Archive for the ‘ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

Και άλλος ένας προδομένος ήρωας

Δεκέμβριος 16, 2009



Ο Αντώνης Οικονόμου υπήρξε ένας μεγάλος Ελληνας ήρωας που λίγοι γνωρίζουν, όπως λίγοι γνωρίζουν την σταύρωση του Λεωνίδα, ότι υπάρχει ο τάφος του και αμέτρητα άλλα παραδείγγματα. Ευτυχώς η Ελλάδα γέννησε τέτοιες γιγαντιαίες μορφές ηρώων, αλλά δυστυχώς και τεράστιους προδότες που έκαναν τους πατριώτες για διαφορετικό λόγο και συμφέρον.* Ο Αντώνης Οικονόμου όπως και ο Λεωνίδας προδόθηκαν απο Ελληνες. Ο Οικονόμου μάλιστα, έπεσε από χέρι ελληνικό, «πατριωτικό»… δολοφονήθηκε σαν σήμερα το 1821.

Ο Αντώνης Οικονόμου ήταν πλοίαρχος και αγωνιστής του 1821. Λίγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης το ιστιοφόρο του ναυάγησε στο Γιβραλτάρ και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη για να ναυπηγήσει καινούριο. Εκεί μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία απο τον Παπαφλέσσα και αμέσως αφιερώθηκε στον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης της πατρίδας του παρατώντας τα όποια εμπορικά σχέδια είχε. Στην Ύδρα όμως οι πρόκριτοι δεν ήταν διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν να χάσουν απο τους Τούρκους τα προνόμια τους με αποτέλεσμα να μην ξεσηκώνονται. Τότε ο Οικονόμου αφού χρηματοδοτήθηκε απο τους Φιλικούς της Πελοποννήσου κατέλαβε στις 30 Μαρτίου του 1821 το λιμάνι και κατέλυσε την εξουσία των προκρίτων. Ο διοικητής του νησιού, Νικόλαος Κοκοβίλας, εκδιώχθηκε και εγκαθιδρύθηκε λαϊκή εξουσία υπο τον Οικονόμου. Στις 16 Απριλίου του 1821 κήρυξε την επανάσταση και το νησί της Ύδρας. Οι πρόκριτοι όμως, οι οποίοι είχαν παραγκωνιστεί από τον Οικονόμου, οργάνωσαν συνωμοσία εναντίον του, η οποία εκδηλώθηκε στις 22 Μαΐου του 1821. Οι υποστηρικτές του, κατά κύριο λόγο ναύτες, είχαν μπαρκάρει με τα πλοία με αποτέλεσμα ο Οικονόμου να βρεθεί απροστάτευτος. Αφού συνελήφθη, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Οι συγγενείς του όμως κατάφεραν να τον φυγαδεύσουν στην Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στο Κρανίδι, όπου όμως τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Μονή Αγίου Γεωργίου. Δραπέτευσε πάλι και κατευθύνθηκε προς το Άργος για να παρουσιαστεί στην εθνοσυνέλευση που γινόταν εκεί, γεγονός που ανησύχησε τους προκρίτους της Ύδρας, οι οποίοι και έστειλαν στρατιωτικό σώμα να τον σκοτώσει. Ο Κολοκοτρώνης γνωρίζοντας τα σχέδια των προκρίτων έστειλε τον οπλαρχηγό Τσωκρή με 200 παλικάρια να τον προστατεύσουν. Ο Τσωκρής όμως δεν κατάφερε να τον προλάβει πριν τον δολοφονήσουν οι μισθοφόροι των προκρίτων της Ύδρας στις 16 Δεκεμβρίου του 1821. Αλλά και ο Παναγιώτης Καρατζάς ήταν από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης της Πάτρας κατά την επανάσταση του 1821. Γεννήθηκε στην Πάτρα και το πραγματικό του όνομα ήταν Αναστασόπουλος. Από παιδί έδειξε την ανδρεία του και περιφρόνηση κατά των Τούρκων και συχνά τσακώνονταν με τους συνομήλικους Τούρκους. Κυνηγημένος καταφεύγει στα Επτάνησα, που βρισκόταν υπό Αγγλική διοίκηση και συγκεκριμένα στην Ζάκυνθο, όπου κατατάσσεται στον Αγγλικό στρατό στο 3ο τάγμα Ελλήνων λεγεωνάριων. Το 1809 επιστρέφει στην Πάτρα και ασχολείται με το επάγγελμα του τσαγκάρη, αλλά συνεχίζει να έρχεται σε σύγκρουση με τους Τούρκους. Στις 16 Μαρτίου 1821 αρχίζει να ξεσηκώνει τους Πατρινούς κατά των Τούρκων τους οποίους τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν την πόλη και να κλειστούν στο κάστρο και στις 21 Μαρτίου σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και είχε γίνει αρκετά δημοφιλής στον λαό και αυτό προκάλεσε τον φθόνο των κοτσαμπάσηδων. Κατά την πολιορκία της Πάτρας απο τον Κολοκοτρώνη, ρίχνεται πρώτος στις μάχες. Δολοφονήθηκε, καθαρά από φθόνο, μέσα στην μονή Ομπλού, από τους Aχαιούς κοτσαμπάσηδες αδελφούς Κουμαναίους, που δεν σεβάστηκαν ούτε τον ιερό χώρο. Τάφηκε εκεί και ο τάφος του υπάρχει ακόμα και σήμερα στον χώρο της μονής. Οι δολοφονίες των Οικονόμου και Καρατζά ήταν ένα ξεκάθαρο δείγμα απροθυμίας της Ελληνικής ελίτ των προυχόντων να μοιραστούν την εξουσία με ανθρώπους που προέρχονταν από τον λαό. Η μνήμη τους άργησε πολύ να δικαιωθεί ιστορικά και να αποκατασταθεί. Το συντηρητικό πολιτικό σύστημα που επικράτησε μετά την επανάσταση Αντιβασιλεία, Όθων κατά το οποίο μάλιστα πολλοί της αριστοκρατικής ολιγαρχίας αναδείχθηκαν σε υψηλά αξιώματα, δεν επέτρεψε τη δικαίωσή τους. Οι Οικονόμου και Καρατζάς έπεσαν από χέρι ελληνικό, «πατριωτικό».

