παρά τις αποσπασματικές προσπάθειες της κυβέρνησης να τους εντάξει στην κοινωνία. Ο μεγάλος καταυλισμός των Σιου στη Νότια Ντακότα, που καταλάμβανε σχεδόν το σύνολο της πολιτείας, διαλύθηκε προς όφελος των λευκών εποίκων και των χρυσοθήρων. Στη θέση του δημιουργήθηκαν έξι μικρότεροι. Ο ζωτικός χώρος των Ινδιάνων μειωνόταν και οι κυνηγοί Σιου αντιμετώπιζαν έλλειψη θηραμάτων σε συνδυασμό με την άγονη γη.
Τότε εμφανίσθηκε δίκην προφήτη ένας σοφός Σιου ονόματι Γουοβόκα, που υποστήριξε ότι συνάντησε τον Θεό. Αυτός του είπε ότι πρέπει να διδάξει στους ανθρώπους του την αγάπη για τον πλησίον, την ειρήνη και τη συνεργασία με τους λευκούς και τη σκληρή δουλειά. Ο Θεός του δίδαξε ένα χορό, που θα μπορούσε να φέρει ξανά τη γονιμότητα στη γη και να γεμίσει την περιοχή του με βουβάλια.
Ο Γουοβόκα άρχισε να προσελκύει μεγάλα πλήθη Ινδιάνων και από άλλες φυλές. Αυτό ανησύχησε τους λευκούς, οι οποίοι παρερμήνευσαν το νόημα των λόγων του ινδιάνου προφήτη και διαμήνυσαν στην κυβέρνηση ότι οι Σιου είναι έτοιμοι για εξέγερση. Επί τόπου έφθασαν 3.000 άνδρες του 7ου Συντάγματος Ιππικού με τέσσερα ταχυβόλα τύπου «Χότσκις» και επικεφαλής τον συνταγματάρχη Τζέιμς Φορσάιθ


Το πρωί της 29ης Δεκεμβρίου μια ίλη ιππικού από 500 άνδρες περικύκλωσε ένα καταυλισμό των Λακότα Σιου την ώρα που χόρευαν τον χορό του Γουοβάκα και τους ζήτησαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Στον καταυλισμό εκείνη την ώρα βρίσκονταν 230 άνδρες και 120 γυναικόπαιδα. Οι περισσότεροι υπάκουσαν στη διαταγή, αλλά ένας Ινδιάνος με το όνομα Μαύρο Κογιότ ζήτησε χρήματα για να παραδώσει το όπλο του. Δημιουργήθηκε μια παρεξήγηση με δύο στρατιώτες, καθότι ήταν κουφός. Ήρθαν στα χέρια και το όπλο του Μαύρου Κογιότ εκπυρσοκρότησε.
Αυτό θεωρήθηκε επίθεση από τους πολυβολητές της ιλαρχίας και τα «Χότσκις» άρχισαν να «κελαηδάνε». Μέσα σε λίγα λεπτά ο καταυλισμός γέμισε από πτώματα. 146 Λακότα Σιου σκοτώθηκαν (84 άνδρες, 44 γυναίκες, 18 παιδιά) και 50 τραυματίστηκαν. Μεταξύ των νεκρών και ο αρχηγός τους, το Μεγάλο Πόδι. Το Ιππικό είχε 25 νεκρούς και 39 τραυματίες, οι περισσότεροι από φίλια πυρά.
Ο επικεφαλής της επιχείρησης συνταγματάρχης Φορσάιθ απαλλάχθηκε πάραυτα των καθηκόντων του με διαταγή του επιτελάρχη στρατηγού Νέλσον Μάιλς, που έκανε λόγο για «ηθελημένο μακελειό στο Γούντεντ Νι». Διαφορετική ήταν η άποψη των πολιτικών του προϊσταμένων, που τον απήλλαξαν από κάθε κατηγορία και τον αποκατέστησαν στη διοίκηση του 7ου Συντάγματος Ιππικού.
Η αμερικανική κοινή γνώμη πήρε το μέρος του στρατού, ενώ υποτυπώδεις ήταν οι αντιδράσεις των Ινδιάνων, εξαιτίας της αδύνατης θέσης τους και των μεταξύ τους αντιπαραθέσεων. Πολύ αργότερα, το Γούντεντ Νι έγινε σημείο αναφοράς και σύμβολο του αγώνα των Ινδιάνων για αξιοπρέπεια και δικαίωση. Μόλις μετά το 1970 άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κριτικά κείμενα για το αιματηρό περιστατικό. Πολλοί συγγραφείς θεωρούν τη Σφαγή στο Γούντεντ Νι μία από τις πιο θλιβερές σελίδες στην ιστορία των ΗΠΑ.
Πηγή:http://www.sansimera.gr/articles/374
Ο ουρανός ψηλά, που αμέτρητους αιώνες χύνει δάκρυα συμπόνιας για τον λαό μου…διαβάστε την «ελληνοπρεπή» ομιλία του αρχηγού του έθνους των Ντουάμις εδώ…
Είναι καταπληκτική, διδάσκεται σε αρκετά σχολεία στο εξωτερικό στο μάθημα (αντί θρησκευτικών) Ηθικής.