*Ποτέ κανείς δεν αμφισβήτησε τον πατριωτισμό του «εθνικού» κατεστημένου (προεστοί, Φαναριώτες, εκκλησία) που από τα προνόμια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πέρασαν χωρίς κόπο, με αίμα δανεικό, του επαναστατημένου λαού, στα προνόμια των Βαυαρών, των Άγγλων, των Γάλλων και των Ρώσων.


Πηγή: Αρθρο του ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΑΣΤΕΑ στα ΝΕΑ

Advertisements

Η πρώτη γέφυρα που ένωσε Ασία και Ευρώπη

Δεκέμβριος 15, 2009

Το καλοκαίρι του 512 π. Χ. ο στρατός του Δαρείου με 700.000 στρατιώτες, βοηθητικούς και μάχημους πέρασε τον Βόσπορο πάνω σε μια καταπληκτική πλωτή γέφυρα που κατασκεύασε ο Σάμιος Μανδροκλής, μέχρι σήμερα υπάρχουν αναφορές για το σηµείο γεφύρωσης στον Στράβωνα και Ξενοφώντα.

Οι Ηροδότου Ιστορίαι (Μελπομένη)δίδουν λεπτομέρειες της

…και για του λόγου το αληθές:

στοριν τετάρτη πιγραφομένη Μελπομένη

Ιστορικό κείμενο

Ηρόδοτος

δ Δαρεος ς θεήσατο τν Πόντον, πλεε πίσω π τν γέφυραν, τς ρχιτέκτων γένετο Μανδροκλέης Σάμιος· θεησάμενος δ κα τν Βόσπορον στήλας στησε δύο π ατο λίθου λευκο, νταμν γράμματα ς μν τν σσύρια ς δ τν λληνικά, θνεα πάντα σα περ γε· γε δ πάντα τν ρχε. τούτων μυριάδες ξηριθμήθησαν, χωρς το ναυτικο, βδομήκοντα σν ππεσι, νέες δ ξακόσιαι συνελέχθησαν. τσι μέν νυν στήλσι ταύτσι Βυζάντιοι κομίσαντες ς τν πόλιν στερον τούτων χρήσαντο πρς τν βωμν τς ρθωσίης ρτέμιδος, χωρς νς λίθου· οτος δ κατελείφθη παρ το Διονύσου τν νην ν Βυζαντί, γραμμάτων σσυρίων πλέος. το δ Βοσπόρου χρος τν ζευξε βασιλες Δαρεος, ς μο δοκέει συμβαλλομέν, μέσον στ Βυζαντίου τε κα το π στόματι ρο.

88

Δαρεος δ μετ τατα σθες τ σχεδί τν ρχιτέκτονα ατς Μανδροκλέα τν Σάμιον δωρήσατο πσι δέκα· π ν δ Μανδροκλέης παρχν ζα γραψάμενος πσαν τν ζεξιν το Βοσπόρου κα βασιλέα τε Δαρεον ν προεδρί κατήμενον κα τν στρατν ατο διαβαίνοντα τατα γραψάμενος νέθηκε ς τ ραιον, πιγράψας τάδε.

Βόσπορον χθυόεντα γεφυρώσας νέθηκε

Μανδροκλέης ρ μνημόσυνον σχεδίης,

ατ μν στέφανον περιθείς, Σαμίοισι δ κδος,

Δαρείου βασιλέος κτελέσας κατ νον.

89

Τατα μέν νυν το ζεύξαντος τν γέφυραν μνημόσυνα γένετο. Δαρεος δ δωρησάμενος Μανδροκλέα διέβαινε ς τν Ερώπην, τοσι ωσι παραγγείλας πλέειν ς τν Πόντον μέχρι στρου ποταμο, πεν δ πίκωνται ς τν στρον, νθατα ατν περιμένειν ζευγνύντας τν ποταμόν. τ γρ δ ναυτικν γον ωνές τε κα Αολέες κα λλησπόντιοι. μν δ ναυτικς στρατς Κυανέας διεκπλώσας πλεε θ το στρου, ναπλώσας δ ν ποταμν δυν μερέων πλόον π θαλάσσης, το ποταμο τν αχένα, κ το σχίζεται τ στόματα το στρου, ζεύγνυε Δαρεος δ ς διέβη τν Βόσπορον κατ τν σχεδίην, πορεύετο δι τς Θρηίκης, πικόμενος δ π Τεάρου ποταμο τς πηγς στρατοπεδεύσατο μέρας τρες.

Η πρώτη απόπειρα κατασκευής της γέφυρας των Φοινίκων και Αιγυπτίων είχε αποτύχει…

Καλλίπολη Ελλάδα και Νορμανδία

Νοέμβριος 26, 2009

To Queen Elisabeth στην Καλλίπολη

Στις αρχές του 20ου αιώνα ένας δαιμόνιος λόρδος του Ναυαρχείου, ο Τζων Φίσερ, κατάλαβε την σημασία του πετρελαίου και οι αποικιακές δυνάμεις των Άγγλων θα μετατοπιστούν προς την Μέση Ανατολή, με όχημα μια παλιά εταιρεία αποικιακών ειδών τη Shell. Την σημασία του πετρελαίου κατάλαβε όμως και Τσόρτσιλ, και είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το 1915 ο Τσόρτσιλ κάνει απόβαση στην Καλλίπολη με στόχο να φτάσει στα πετρέλαια του Καυκάσου. Η ήττα των δυνάμεων του θα τον αναγκάσει να στραφεί προς τα λιγότερο φρουρούμενα αραβικά πετρέλαια που τότε ανήκαν στην παραπαίουσα οθωμανική αυτοκρατορία.

Σήμερα η ARAMCO (Arabian-American Oil Company) είναι μια από τις πλουσιότερες εταιρίες του κόσμου. Κακές γλώσσες φημολογούν ότι στα κέρδη συμμετέχει η οικογένεια Βush και η αραβική οικογένεια Laden…

Η μάχη στην Καλλίπολη

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1914, οι Αγγλογάλλοι εγκατέστησαν στο νησί Ίμβρος «Αρχηγείο Εκστρατευτικού Σώματος Επιχειρήσεων Ελλησπόντου». Με τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. Σήμερα ανήκουν στην Τουρκία την οποία πρόσφατα αποκάλεσε πατρίδα του ο από την Ίμβρο καταγόμενος Πατριάρχης Βαρθολομαίος...