Η γέννηση του Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Δεκέμβριος 26, 2009



Η Ολυμπιάδα πριν παντρευτεί τον Φίλιππο ονειρεύτηκε κάτι σημαδιακό. Ένας κεραυνός έπεσε πάνω στην κοιλιά της και ακούστηκε φοβερός κρότος. Στο σημείο που έπεσε ο κεραυνός ξεπήδησε φωτιά και οι φλόγες απλώθηκαν προς κάθε κατεύθυνση και αμέσως μετά έσβησαν.

Αλλά και ο Φίλιππος είδε όνειρο, το ίδιο σημαδιακό. Είδε ότι σφράγιζε την κοιλιά της γυναίκας του με το χρυσό του σφραγιδόλιθο, που είχε έναν πολύτιμο λίθο, πάνω στον οποίο ήταν χαραγμένα ένας ήλιος, μια λεοντοκεφαλή και ένα μικρό δόρυ.

Ο Μάγος Αρίστανδρος ο Τελμησσεύς ερμήνευσε το όνειρο, λέγοντας πως η Ολυμπιαδα θα γεννούσε γιό ανδρείο και λεοντόκαρδο.

Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ για την γέννηση του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ γράφει:

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στις έξι του μηνός Εκατομβαιώνος, τον οποίο οι Μακεδόνες ονομάζουν Λώο, τη μέρα που κάηκε στην Έφεσο ο ναός της Αρτέμιδας. Ο Ηγησίας από την Μαγνησία ‘επιπεφώνηκεν επιφώνημα ψυχρίας δυνάμενον’, είπε ένα τόσο κρύο αστείο, που θα μπορούσε να σβήσει εκείνη τη φωτιά. Είπε δηλαδή, πως ήταν επόμενο να καεί ο ναός της Αρτέμιδος αφού η θεά ήταν απασχολημένη με τη γέννα της Ολυμπιάδας, μιας και η θεά ήταν προστάτιδα της γέννας.

Όσοι μάλιστα από τους μάγους έτυχε να βρίσκονται, τότε στην Έφεσσο, πίστεψαν πως η πυρπόληση του ναού ήταν σημάδι που προμηνούσε κι άλλη συμφορά και φώναζαν πως η μέρα εκείνη γέννησε μεγάλη συμφορά για την Ασία.Ο Φίλιππος τότε είχε μόλις κυριέψει την Ποτίδαια και του ήρθαν τρεις ευχάριστες ειδήσεις την ίδια στιγμή. Η μία έλεγε πως ο Παρμενίων νίκησε σε μεγάλη μάχη τους Ιλλυριούς, η άλλη πως ανακηρύχθηκε νικητής στους Ολυμπιακούς αγώνες στην ιπποδρομία και η Τρίτη πως γεννήθηκε ο Αλέξανδρος. Ο Φίλιππος χάρηκε γι’ αυτές τις ειδήσεις, αλλά ακόμα περισσότερο όταν του είπαν οι μάντεις πως ο γιος του θα είναι ανίκητος, αφού γεννήθηκε με τρεις νίκες.