Στις 20 Απριλίου 1915 το λιμανάκι του Μούδρου πλημμύρισε από πολεμικά πλοία των συμμαχικών δυνάμεων. Ο Τ. Α. Μάιλς γράφει: «Κανένα άλλο λιμάνι του κόσμου εκείνες τις μέρες δεν είχε περισσότερα πλοία απ’ αυτό το λιμανάκι της Λήμνου». Εκεί είχε στήσει ο Τσόρτσιλ το αρχηγείο του για την απόβαση στην Καλλίπολη. Είχε έλθει η ώρα της μάχης. Οι Αυστραλονεοζηλανδοί ξεκίνησαν από την ελληνική γη το απόγευμα της 24ης Απριλίου για να επιτεθούν στην Καλλίπολη και να πάρουν τον έλεγχο των Στενών από τους Τούρκους.

Οι επιχειρήσεις, που κράτησαν έως τον Ιανουαρίου του 1916, στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία αφού οι Τούρκοι, που ανήκαν στο αντίπαλο στρατόπεδο των «Κεντρικών Δυνάμεων», τους περίμεναν κρυμμένοι στις ακτές της Καλλίπολης και τους αποδεκάτισαν.. «Χρειάστηκαν 10 χρόνια για να παρθεί η Αρχαία Τροία που βρισκόταν στα ίδια Στενά. Τώρα καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσουμε τα Στενά αυτά» παραδέχτηκε ο στρατηγός της συμμαχικής δύναμης, σερ Ιαν Χάμιλτον, μετά την πρώτη μάχη στα Δαρδανέλια. Συνολικά σκοτώθηκαν έως τον Ιανουαρίου του 1916 περισσότεροι από 250.000 σύμμαχοι.

Η απόβαση και η συντριπτική αποτυχία της στοίχισε στον Τσόρτσιλ ο οποίος ένθερμα την υποστήριξε, την θέση του στην τότε κυβέρνηση (τον Ιούνιο του 1915), παρατήθηκε από την πολιτική και έγινε στρατιωτικός (αξιωματικός). Το 1915 έγινε πρόταση Βενιζέλου στους Συμμάχους να συμμετάσχει η Ελλάδα στην εκστρατεία της Καλλίπολης. Βενιζέλος και Κωνσταντίνος διαφωνούν. Επακολουθεί η παραίτηση της κυβέρνησης και αργότερα ακολουθεί η παραίτηση του Βενιζέλου. Οχι μόνο ο Τσόρτσιλ λοιπόν, αλλά και ο Βενιζέλος υπήρξαν λοιπόν θύματα της Καλλίπολης…

Βέβαια οι μεγάλες δυνάμεις δεν έβλεπαν με καλό μάτι την απρόβλεπτα αναδυόμενη μεγάλη δύναμη της περιοχής, την Ελλάδα η οποία με ελάχιστα μέσα και υλικό άλλαζε την έκβαση του πολέμου η ίδια την στιγμή που οι συμμαχικές δυνάμεις παταγωδώς και πολύνεκρα αποχωρούσαν από τα Αιγαίο.

Φυσικά, τις ισορροπίες στο Αιγαίο άλλαξαν οι Ελληνες, κάτι που δύσκολα θα το βρείτε εάν δεν ψάξετε εντατικά:

Το «Αβέρωφ» σε επιχειρησιακό επίπεδο άλλαξε τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Με κυβερνήτη τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη ηγήθηκε των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13.Οι νικηφόρες ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου κατά του τουρκικού στόλου διέλυσε τις προσδοκίες του Σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης για τον έλεγχο του Αιγαίου. 31 Οκτωβρίου1918: Συμμαχικά και ελληνικά πλοία («Αβέρωφ», «Κιλκίς» ) καταπλέουν στην Κωνσταντινούπολη…

Οι οδυνηρές εμπειρίες της ήττας των συμμάχων στην Καλλίπολη έγιναν αργότερα πολύτιμο υλικό στην απόβαση στην Νορμανδία.

Πηγές :http://www.sansimera.gr/articles/438, http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=2836