Ο ΨΕΥΔΟΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ για τη γέννηση του Αλέξανδρου γράφει:

Ο Φίλιππος για τον Αλέξανδρο:

Βλέπω ότι η σπορά είναι θεική!

Γιατί μόλις το παιδί έπεσε στη γη ακούστηκαν αλλεπάλληλες βροντές και αστραπές φώτισαν τον ουρανό ώστε ταρακουνήθηκε ολόκληρο το σύμπαν.

Ο τοκετός συνοδεύτηκε από επίσημα κοσμικά σημάδια…

Λίγο μετά την γέννηση του Αλεξάνδρου, η Ολυμπιάς τον πήγε στο ιερό του Δαφνίωνος Απόλλωνος. Το ίδιο βράδυ, ο Φίλιππος ονειρεύτηκε τον Θεό Άμμωνα να κρατάει στην αγκαλιά του τον νεογέννητο Αλέξανδρο, και να του λέει πως ο γιος του θα γενεί βασιλιάς όλου του κόσμου.

Σ’ όλη τη Μακεδονία και στην Πέλλα και στη Θράκη έγινε στεφανηφορία.

«Ούτε και εις εμέ φαίνεται ότι άνευ θείας δυνάμεως έγινε ο με κανέναν θνητό όμοιος»



Με την χαρακτηριστικήν αυτήν εκτίμηση για τον Αλέξανδρο, ο Αρριανός, ο μελετητής και ιστορικός του έργου του ολοκληρώνει το βιβλίο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις».

Πηγή:

http://alexanderthegreatkingofmacedonia.blogspot.com/2008/12/blogpost.html

http://www.apodimos.com/arthra/09/Aug/ISTORIKH_ANASKPOPISH_TOY_MEGALOY_ALEXADROY/index.htm

Τα κάλαντα στην αρχαία Ελλάδα

Δεκέμβριος 22, 2009



Στα αρχαία Ελληνικά χρόνια υπήρχε το έθιμο της ειρεσιώνης με τους «παίδας τους αμφιθαλείς» (παιδιά που και οι δυο γονείς τους βρίσκονταν στη ζωή) να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι και να εύχονται στους οικοδεσπότες τραγουδώντας ευχές και παινέματα.

Έτσι στη Σάμο , σε κάποια ανοιξιάτικη γιορτή του Απόλλωνα, παιδιά που κρατούσαν την ειρεσιώνη ( ένα κλαδί ελιάς ή δάφνης που πάνω του στόλιζαν συνήθως καρπούς ,ταινίες, κομμάτια μαλλιού και κρεμούσαν μικρά μπουκάλια γεμάτα κρασί , μέλι και λάδι ) τραγουδούσαν στίχους που παραπέμπουν σε νεοελληνικά κάλαντα , 9 αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού.

«Δώμα προσετραπόμεσθ’ ανδρός μέγα δυναμένοιο,ός μέγα μεν δύναται,μεγα δε βρέμει,όλβιος αιεί… αυταί ανκλίνεσθαι θύραι…πλούτος γαρ έσεισι πολλός,συν πλούτω δε και ευφροσύνη τεθαλυία, ειρήνη τ’ αγαθή»

(ΟΜΗΡΟΥ ΒΙΟΙ ,εκδ. OXFORD,V5)

Στην Αθήνα, γιορτάζοντας τα Πυανέψια ή τα Θαργήλια ή τα Διονύσια, το μήνα Ποσειδαίωνα (15 Δεκεμβρίου-15 Ιανουαρίου) κρεμούσαν την ειρεσιώνη στο ιερό του Απόλλωνα και στις εξώπορτες των σπιτιών για ένα χρόνο , ενώ στη συνέχεια την έκαιγαν στην τελεστική φωτιά (κάτι που παραπέμπει στα στεφάνια της Πρωτομαγιάς που τα καιμε στις φωτιές του Αϊ Γιάννη).

Επίσης κρατούσαν τους θύρσους , (ραβδιά ξύλινα ή καλάμια, τυλιγμένα με φύλλα κισσού ή αμπελιού και «κορφή» ένα κουκουνάρι πεύκου) και ομοιώματα πλοίων που συμβόλιζαν τον ερχομό του Διόνυσου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο από την πηγή…

Τα Σατουρνάλια και η παράδοση της γιορτής

Δεκέμβριος 22, 2009

Ως ανάμνηση της Χρυσής Εποχής της ανθρωπότητας, μιας μυθικής εποχής που άρχοντας ήταν ο Κρόνος, οι Ρωμαίοι δανειζόμενοι στοιχεία από την ελληνική μυθολογία και θυμούμενοι την ελληνική καταγωγή τους, κατά τους χειμερινούς μήνες και κατά την περίοδο του χειμερινού ηλιοστασίου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια (στις17 Δεκεμβρίου, αλλά η γιορτή κρατούσε έως και μια βδομάδα, μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου), γιορτή προς τιμήν του θεού Σατούρνους ο οποίος ταυτίστηκε με τον Κρόνο και την σχετική γιορτή των Ελλήνων, τα Κρόνια.

Ανήμερα της γιορτής οι δούλοι είχαν αργία, μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τους αφέντες τους και γενικότερα είχαν περισσότερη ελευθερία μες στην πόλη, σε ανάμνηση της Χρυσής Εποχής του ανθρώπινου γένους, όταν δεν υπήρχε δουλεία και βαριές εργασίες.

Η ημέρα αυτή ήταν αργία, αφού οι δημόσιες εργασίες (οι δημόσιες υπηρεσίες) παρέμεναν κλειστές και η βουλή δεν συνεδρίαζε.

Στο Κρόνιον Ιερό, στον Ιλισό, κοντά στο Ναό του Ολυμπίου Διός, τελούνταν οι ευχαριστήριες θυσίες για το τέλος της συγκομιδής. Σύμφωνα με τον Φιλόχορο ο βωμός αυτός είχε χτιστεί από τον Κέκροπα, ο οποίος και όρισε ότι κάθε νοικοκυριό θα έπρεπε να προσφέρει θυσία στον Κρόνο στο τέλος της συγκομιδής των δημητριακών και των καρπών των δέντρων. Όρισε δε ότι, αυτή την ημέρα, οι δούλοι θα έπρεπε να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με το αφεντικό ως αποζημίωση για τον τόσο κόπο που έκαναν στην συγκομιδή της σοδειάς.

Η γιορτή δεν περιελάμβανε αιματηρές θυσίες, ούτε και την σφαγή ζώων. Γίνονταν όμως προσφορά άρτου και φρούτων. Είχε γενικά εξοχικό και αγροτικό χαρακτήρα.

Αργότερα, το αγροτικό στοιχείο της εορτής άρχισε να εκλείπει ιδιαίτερα από την υιοθέτηση της εορτής από τους Ρωμαίους ως Σατουρνάλια. Κατά τη διάρκεια της γιορτής αυτής οι άνθρωποι διασκέδαζαν με άφθονο φαγητό και ποτό, αντάλλασσαν σκωπτικούς χαρακτηρισμούς, ρόλους (οι δούλοι με τους αφέντες) αλλά και μικρά δώρα. Η φήμη τους επέζησε μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους.

Σίγουρα, λόγω και της χρονικής σύμπτωσης (;)των Χριστουγέννων , τα Σατουρνάλια αποτέλεσαν έμπνευση για διάφορες λαϊκές χριστουγεννιάτικες συνήθειες.

Ο ναός του θεού Σατούρνους στην Ρώμη